Moet dat nu weer, met dat schransen en braken? Ja, dat moet 

Nog voor we gaan zitten, verwelkomt Lieselot Siddiki ons persoonlijk in de zaal. Ze deelt collageboekjes uit vol brakende mensen en kronkelende maden. Naast haar staat iemand verkleed als middeleeuwse pestdokter: zonder ravenmasker, mét Teletubbiesmoel. Dat belooft.

Siddiki is (zoals wel vaker in haar stukken) tegelijk regisseur, vormgever én verteller. "I want to take good care of you tonight", glimlacht ze in haar openingsmonoloog. Een knipoog naar de kotszakjes die samen met het boekje werden uitgedeeld.

De verwelkoming is meer dan een gimmick: Siddiki meent het. Ze spreekt rustig en intentioneel, een attente host met lieve ogen en uitgestoken hand. "Now you are in my world."

En wat voor een wereld. Hier zijn 3 redenen waarom ook jij moet gaan kijken naar 'Schweinerei'.

Poppenhoofden met pruiken dienen als lampjes. In de buik van een gigantisch varken (een ode aan kunstenaar Panamarenko) zit een bad vol schuim verstopt.

De scène is een vleesgeworden kindertekening. "I have been making this show since I was 7", vertrouwt Siddiki ons toe. Maar een schattig poppenhuis is dit niet: de kapstok bestaat uit vleeshaken, de schminkhoek heeft iets kils. 

Ook met de 2 figuren die uit het varken kruipen (Lucie Plasschaert en Lucas van der Vegt) klopt iets niet. Te kinderlijk om volwassen te zijn, te seksueel om kind te zijn. 

We zitten niet in een speelkamer, maar in een speelbunker. Alsof de 2 schuilen voor een wereld die ergens buiten is vergaan. En zoals dat gaat in elke goeie apocalypsfilm, sijpelt de buitenwereld door kieren en spleten naar binnen.

Gaandeweg leren we dat ook de bunker zelf een ruïne is: die van het ooit grootse Europa. Overal zitten slimme verwijzingen verstopt, van sterretjes in de spiegel tot pruiken die doen denken aan het Versailles van Louis XIV.

Alles is vervormd, uit balans. Siddiki weet hoe ze onder je huid moet kruipen. Er hangt onheil in de lucht.

Wie beter om dat onheil gestalte te geven dan Lucie Plasschaert?

Je kent haar misschien van series als 'De twaalf' of 'Kassa, kassa'. Op tv speelt ze kleiner, meer ingetogen, volgens de regels van het medium. Maar in het theater breekt ze uit, en wat zie ik haar graag uitbreken.

Gillend en knorrend vliegt ze over het podium. "Wat een force of nature", fluistert een vriendin naast mij.

Haar overgave aan de avond is zo totaal dat ik haar na de show keelpastilles wil toestoppen. Maar Plasschaert weet dat je aan 200 procent moet spelen om zo'n grotesk personage eer aan te doen. 

Soms lijkt ze Siddiki zelf nog te verrassen. Zij maakt grijnzend polaroidfoto's, terwijl Plasschaert een hele slagroomtaart naar binnen schrokt. Om die daarna weer uit te braken, of het scheelt niet veel. Die kotszakjes komen nog goed van pas.

Moet dat nu weer, met dat kotsen en braken? Ja, dat moet.

Het personage van Plasschaert staat symbool voor Europa. Na eeuwenlange, imperialistische vreetbuien komt het er allemaal weer uit. 

Siddiki heeft het wel voor gevallen rijken. In haar bejubelde voorstelling 'The truthful' moesten de Verenigde Staten eraan geloven. Daar maakte toxische mannelijkheid nog plaats voor een visioen van tederheid. Hier voelt die hoop verder weg.

Van der Vegt probeert de sfeer er nog in te houden met zijn hilarische, quasi-Duitse brabbeltaaltje. Flarden Mozart op een oude piano moeten de doem doen vergeten. Maar zelfs de zwaarste parfums konden de stank van uitwerpselen niet maskeren in Versailles.

"Gotta break it down to start again", zingt Plasschaert in een broos slot. 

Dat betekent niet dat we nu moeten huilen in een hoekje. Oké, we zijn gesjareld. Maar laten we dan dansen op ons eigen graf. Samen, met zwijnerij als teken van ultiem verzet.