Het najaar brengt véél meer dan 'GTA VI': dit zijn mijn favoriete nieuwkomers

Op de grote kleppers van het najaar is het nog even wachten. Ik verwacht veel van 'Marvel's Wolverine', dat volgende week (15 september) uitkomt op de PlayStation 5 en Xbox hoopt ongetwijfeld dat 'Gears of war: E-day' (6 oktober) een succesvolle terugkeer zal blijken naar Xbox-exclusives. 

Nintendo pakt op 5 november dan weer uit met een moderne herwerking van 'The legend of Zelda: ocarina of time'. Het origineel uit 1998 wordt algemeen beschouwd als een van de beste games ooit. 2 weken later verschijnt dan het langverwachte 'GTA VI' (19 november).

Maar zo lang hoef je dus zeker niet te wachten om de controller opnieuw op te pikken, want de afgelopen 2 weken verschenen al tal van kleppers. Deze 5 games maken allemaal kans om in mijn top 10 van 2026 terecht te komen.

Een middeleeuws rollenspel waarin Oost-Europa gebukt gaat onder de tirannie van vampieren, gemaakt door een van de grote namen achter 'The witcher 3'. Je zou voor minder enthousiast worden. En 'The blood of dawnwalker' stelt gelukkig niet teleur.

Je speelt als Coen die in 30 dagen tijd zijn familie moet redden uit de klauwen van oppervampier Brencis. 30 dagen én 30 nachten, want het spel speelt met tijd zoals nooit tevoren.

Een schijnbaar onschuldige burger redden uit een gevangenkamp? Ga je gang, maar dat zal even duren. Kan je die kostbare tijd missen? Helpt het om je familie te redden of betalen zij op het einde van de rit net de rekening? 

Overdag ben je een 'simpele' boerenjongen die aangewezen is op zijn zwaard en een handvol magie, maar 's nachts verander je zelf in een bloeddorstige vampier. Als 'dawnwalker' ben je niet volledig getransformeerd, maar af en toe een 'shotje' bloed drinken is wel noodzakelijk. 

'The blood of dawnwalker' is een sterke nieuwkomer en heeft zijn entree niet gemist. In de eerste 3 dagen na release ging het spel al meer dan 1 miljoen keer over de toonbank.

Ik ben geen grote 'Star wars'-fan en ook van tactical games word ik doorgaans niet meteen warm, maar 'Star Wars zero company' wist me meteen te overtuigen. In tegenstelling tot sommige 'Star Wars'-films en -series is het verhaal goed geschreven en ook op het stemacteerwerk is niks aan te merken.

Een level is als het ware een schaakwedstrijd. Plaats je pionnen op het bord en beweeg ze strategisch over het speelveld om zonder kleerscheuren de tegenstanders uit te schakelen. Het ruime aanbod aan crewleden, wapens en eigenschappen, en de veranderende omgevingen zorgen ervoor dat geen enkel potje lijkt op het vorige. 

De ene keer vertrouw je op de trukendoos van je robots, de andere keer mag de Jedi van het team zich volledig uitleven met zijn 'lightsaber'. Je teamleden kunnen ook sterven, wat het spel een opmerkelijke persoonlijke 'touch' geeft, zeker voor spelers als ikzelf die trouw zweren bij enkele vaste crewleden. 

Het grootste nadeel dat ik ondervond tijdens het spelen (op de PlayStation 5) is dat het camerawerk niet altijd vlot verloopt. Daardoor mis je soms belangrijke info, bijvoorbeeld wanneer de vijand aan de rand van het scherm extra troepen in positie brengt.

'No rats.' Het internet vat 'Resonance: a plague tale legacy' samen in 2 woorden. Het gaat om een prequel van 2 'Plague tale'-games waarin grote horden ratten het grootste gevaar vormen, maar fans van de reeks mogen op beide oren slapen: het monster in deze game is minstens even angstaanjagend.

In het spel kruip je in de huid van de jonge Sophia. We starten op Venetië, waar het meisje opgroeit in een smokkelbende, maar al snel verhuizen we naar Kreta, waar Theseus volgens de Griekse mythologie de Minotaurus heeft gedood. 

Over het plot wil ik niet te veel prijsgeven, maar wat ik wel kan verklappen is dat de verhalen van Sophia en Theseus in het spel door elkaar lopen. Dankzij die bijzondere connectie mag je ook zelf regelmatig in de huid kruipen van de Atheense held.

Zowel in het heden als in het verleden krijgen we meeslepende verhalen voorgeschoteld, waardoor het spel nooit stilvalt. De puzzels en de gevechten zijn net uitdagend genoeg - ik speelde op moeilijkheidsgraad 'normaal' - om ook die aspecten interessant te houden.

Voor fans van avonturengames als 'Indiana Jones' of 'Uncharted' is deze game dan ook een absolute aanrader.

Het is bijna niet te geloven, maar Capcom blijft scoren. Elk spel dat de Japanse game-ontwikkelaar dit jaar uitbrengt, wordt goed onthaald. Ook ik schreef eerder dit jaar lovende reviews over 'Pragmata' en 'Resident evil: requiem'. 

Met 'Onimusha: way of the sword' blaast Capcom een franchise na 20 jaar afwezigheid nieuw leven in. Voor mij was het een eerste, geslaagde kennismaking met de reeks.

Je kruipt in de huid van samoerai Miyamoto Musashi, die de strijd aangaat met de duistere krachten die Kyoto bedreigen. Zwaardvechten dus, maar zomaar in het wilde weg hakken zal weinig zoden aan de dijk brengen. Timing en tactiek zijn cruciaal.

Pareer of ontwijk op het juiste moment om daarna een gerichte tegenaanval in te zetten. Hoe beter je timing, hoe sterker de tegenaanval. En die gaan vaak gepaard met flitsende animaties. Hetzelfde geldt voor de 'boss fights'. Die zijn indrukwekkend, uitdagend en groots, maar ze voelen nooit onoverkomelijk aan. 

Het verhaal is niet bijzonder inspirerend, maar de personages maken veel goed. Takamura, de man die al 700 jaar lang monsters tegenhoudt die de poort naar de hel willen openen, vat het spel perfect samen: "Why fight? Because it's fun." Ook de meer 'cheesy oneliners' - en zo zijn er best wat - verpesten het plezier niet. 

Tot slot een spel dat ik zelf nog niet heb kunnen uitproberen, maar dat helemaal bovenaan mijn 'to do'-lijst staat, vooral dankzij de leuke retro-animevisuals. Of ik de game nog niet speelde door een gebrek aan tijd of een gebrek aan vrienden laat ik in het midden, want om 'Orbitals' te spelen, moet je wel degelijk met 2 zijn.

Het gaat om een coöperatief spel zoals 'It takes two' of 'Split fiction'. Maar daar houdt de vergelijking met de prijswinnende games van Hazelight Studios ook op. 'Orbitals' lijkt dankzij de handgetekende Japanse retro-animaties en een typische jaren 80-soundtrack meer op een aflevering van 'Dragon ball' of 'Sailor moon'. 

De hoofdpersonages in 'Orbitals' zijn Maki en Omura, tieners die in een kosmische ruimtestorm terechtkomen. Anders dan in de Hazelight-games kan je in deze game gewoon switchen tussen de 2 personages. Geen discussie dus over wie het personage met de coolste eigenschappen krijgt. 

Verder levert 'Orbitals' exact wat je van een leuke co-opgame mag verwachten. Uitdagende en minder uitdagende puzzels, en leuke minigames als afwisseling.  Een ideale game om op een luie zondagmiddag samen mee onderuit te zakken.