Guido Belcanto brengt 15e album uit: "Er is niemand om mij op te volgen"

Zanger Guido Belcanto bracht gisteren, op 25 september, zijn 15e studio-album uit. 'Het paviljoen der menselijke driften' bevat, naast nieuwe nummers, ook een aantal bekende klassiekers in een nieuwe versie. Op 10 oktober stelt hij de plaat voor in de AB in Brussel, op 7 november is het de beurt aan de Roma in Antwerpen. Daarna volgt een tournee in heel Vlaanderen en Nederland.

Voor zijn nieuwe cd liet Belcanto zich inspireren door 'De menselijke driften' van Jef Lambeaux. Dat monumentale, marmeren reliëf bevindt zich in het Horta-Lambeaux Paviljoen in Brussel. Zeer uitzonderlijk krijgen kijklustigen toegang tot het paviljoen.

"Ik heb het kunstwerk mogen bezichtigen dankzij mijn manager", vertelt Guido Belcanto in 'Touché' op VRT Radio 1 . "Het is ontzettend groot en tart elke verbeelding. Wanneer je voor het werk staat, voel je je heel klein."

"Het tafereel stelt een krioelende mensenmassa voor. Alles wat in mijn songs aan bod komt en ook in ons leven zit, wordt erop afgebeeld: lust, liefde, dood, begeerte, extase, verdoemenis, God, de duivel... Kortweg: de menselijke driften. Ik kan iedereen aanraden om het te bekijken.”  

Als mens ontsnapt ook Belcanto niet aan die afgebeelde driften. "Ze spelen mij parten, af en toe. Onlangs is mijn beste vriend overleden en mijn liefdesrelatie heeft schipbreuk geleden. Ik ben in dubbele rouw, maar ik houd stand."

"Ik ben gelukkig dat ik de muziek heb en dat ik kan optreden", vertelt Belcanto. Zijn nummers zijn nog altijd erg populair. "Het is ongelofelijk hoe graag de mensen mij zien. Ik kan de liefde van mijn publiek soms niet bevatten. Daarin word ik nooit teleurgesteld."

Belcanto – geboren Versmissen – begon zijn carrière in de jaren 80 van de vorige eeuw als straatzanger. Hij coverde de smartlappen van de Nederlandse Zangeres Zonder Naam. "Tot mijn grote verbazing merkte ik dat ik met dat soort liedjes en met mijn zangstem vrouwen kon doen wenen. Toen heb ik het licht gezien."

Voor Belcanto was het duidelijk dat hij de rest van zijn leven moest zingen. "Ik besefte dat ik nooit iets mooiers zou kunnen doen. Ik had mijn roeping gevonden." En dat blijkt nog steeds het geval. "Na 40 jaar kan ik zeggen dat ik het levenslied zijn geloofwaardigheid heb teruggeschonken."

Over een carrière wil hij het niet hebben. "Ik zie wat ik doe niet als een carrière, ik vind dat een vies woord. Ik spreek altijd over mijn taak. Het is mijn taak als zanger om troost te schenken en de mensen voor even het gevoel te geven dat de wereld waarin wij leven ondanks alles toch ook mooi kan zijn. Dat zie ik als mijn lotsbestemming."

De zanger staat erom bekend dat altijd op zijn eigen manier te doen, flamboyant en excentriek. "Ik ben totaal mezelf en onvergelijkbaar met enige andere levende mens." Belcanto ziet zichzelf als een eenmansbeweging, een stroming op zich.

"Vroeger had ik een poëtische omschrijving voor mezelf: de immer getormenteerde neurasthenieke narcissus van het Vlaamse chanson", zegt Belcanto. Vandaag houdt hij het simpeler. "Ik ben een kunstenaar en een koorddanser. Al 40 jaar lang balanceer ik op de slappe koord tussen kunst en kitsch, zonder eraf te vallen."

Hoewel de zanger schatplichtig is aan de Zangeres Zonder Naam, wil hij niet haar opvolger genoemd worden.

"Ik doe het op mijn manier", zegt hij stellig. Ook de titel van 'koning van het levenslied', zoals vaak naar hem verwezen wordt, hoeft voor Belcanto niet. Wat dan wel? "Ik ben de conservator van het levenslied. Op mijn grafsteen mogen ze beitelen: de man die ervoor heeft gezorgd dat het levenslied is blijven bestaan."

Of hij zelf ooit een opvolger krijgt, weet hij niet. "Ik voel mij op muzikaal vlak met niemand verwant. Dat vind ik jammer. Ik zou graag hebben dat er zo iemand was. Een jongen of een meisje, dat maakt mij niet uit."

"Ook al klinkt het pretentieus: ik geloof dat wanneer ik er niet meer ben, er een leegte zal zijn. Ze noemen mij de koning van het authentieke levenslied, omdat ik de enige ben die dat genre behartigt", besluit Belcanto.