"Ik was activistisch en ik dacht écht dat ik de wereld moest redden." Dat vertelt Frauke Bolle over hoe haar psychose mee werd getriggerd door de oorlog in Gaza. In het boek 'En toch zijn we hier' vertelt ze samen met haar vriend Arne De Jaegere over haar psychose en de opname in de psychiatrie. "Ik werd vastgebonden in de isoleercel en op afstand gehouden van mijn familie. Ik voelde me eenzaam en onbegrepen."
"Ik dacht écht dat ik de wereld moest redden": Frauke getuigt over psychose die haar tot opname in psychiatrie dwong
Joppe De Hert
Gepubliceerd:
Het leven van Frauke Bolle en Arne De Jaegere verandert volledig in het najaar van 2023, wanneer Frauke een krijgt. "Door een samenloop van omstandigheden", vertelt ze in De Afspraak.
"Op zo'n moment komt alles samen. Veel prikkels, stress op het werk, overlijdens in de familie en vriendenkring. Je vindt geen rust meer, slaapt niet meer en je staat constant aan. Je wordt gepakt in de tijd om tot rust te komen. Het was extreme verwarring."
Alles komt dan extra hard binnen bij Frauke. Zoals het conflict in Gaza. "Dat raakte me enorm. Ik was heel activistisch. We moesten daar iets aan doen, we konden toch niet zomaar toekijken. Ik dacht echt dat ik de wereld moest redden en dat kan natuurlijk niet."
Haar vriend Arne had in het begin niet door wat er gaande was met Frauke. "Ze was heel creatief en heel direct. Ik vond die zelfzekerheid wel tof, maar haar ouders waren wel bezorgd. Dat vond ik eerst irritant, maar 2 dagen later is het dan volledig foutgelopen."
Frauke belandde op haar 17e al in een psychose en haar ouders waren zich bewust van de symptomen. In die periode in 2023 was ze haar medicatie aan het afbouwen.
"We hebben er 3 dagen lang alles aan gedaan om haar niet te laten opnemen, omdat er nog veel verdriet was over haar eerste psychose", vertelt Arne. "Maar na een tijd ging het niet meer."
Vastgebonden in isoleercel
In de psychiatrie ging het van kwaad naar erger. Frauke werd vastgebonden in een isoleercel en had nauwelijks contact met Arne of haar familie.
"Op momenten hebben ze ervoor gezorgd dat ik niet meer kon bewegen en het bed uit kon. Was dat nodig? Dat heb ik me dikwijls afgevraagd", aldus Frauke.
"Het had anders gekund. En vooral dan de manier waarop mijn familie op afstand gehouden werd en hoe eenzaam en onbegrepen ik mij toen heb gevoeld."
We mochten niet binnen en hoorden verhalen over hoe haar situatie steeds escaleerde
Arne De Jaegere
"Het was zeer pijnlijk", herinnert Arne zich. "We mochten niet binnen op de beveiligde afdeling van het ziekenhuis en we hoorden verhalen over hoe haar situatie steeds escaleerde. Als we de dokter vroegen om haar te zien, kregen we te horen dat het te ingrijpend voor ons zou zijn om haar te zien."
Volgens Arne had Frauke nood aan nabijheid en herkenbaarheid. Hij schreef een brief naar de artsen met de noodkreet om van strategie te veranderen.
Frauke getuigt over haar periode in de isolatiecel
Ook bij Frauke was het meer dan genoeg. "Ik heb keihard geroepen om mijn vaste dokter, om Arne en om mijn ouders. Ik ben hier in een ziekenhuis en ik moet hier geholpen worden. Dit is niet oké."
"Op het moment dat de andere dokter naar mijn afdeling is gekomen, is het gekeerd. Net omdat ik een herkenbaar gezicht had. Dan werd alles rustiger en mocht ik naar een andere afdeling waar altijd iemand uit mijn omgeving bij was. Zo is het herstel gestart."
2 dagboeken werden 1 boek
Arne en Frauke werden een tijdlang gescheiden van elkaar. Ze hielden - zonder elkaars medeweten - een dagboek bij over hoe zij de periode hebben beleefd. Die 2 verhalen werden samengebracht en vormen de neerslag van het boek 'En toch zijn we hier'.
"Het was op zich geen doel om er een boek van te maken, maar om elkaar weer te leren begrijpen", zegt Arne. "We moesten weer op elkaar afgestemd geraken."
Er is nog zoveel taboe rond psychose, omdat het geassocieerd wordt met 'gevaarlijk'
Frauke Bolle
Nadien werd het door hun ouders gelezen en door mensen in hun omgeving. "Het is een mooi verhaal geworden", vindt Frauke. "Er is nog zoveel taboe rond dit thema."
"Binnen geestelijke gezondheid gaat het steeds vlotter over depressie of . Maar rond psychose blijft het moeilijk, omdat het geassocieerd wordt met 'gevaarlijk' of criminaliteit."
Begrip voor artsen
Het opvallende is dat het voorwoord is geschreven door hun dokter uit de psychiatrie. Want ondanks alles wat daar gebeurd is, hebben ze er wel "fantastische mensen ontmoet".
"Zij kampen ook met een personeelstekort en botsen op (financiële) beperkingen", vertelt Arne. "Hun bedoelingen zijn vaak goed, maar het botst op praktische beperkingen."
"Ik heb daar lieve, zachte mensen gezien. Ik geloof echt dat je het binnen het systeem wél zacht kan doen. Daarover gaat het boek. Je moet een psychose niet in een isoleercel duwen, maar wel knuffelen en bestaansrecht geven."
3 jaar later gaat het weer goed met Frauke. Ze hebben 2 jaar lang een zorgboerderij geleid in het zuiden van Frankrijk. "Dat we daar van betekenis zijn geweest, heeft ons enorm veel deugd gedaan", sluit Frauke af.
