Door het aanhoudende tekort aan huisartsen richten steeds meer gemeenten noodposten op. Die zijn nodig omdat de werkdruk en de administratieve last voor artsen te groot is. Gepensioneerde dokters en vrijwilligers schieten te hulp om ademruimte te creëren.
Steeds meer noodposten opgericht door tekort aan huisartsen: "We botsen echt op de grenzen van ons systeem"
Stien Schoofs
Gepubliceerd:
Steeds vaker moeten noodposten met gepensioneerde artsen het tekort aan huisdokters opvangen. Dat meldt De Standaard en het nieuws wordt door artsenvereniging Domus Medica bevestigd aan VRT NWS.
"We botsen echt op de grenzen van ons systeem", zegt Maaike Van Overloop van Domus Medica. "Verschillende factoren zorgen in heel België voor een nijpend artsentekort."
De vuistregel luidt dat een huisarts gemiddeld 1.000 tot 1.200 patiënten aankan. Cijfermatig lijken er daardoor net genoeg dokters te zijn, maar dat beeld bedriegt. Veel huisartsen nemen immers ook extra taken op bij organisaties zoals Kind en Gezin.
Complexe zorg, papierberg en ander werkritme
Dat huisartsen verdrinken in het werk, heeft volgens Van Overloop verschillende oorzaken. Ten eerste wordt de bevolking ouder en vraagt die een complexere zorg. Patiënten kampen vaker met meerdere chronische aandoeningen tegelijk, zoals diabetes, hartfalen of nierproblemen.
Daarnaast leidt het kluwen aan administratie tot veel tijdverlies. Dokters moeten steeds meer bewijzen dat ze hun job goed hebben gedaan en dat een patiënt echt ziek is. "Zeker nu werknemers sneller naar de dokter moeten voor een ziekteattest, gaat er kostbare tijd verloren die niet naar echte zorg kan gaan."
Over 3 tot 4 jaar verwachten we beterschap. Tegen dan studeren er voldoende studenten af om de tekorten op te vangen
Maaike Van Overloop, Domus Medica
Tot slot werken huisartsen nu anders dan 50 jaar geleden. "Ze zoeken terecht naar een betere balans tussen werk en privé om de job vol te houden."
Noodposten geven ademruimte
Om de druk te verlichten, ontstaan op diverse plaatsen in ons land tijdelijke noodposten, zoals in Vilvoorde. In die noodposten springen gepensioneerde huisartsen en vrijwilligers bij.
"Die noodposten geven huisartsen ademruimte", legt Van Overloop uit. "Patiënten zonder vaste huisarts worden er geholpen. Ondertussen krijgen praktijken de tijd om zich te herorganiseren en hun capaciteit te vergroten."
Ook steden en gemeenten brainstormen mee over oplossingen. "Ze bekijken hoe ze de artsen beter kunnen ondersteunen. Lokale besturen zetten verpleegkundigen in of ze stimuleren samenwerkingen tussen verschillende praktijken", geeft Van Overloop als voorbeeld.
Beterschap op komst
Ondanks de hoge druk blijft Domus Medica hoopvol. "Zeker na de coronapandemie zijn er meer artsen uitgestroomd dan verwacht, maar over 3 tot 4 jaar verwachten we beterschap. Tegen dan studeren er voldoende studenten af om de tekorten op te vangen."
Huisartsentekort dwingt gemeenten tot noodposten: "We botsen op de grenzen van het systeem"
Al maakt de huidige crisis de job van huisarts niet aantrekkelijker. "Jonge artsen zoeken plekken waar de work-lifebalance gerespecteerd wordt, met een sterk secretariaat en goede kinderopvang", weet Van Overloop.
"Lokale besturen gaan daarom steeds vaker in overleg met huisartsenkringen om hun gemeente aantrekkelijk te maken voor jonge dokters."
Tot slot kijkt Domus Medica naar de politiek. "De druk en de administratieve last die de overheid op de artsen legt, is te groot. Dokters moeten zich weer kunnen focussen op zorg verlenen, niet op papieren invullen."
