Geen festival zonder headliners: dit zijn onze tips voor Film Fest Gent

Hoewel de temperaturen koppig blijven doen alsof het augustus is, moeten we stilaan collectief afscheid nemen van de zomer, toch? Vaarwel aan de lange avonden, de bezwete lakens en voor velen ook aan een seizoen vol festivals.

Alleen zal je mij niet snel op de camping van Pukkelpop tegenkomen, tot groot onbegrip van mijn vrienden. Te veel chaos, te veel volk en veel te weinig ruimte om te dansen.

Van filmfestivals gaat mijn hart dan weer wél sneller slaan. En eigenlijk zijn er meer overeenkomsten dan je zou denken: je ontdekt nieuwe artiesten, beleeft samen unieke momenten en ja, soms wordt er zelfs gedanst.

Daarom stel ik voor om de zomer nog heel even te rekken. Tijd voor één laatste festival, want de 53e editie van Film Fest Gent mag je niet zomaar laten passeren. Tot 18 oktober kan je er meer dan 100 langspeelfilms, 40 kortfilms en 23 documentaires ontdekken.

Hier zijn 3 filmervaringen die volgens mij het perfecte slotstuk van jouw festivalzomer kunnen zijn.

Ik blijf het ongelooflijk vinden hoeveel audiovisueel talent er in ons landje rondloopt. En ook dit jaar gaat er op Film Fest Gent veelbelovende, Belgische cinema in première: onze Oscarinzending 'Coward' van Lukas Dhont, Michael R. Roskams nieuwe langspeler 'Le faux soir' en de adaptatie van Bart Moeyaerts boek 'Tegenwoordig heet iedereen Sorry' door Frederike Migom.

Maar de Belgische release die ik zeker niet wil missen is 'Jonah was here' van Nathalie Teirlinck. Lokaler zal het op Film Fest Gent niet worden: een film over een student in Gent, gemaakt door een regisseuse die in Gent studeerde, met een acteur afkomstig uit - je kan het al raden - Gent.

Bob (Koen De Bouw) blijft krampachtig vasthouden aan zijn overleden zoon Jonah. Wanneer het tijd is om Jonahs studentenkamer leeg te maken, trekt hij zich terug in het kot, en daarmee in het leven dat zijn zoon achterliet. Langzaamaan leert Bob dat loslaten een kunstvorm is.

'Jonah was here' lijkt mij het soort film dat je samen in een volle zaal moet beleven, met vrienden, familie of met onbekenden om je heen. Net zoals één lied een hele festivalweide kan verbinden, kan een film dat ook. Je hoeft hoogstens een toevallige blik naar je buur te werpen, en zonder daar woorden aan vuil te maken, weet je dat je elkaar verstaat. Die gedeelde ervaring is voor mij het allermooiste aan een festival.

Geen festival zonder headliners. Het is de plek om met je eigen ogen te ervaren waar de hele wereld het over heeft. Film Fest Gent is daar geen uitzondering op.

Ook deze editie strijken er winnaars van filmfestivals als Cannes en Toronto neer. Zo is de 'concurrentie' van Lukas Dhont in de Oscarcategorie voor Beste Internationale Film voltallig aanwezig in Gent: 'Fjord', 'Fatherland' en 'Minotaur' staan alleszins boven aan mijn lijstje.

Maar de film waar ik het meest naar uitkijk, is de Spaanse oscarinzending 'La bola negra' van Javier Calvo en Javier Ambrossi. Het duo liet zich inspireren door een onafgewerkt toneelstuk, en neemt je mee naar 3 verschillende scharniermomenten uit de woelige, Spaanse geschiedenis: 1932 (tijdens de Tweede Republiek), 1937 (de Spaanse Burgeroorlog), 2017 (wanneer de Catalaanse onafhankelijkheidsbeweging het land verdeelt).

Die verschillende tijdslagen raken met elkaar verweven wanneer Alberto (Carlos González) in 2017 in het verleden van zijn familie duikt. Daarbij ontdekt hij de raakvlakken tussen zijn eigen leven en de verlangens en littekens van de generaties voor hem. Die unieke verhaalstructuur maakt mij héél nieuwsgierig. 

Daarnaast kreeg ik alleen van de trailer al kippenvel: de beelden ogen als barokschilderijen. Tegelijk lijkt de toon bijzonder teder, alsof de filmmakers een zachtheid zoeken in een nare, bittere wereld. En terwijl niemand (terecht) kan stoppen over het jaar dat Robert Pattinson had, moeten we het ook echt eens hebben over Penélope Cruz.

Calvo en Ambrossi vielen al op verschillende filmfestivals in de prijzen, maar ik denk dat dit nog maar het begin is. Niet dat ik wil aanzetten tot gokken, maar ik zet er al mijn geld op in dat deze film met de Oscar voor Beste Internationale Film gaat lopen. Misschien wordt ‘La Bola Negra’ de rijzende ster die je nog net op tijd ontdekte voor ze wereldberoemd werd.

Wat is er leuker op een festival dan toevallig langs een podium te wandelen en je nieuwe favoriete artiest te ontdekken? 

Voor mij is de VIDEODROOM, hét coolste initiatief van Film Fest Gent, daar het filmequivalent van. Samen met kunstencentrum VIERNULVIER serveert het festival ook dit jaar weer deze bijzondere cultuurcocktail.

Wat mag je verwachten? Cultklassiekers in de theaterzaal van de Vooruit, gekoppeld aan muzikanten die de soundtrack live een compleet andere wending geven. Denk aan een arthouse-vampierenfilm met ambientpop, een grauwe Japanse actiefilm ondersteund door bonzende drums of een wandelfilm begeleid door een middeleeuwse harp.

Van alle titels daar ben ik het meest benieuwd naar 'Dead man' van regisseur Jim Jarmusch. Voor de spirituele western met Johnny Depp in de hoofdrol teken ik sowieso in. Maar deze keer vervangt Filip Wauters (Het Zesde Metaal) de soundtrack van Neil Young.

Dat doet hij met zijn steelgitaar: door met een metalen staafje over de snaren te glijden, tovert hij vervreemdende, meditatieve klanken uit het instrument. Alsof iemand een gitaar heeft ontleed en hem op een andere manier weer heeft opgebouwd.Net zoals 'Dead man' dat met het klassieke westerngenre doet.

Neem zelf eens een kijkje naar de line-up van onvoorspelbare combinaties, of wandel gewoon onvoorbereid binnen. De kans bestaat dat je buiten wandelt met een nieuwe favoriete film én een nieuwe favoriete muzikant. 2 vliegen in 1 klap.