Als 17-jarige liet ze alles achter: het straffe verhaal van Iraanse coach van OHL Women, die haar eigen haren knipte om te voetballen

"Liefde voor voetbal? Die is er altijd al geweest."  

Wanneer Ster Habibzadeh terugblikt op het allerbegin van haar avontuur, dwaalt haar blik meteen af naar haar kinderjaren in de Iraanse hoofdstad Teheran.  

In een land waar sporten voor vrouwen verre van vanzelfsprekend is - laat staan een door mannen gedomineerde sport als voetbal - ontwikkelt het kleine meisje al snel een buitengewone passie voor de bal.  

"Ik heb de liefde voor voetbal op jonge leeftijd meegekregen van mijn grote broer", vertelt Habibzadeh aan de vooravond van haar Champions League-debuut als hoofdcoach van OHL Women.

"We zijn samen begonnen met voetballen in de smalle straatjes in Teheran, bij ons thuis. Daar speelde ik als klein meisje al tussen alle grote jongens."

Het is een droom die eerst onmogelijk lijkt, door de moeilijke omstandigheden in haar thuisland. 

Want in het toenmalige Iran stuit een jong meisje met een voetbaldroom al snel op maatschappelijke muren.  

"Het is als vrouw natuurlijk niet 'normaal' om te voetballen in Iran. Sommigen keken wel eens heel verbaasd als ze zagen dat ik op straat voetbalde. Het is een taboe dat daar heel hard aanwezig is."  

Toch laat Habibzadeh zich door niets of niemand tegenhouden. Zelfs voor de kwalijke blikken die ze vaak krijgt, bedenkt ze haar eigen oplossing.  

"Ik was stapelverliefd op het spelletje en als meisje kon dat eigenlijk niet. Daarom heb ik op een bepaald moment mijn haren heel kort geknipt met een schaar, zodat ik tóch kon blijven voetballen met de jongens." "Zo ben ik op latere leeftijd bij professionele teams terechtgekomen in Iran en heb ik het uiteindelijk geschopt tot op het hoogste niveau."

Die onbedwingbare drang om te slagen brengt haar bij topclubs als Malavan FC en leverde haar meerdere caps op bij de nationale ploeg. Al moet ze daar grote opofferingen voor maken. "Eerst en vooral is het in de Iraanse cultuur ontzettend moeilijk om als vrouw profvoetballer te worden. Ik heb als 17-jarig meisje alles achtergelaten om naar een andere Iraanse stad te verhuizen en alleen te wonen." "Het was soms schrikken om de infrastructuur te zien: barre velden of gebrekkig materiaal. Maar langs de andere kant waren er ook positieve dingen: de betalingen waren altijd stipt in orde en verplaatsingen naar uitmatchen maakten we vaak met het vliegtuig. Die praktische zaken waren soms zelfs beter geregeld dan later in Nederland."

The word is out.  Nederland.

Habibzadeh beslist 11 jaar geleden om een nieuw hoofdstuk te beginnen bij onze noorderburen. Niet vanzelfsprekend, en ook mentaal was het soms een harde noot om te kraken.  

"Je bent een ster in eigen land, en dan beslis je om de stap te wagen naar Nederland en je hele familie en vrienden achter te laten. Hier moest ik echt vanaf nul beginnen. Zelfs al mijn trainersdiploma's waren niet meer geldig."

Via Nederland - waar ze zelf nog even voetbalde, maar ook aan de slag ging als trainster - steekt Habibzadeh de grens over naar België, waar ze bij Patro Eisden belandt. En daar toont ze al snel haar talent.  

"Ik ben bij Patro eerst begonnen als jeugdcoach. Vanaf dag één was de afspraak dat we ook een dameswerking uit de grond gingen stampen. Een fantastisch avontuur - we zijn zelfs kampioen geworden met een ploeg zonder één verliesmatch."

Haar indrukwekkende parcours in Limburg blijft niet onopgemerkt bij de elite van het Belgische vrouwenvoetbal. Vorig jaar zette de Iraanse de stap naar Club YLA, waar ze assistent werd.

"Had ik het verwacht? Enerzijds wel. Iedereen was positief over ons project bij Patro. Als je successen boekt, weet je dat anderen meekijken en je kansen gaan bieden."

Na één seizoen in Brugge gaat het snel. Landskampioen én Champions League-deelnemer OHL Women klopt aan. Een unieke kans, die ze onder meer dankt aan haar rugzak vol ervaring - óndanks haar jonge leeftijd.

"Ik kan goed omgaan met verschillende talen en culturen", legt ze uit. "Het is een grote troef dat ik zelf de ervaring heb om mijn familie en vrienden op jonge leeftijd achter te laten voor mijn droom." "Speelsters die nu in hetzelfde schuitje zitten, snap ik helemaal en kan ik perfect begeleiden."

Eenzaamheid staat dan ook niet in het woordenboek van haar elftal.  

"Ik zeg altijd tegen mijn speelsters dat we één familie zijn. Ik wil dat ze weten dat ik er altijd voor hen zal zijn. Dit is meer dan enkel voetbal. Ik wil ook een soort zus zijn voor die meisjes."  

Dat haar honger naar kennis onstopbaar is, blijkt ook uit haar prestaties langs het veld.  

In juni 2026 behaalde ze haar UEFA-A-diploma en tussendoor is ze ook nog actief als docent bij Voetbal Vlaanderen om de nieuwe generatie coaches op te leiden.

Maar haar grote droom? Die wil ze op het veld verwezenlijken. Met AS Roma wacht er vanavond meteen een stevige uitdaging op het programma, al zijn de ambities aan Den Dreef helemaal duidelijk.  

"We willen natuurlijk zo ver mogelijk geraken in de Champions League. Daarnaast mikken we sowieso op de top twee in de competitie en willen we ver doorstoten in de beker."

En waar ligt de grens voor de hoofdcoach zelf? Als het aan Habibzadeh ligt, is het einde van haar steile opmars nog lang niet in zicht.

"Waar ik over tien jaar hoop te staan? Hoofdcoach bij een grote club in het buitenland. Dat zie ik mezelf zeker doen", vertelt ze zonder aarzelen.  

"Ik ben zelf nog veel stappen aan het zetten en dat heeft tijd nodig, maar als ik zie van waar ik kom, ben ik enorm trots op mijn parcours tot nu toe. Mijn droom eindigt hier absoluut niet."