Uitzonderlijk veel publiek op assisenproces in Brugge over 2 omgebrachte meisjes: "Je wil begrijpen wat er omgaat in iemand die zoiets doet"

Vanmorgen stonden opnieuw meerdere tientallen mensen buiten te wachten voor ze de imposante assisenzaal in Brugge binnen mochten. De sfeer is sereen. Er wordt wat gepraat, maar zacht, bijna fluisterend.

Opvallend veel wachtenden blijken een band te hebben met de beschuldigde, zijn ex-vrouw of hun kinderen: een collega, een kennis, iemand uit de gemeente of uit de familie. Niet iedereen zal binnen raken. Het proces is openbaar, maar het aantal plaatsen voor het publiek is beperkt.

"Het is opvallend drukker dan anders", zegt een vrouw die al heel wat assisenprocessen heeft bijgewoond. Als leerkracht in het middelbaar trok ze elk jaar met haar laatstejaars naar de rechtbank: de politierechtbank, de correctionele rechtbank en assisen. "Ik kan me niet herinneren dat het ooit zo druk was. Zelfs bij zaken met een bekende strafpleiter als Jef Vermassen was er meestal nog plaats. Nu moet je vroeg komen als je binnen wilt. Dit is natuurlijk een heel ernstige zaak, die mensen diep raakt."

"Het gaat om 2 kinderen die op een vreselijke manier om het leven zijn gebracht", vult een man aan. "Het is ook niet ver van Brugge gebeurd. Ook dat speelt mee."

"Je wil toch ergens begrijpen wat er omgaat in iemand die zoiets doet", zegt een andere man, die Vanhaverbeke kent en voor het eerst een assisenzaak volgt. "Ik heb ook veel bijgeleerd over hoe het gerecht werkt. Sommige mensen zijn verontwaardigd dat het bijna 4 jaar duurde voor het tot een proces kwam. Maar als je hoort wat er allemaal aan voorafgaat…"

Hij verwijst naar de toelichting van de speurders eerder in het proces. "Zijn gsm is uitgelezen, er is bekeken welke sites hij bezocht, via slimme camera's is nagegaan wanneer hij kwam en vertrok. Alles wat hij op de dag van de feiten en in de periode ervoor deed, is tot in detail uitgeplozen. Het is indrukwekkend wat speurders kunnen achterhalen. Maar dat klaar je niet in een-twee-drie."

Het dossier ligt vooraan in de zaal: stapels papier van bijna een halve meter hoog, over een lengte van zo'n 5 meter. "Dat spreekt voor zich", zegt de man nog. "En alles moet tot in de puntjes kloppen. Bij de minste procedurefout springen de advocaten erbovenop."

Assisenprocessen trekken doorgaans een vast publiek van mensen die justitie op de voet volgen. Zij zijn deze keer minder talrijk, zegt een van hen. "De meesten vinden het te druk. Je weet niet of je nog een plaats zult hebben, en als je even naar het toilet gaat, zit er iemand anders op je stoel. Het gaat ons niet om het spektakel, maar om de zaak inhoudelijk en juridisch van dichterbij te volgen."

Wie nu wel in de zaal zit, doet dat volgens hem vaak om een andere reden. "Er zitten veel mensen die op één of andere manier een band hebben met het gezin en proberen om de zaak op deze manier te verwerken. Vanmorgen zag ik zelfs de politiemensen die het onderzoek hebben geleid in de zaal. Dat zie je anders nooit. Maar ook voor hen zal dit een heel heftige zaak geweest zijn."

Dat dit proces zeer emotioneel is, spreekt voor zich. Voor sommige mensen die de zaak volgen soms zelfs te. "Toen ik gisteren stond te wachten en hoorde dat de wetsdokter aan bod zou komen om te vertellen hoe de meisjes zijn gestorven, ben ik naar huis vertrokken", zegt de ex-leerkracht. "Ik had dat niet kunnen verwerken."

Ook het einde van het proces wordt ongetwijfeld emotioneel, zegt een andere man die al meerdere assisenzaken volgde. "Dit soort gevoelige processen laat je nooit los en al zeker niet als er kinderen bij betrokken zijn."