Nog geen 10 maanden na zware diagnose is hij dé uitblinker: de straffe comeback van Sam Deroo, verteld door zijn partner

Wie had dat gedacht?

Nog geen 10 maanden na de diagnose van uitgezaaide lymfeklierkanker volleybalt Sam Deroo alsof hij nooit een tegenslag heeft gekend. De kapitein is op het EK zelfs topscorer van de Red Dragons  met 96 punten.

Even straf als zijn prestaties op het veld is de verbazingwekkende snelheid waarmee Deroo een comeback tot een goed einde bracht. Een die zowat iedereen in en naast het wereldje met verstomming sloeg.

Behalve één iemand: Dobriana Rabadzhieva.

"Ik zou enkel verrast zijn, mocht hij niét op dit niveau presteren", zegt zijn Bulgaarse partner stellig. "Met zijn toewijding aan het spelletje was het slechts een kwestie van tijd alvorens hij in topvorm zou terugkeren."

Want niemand weet beter welke opofferingen het koppel heeft gemaakt.

Je moet weten: Sam Deroo onderging rond de jaarwisseling 3 cycli van zware chemotherapie. Dat terwijl Rabadzhieva zwanger was van hun dochtertje Mia. Zij zag het levenslicht begin juni.

Een zware periode die logischerwijs niet zomaar vergeten wordt.

"Ik steek het op de hormonen als kersverse moeder ... Hem nu zo bezig zien maakt me enorm emotioneel", deelt ze. "Niemand in deze wereld verdient het meer dan Sam. Niemand heeft er harder voor gewerkt dan hij." 

Zelfs zonder de sportieve krachttoer is het pad van het duo bijzonder.

"Een maand voor Sams diagnose, wisten we dat ik zwanger was. Ik zal nooit het telefoongesprek van de dokter vergeten. Mijn misselijkheid en kwaaltjes verdwenen op slag", vertelt Rabadzhieva het volledige verhaal.

Haar wereld stortte in. Hoe kon het ook anders?

"Eerst hadden we het er heel moeilijk mee, maar al snel besloten we dat we ons samen door de periode zouden knokken. Dat door het te zien als een 'gewone' blessure."

Een aanpak die Deroo net iets té letterlijk nam: "De eerste dag van zijn therapie belde hij me met de vraag of ik zijn weerstandsbanden kon meebrengen, zodat hij kon trainen", lacht ze bij die anekdote.

"Op dat moment dacht ik: dit meen je niet, je bent gek!"

Al zat in dat 'gekke' ook net de energie waaruit het koppel kracht putte. Broodnodig tijdens weken waarin ze tegen hun limieten botsten.

"Om eerlijk te zijn, moesten we er soms om lachen", gaat Rabadzhieva door. "We leken wel een zielig koppeltje op de zetel. Hij voelde zich slecht, ik ook. Dus het werd een competitie 'om ter snelst ons weer beter voelen'."

Zo was de sportieve knipoog nooit écht veraf. Net als het onvoorwaardelijke houvast. "Het is zwaar geweest, maar we hebben ons er samen doorheen geslagen."

"Ik was zijn steun en toeverlaat en hij die van mij. In al die maanden therapie heb ik hem geen enkele keer horen klagen. Sam gaf zelfs zijn plekje in het hospitaalbed aan me af op momenten dat ik me slecht voelde."

Dat - hoe kan het ook anders? - zonder een 'nee' te aanvaarden.

Ruimte voor stopborden was er niet op het pad dat Deroo met een rotvaart bewandelde. Het einddoel? Zo snel mogelijk weer de Belgische kapitein zijn op het veld.

"Het is een sprookje voor hem dat hij weer bij de nationale ploeg speelt", beseft de ex-topvolleybalster. "Zijn 'rode draken'. Ik lach een beetje met de naam, maar voor hem zijn de Red Dragons echt een familie."

"Ik weet nog toen hij voor het eerst die naam liet vallen. Ik maakte het ene mopje na het andere, toch veranderde dat niets aan zijn obsessie voor die nationale ploeg."

Want zelfs in een rollercoasterjaar bleef die prominent in beeld: "Tijdens zijn chemotherapie maakte hij al een planning op voor de zomer. Hij discussieerde met de coach en stippelde de weg uit naar de Olympische Spelen in LA."

"Ik moest hem zelfs aanmanen om even gas terug te nemen en zich te focussen op zijn herstel", benadrukt Rabadzhieva hoezeer Deroo het maar niet kon loslaten.

"Hij zei: 'Ach, ik zal er staan'. Het is gek ... Ik kan het zelf niet goed uitleggen hoe groot zijn liefde voor die ploeg is. Soms denk ik dat hij die liever ziet dan mij."

Na die uitspraak volgde een duidelijke lach. Die was even zoek toen de kapitein van de Dragons zijn comeback nóg wat vroeger wilde inplannen.

"Ik heb hem moeten verbieden mee te gaan naar Japan voor de laatste week van de Volley Nations League. Nu kon ik dat, omdat ik voor het eerst mama werd. Maar in zijn gedachten zit hij nu al in Los Angeles."

Of toch in Turijn.

Want na Tampere wil Sam Deroo ook daar zijn stempel drukken. Het liefst met twee zeges - te beginnen tegen Tsjechië, om dan met 'zijn' rode draken vol voor dat eremetaal te gaan.

Een ambitie waarin de wederhelft logica ziet: "Mijn geloof in de Belgen is de afgelopen jaren enorm gegroeid. Het team zit echt goed in elkaar."

"Zo is Stijn D'Hulst een van de meest onderschatte setters – die trouwens in een topclub in het buitenland thuishoort. En met Reggers en alle andere posities die goed bezet zijn, is de kwaliteit aanwezig", besluit Rabadzhieva. 

Nu nog de fighting spirit. Bij de kapitein is die in overvloed aanwezig.