"Ik was nooit verder dan fietsen met zijwieltjes geraakt": 4 volwassenen getuigen over leren fietsen op latere leeftijd

Emelyne groeide op in Burundi en woont ondertussen al bijna 4 jaar in België. Ze kwam via Brussel en Bredene in 2023 in Ieper terecht. "Ik kon toen helemaal niet fietsen en was heel bang. Ook tijdens de eerste lessen bleef dat zo. Vanaf de derde les begon ik me steeds meer op mijn gemak te voelen. Ik volgde 10 lessen, telkens 1 per week. Vandaag kan ik heel goed fietsen", zegt ze.

Plots kon Emelyne zelf naar de winkel en naar school fietsen. "Zo heb ik ook mijn diploma kunnen halen en vandaag werk ik als zorgkundige. Ik ga bijna overal met de fiets naartoe", vertelt ze. Ondertussen geeft ze zelf ook als vrijwilliger fietslessen, ook aan kinderen tijdens schoolvakanties. "Als ik tijd heb, ga ik helpen", zegt Emelyne.

Emelyne is dankbaar dat ze nu iets kan terugdoen door zelf fietslessen te geven. "Ik heb hier zelf zoveel gekregen. Dat ik nu iets kan teruggeven, betekent heel veel voor mij. Leren fietsen heeft mij hier zoveel gegeven", besluit ze. 

"Mijn ouders hebben, toen ik jong was, geprobeerd me te leren fietsen met zijwieltjes, maar verder ben ik daar nooit mee geraakt", vertelt Irene. Haar vader had het te druk met zijn werk en haar moeder had zelf weinig fietservaring. Op school ondervond ze daar wel wat last van, bijvoorbeeld tijdens fietsexamens of uitstappen met de fiets. "Daar kon ik dan niet aan deelnemen, maar al bij al viel dat nog mee", zegt Irene.

Een aantal jaar geleden kwam het idee bij Irene om te leren fietsen. "Ik maakte veel gebruik van het openbaar vervoer, met alle frustraties die daarbij komen kijken", lacht ze. "Daarna heb ik autorijlessen gevolgd, maar daar voelde ik me niet echt comfortabel bij." Toen besloot ze om de fiets een kans te geven. "Mijn omgeving steunt me daar ook enorm in, en dat helpt."

In augustus begon ze met fietslessen. Haar traject omvat 15 lessen. "Ondertussen heb ik al 12 lessen afgerond en mag ik samen met een vrijwilliger op straat fietsen, waar we echte verkeerssituaties oefenen. Ik heb ook echt een band opgebouwd met de mensen van de fietsles: je deelt samen dezelfde ervaring", vertelt ze. 

"Ik ben best wel trots op mezelf. Al na de tweede les dacht ik: wauw, dit kon ik een week geleden nog niet", gaat Irene verder. "Plots had ik zoveel meer mogelijkheden om naartoe te fietsen. Dat gevoel was echt geweldig."

Nikita werd geboren in Rusland. "Daar fietste eigenlijk niemand. Hier heb ik vorig jaar voor het eerst leren fietsen, op een driewieler." Dat was een hele uitdaging, zeker gezien zijn gezondheidstoestand. Nikita kampt namelijk met een vorm van verlamming. "Mijn rechterkant, zowel mijn arm als mijn been, functioneert sinds mijn geboorte minder goed", vertelt hij.

Nikita kende een bewogen jeugd. Toen hij 3 jaar oud was, verhuisde hij samen met zijn vader – die van zijn moeder was gescheiden – naar Syrië. "Maar door de oorlog daar stuurde mijn vader mij op mijn 12e terug naar mijn moeder in Rusland." Die had Nikita toen al 8 jaar niet gezien. Tot zijn 24e bleef hij in Rusland, waar hij niet ver van de Oekraïense grens woonde en drones en explosies kon horen.

"Ondanks mijn gezondheidstoestand maakte ik deel uit van de Russische reserve-eenheid", vertelt Nikita. Daarom verhuisde hij ruim 2 jaar geleden naar België, waar zijn vader ondertussen ook woonde.

Hij begon hier met fietsen op een driewieler, maar brak vorig jaar zijn linkerknie. "Die is ondertussen volledig genezen, maar na een lange fietstocht merk ik dat ik er nog last van krijg. Met de driewieler is fietsen comfortabel op vlakke wegen en tijdens afdalingen. Bergop is het daarentegen erg zwaar", zegt Nikita. Meestal stapt hij dan af en duwt hij de fiets.

Daarom wil hij graag leren fietsen op een fiets met 2 wielen. "Dat is een grote uitdaging, zeker wat mijn evenwicht betreft. Mijn lessenreeks is nog maar net begonnen, maar ik geef niet op. Ik wil vooral ontdekken of het me lukt."

Nu moet Nikita bijvoorbeeld altijd op de bus wachten wanneer hij naar de Nederlandse les gaat. "Als ik eenmaal met 2 wielen kan fietsen, zou ik voor dat soort uitstappen graag de fiets gebruiken. Dat zou niet alleen sneller zijn, maar bij mooi weer zou ik er ook extra van kunnen genieten!"

Wendy leerde als kind al fietsen en fietste ook veel. "Maar rond mijn 30e begon ik te sukkelen met artrose in mijn knie. Daardoor stopte ik met fietsen, want die pijn was soms heel erg." Ze verplaatste zich daarom vooral te voet of met de bus.

Maar 2 jaar geleden werd ze door Bianca van de Fietsschool opnieuw aangemoedigd om te gaan fietsen. "Dus ben ik fietsles gaan volgen", vertelt ze.

Daar kreeg Wendy geen spijt van. "Ik was er eigenlijk vrij vlot mee weg. Fietsen verleer je uiteindelijk niet. Ik had het direct weer onder controle, veel sneller dan andere leden van onze groep, die soms voor het eerst op een fiets zaten."

Na de uitleg over de fiets begonnen ze met kleine stukjes te fietsen, die geleidelijk langer werden. "In het begin was het wel zwaar voor mijn knie, maar naarmate de lessen vorderden, ging dat heel goed. Dat was echt zalig. Het deed net deugd aan mijn knie", vertelt Wendy.

Ze kreeg de fietsmicrobe dan ook weer te pakken. "Ik fiets weer echt veel, bijvoorbeeld altijd naar mijn werk. Of toch als het mooi weer is alleszins", lacht Wendy.