Toeval of mentaliteit? Waarom (bijna) hele Belgische vrouwenploeg op het WK wielrennen uit West-Vlaanderen komt

"West-Vlamingen doen deure", het is een bekend cliché over de provincie waar beweerd wordt dat de hardste werkers er wonen. Yves Lampaert verwoordde de mentaliteit om nooit op te geven als het werkwoord "skartn" .

En dat zullen de rensters van de Belgische nationale ploeg ook doen op het WK in Montréal in Canada. Het 6-tal bestaat uit de West-Vlamingen Shari Bossuyt, Sandrine Tas, Julie Van De Velde en Margot Vanpachtenbeke. Lotte Claes en kopvrouw Lotte Kopecky wonen ondertussen ook in West-Vlaanderen.

Kopecky is de onbetwiste kopvrouw van de Belgen. Belgisch kampioene Shari Bossuyt uit Harelbeke gaf dat graag toe: "We zijn het allemaal eens. We gaan ons allemaal smijten voor Lotte." Sandrine Tas uit Oostende is aan haar 1e WK toe en ze vindt het "vanzelfsprekend dat we ons in dienst stellen van Lotte."

Tas denkt ook niet aan een eigen resultaat. "Ik zal veel er veel voldoening uit halen om mezelf "leeg te trekken" in dienst om met de ploeg een zo goed mogelijk resultaat te halen."

Zou die mentaliteit om zich te schikken in een dienende rol ook samenhangen met de westelijke wind die door de ploeg waait? Ook zonder superknecht Justine Ghekiere, die er niet bij is door een blessure , is de West-Vlaamse link alleszins opmerkelijk.

"Ze hebben allemaal een apart verhaal", duidt ex-renster en wielercommentator Ine Beyen. "Het harde werk typeert hen wel stuk voor stuk. Ze komen niet uit een wielerschool. Shari Bossuyt heeft nooit opgegeven na haar schorsing . Dat had ook anders kunnen lopen."

"Sandrine Tas heeft ook een heel atypisch carrièreverloop met haar schaatsverhaal . Margot Vanpachtenbeke is jarenlang kinesist geweest en heeft pas daarna de overstap naar het wielrennen gemaakt. Lotte Claes komt dan weer uit Kamp Waes en is zo doorgegroeid. Dat zijn allemaal doorzetters."

Ik denk niet dat we de West-Vlaamse bodem moeten inspecteren", lacht Valerie Demey. De ex-renster uit Brugge heeft meerdere WK's op haar cv staan en nu werkt ze als ploegleidster bij Fenix-Premier Tech. "Ik denk dat het eerder toeval is en dat we niets bijzonders achter de selectie moeten zoeken. Er is nu toevallig een generatie uit die provincie die daar goed aan het fietsen is."

"Zo'n selectie is voor alle rensters een eervolle vermelding dat hun niveau de voorbije jaren echt gestegen is. Lotte Claes reed bijna top tien van een tijdrit. Sandrine Tas wint verschillende wedstrijden en Vanpachtenbeke rijdt bij Trek ook mooie koersen in dienst van haar ploeg. Ik denk dus vooral dat het algemene niveau goed is."

Misschien biedt de West-Vlaamse werkersmentaliteit een verklaring? "Dat cliché zou je daaraan kunnen koppelen", aldus Demey. "Ik heb er ook geen andere verklaring voor." Ook Beyen kan er de vinger niet op leggen. "In clichés schuilen waarheden", vindt ze. "Vorige week was ik op een event voor ondernemers aan de andere kant van het land en ook daar spraken ze vol lof over de hardwerkende West-Vlamingen."

Julie Van De Velde uit Zedelgem typeert volgens Beyen dan weer de West-Vlamingen. "Zij is bedeesd, maar een harde werkster. "Ze wordt enorm geapprecieerd binnen de ploegen waar ze rijdt. Ze is er altijd al bij geweest, ook toen Lotte wereldkampioen werd. Zij is een typische West-Vlaamse kracht, zonder dat ze hoog van de toren blaast."

Verder is het geen toeval dat alle rensters in dienst rijden van Kopecky. "Dat was vaak ook mijn taak", weet Demey, "maar zo'n situatie ontwikkelt zich automatisch. We hebben in België Lotte Kopecky, die er nog altijd met kop en schouders bovenuit steekt en kan meedoen om de wedstrijd effectief te winnen. Iedereen rond haar stelt zich met veel plezier in dienst. Dan komt het gewoon niet in je op om voor hun eigen kans te gaan."

"Als je echt het gevoel hebt dat je iets hebt bijgedragen en je steentje hebt bijgedragen aan een mooi resultaat, geeft dat enorm veel voldoening. Hoe bizar het wielrennen ook is: er staat 1 iemand op het podium, maar het is toch een teamsport. Samen een prestatie leveren, dat is een van de mooiste dingen die er is. Je deelt de vreugde en staat met z'n allen op dat podium."

Of de West-Vlaamse mentaliteit een echte verklaring is, laten we in het midden. Het accent zorgt alleszins voor een goeie sfeer tussen de rensters. "Het West-Vlaamse accent is nu eenmaal een apart accent waar af en toe mee gelachen kan worden. Als bijvoorbeeld Justine Ghekiere iets zegt, kan de manier waarop voor hilariteit zorgen. Maar het is niet zo dat we allemaal West-Vlaams praten. Dat zou voor Lotte minder aangenaam zijn, want dan verstaat ze ons niet."

"Het West-Vlaams is inderdaad sappig", geeft Beyen toe. "Tv-series als Nonkels of Eigen Kweek scoren goed en dat is niet voor niks. "Ik denk zelfs dat Lotte Kopecky al wel een woordje West-Vlaams spreekt of alleszins begrijpt. Assenede waar ze jarenlang woonde is niet zo ver van West-Vlaanderen en sinds kort woont ze in Brugge."

"De sleutel tot succes ligt volgens mij bij de leuke bende", besluit Demey. "De ploeg bestaat door de jaren heen vaak uit dezelfde rensters, met af en toe een nieuw type erbij. Daardoor leer je elkaar kennen en weet je ook hoe iemand in elkaar zit. Dat helpt voor de goede groepsdynamiek. Hoe beter je elkaar kent, hoe beter je op elkaar ingespeeld raakt."