Spanjes meest bizarre tv-hit is eindelijk ook bij ons te zien

Achter 'La mesías' zit het Spaanse regisseursduo Javier Ambrossi en Javier Calvo, in eigen land bekend als 'los Javis'. Ze braken door met de mockumentaryreeks 'Paquita Salas' en sleepten dit jaar in Cannes nog de prijs voor beste regie in de wacht met 'La bola negra', later dit jaar ook bij ons in de zalen.

De hoofdrol is voor cameraman Enric (Roger Casamajor), die een virale clip ziet passeren van Stella Maris, een christelijke meidengroep met 6 jonge zussen. De beelden katapulteren hem terug naar zijn eigen jeugd in een sekteachtig gezin, geleid door een moeder die ervan overtuigd is dat God haar dochters een missie heeft gegeven.

Over 7 afleveringen en 3 decennia puzzelt Enric de stukken van zijn geschiedenis in elkaar, in een verhaal dat ergens tussen familiedrama, thriller en sciencefiction balanceert.

'La mesías' dateert eigenlijk al van 2023 en verzamelde in Spanje intussen meer dan 20 prijzen. Toch vindt de hitreeks nu pas de weg naar de rest van Europa.

In de zomer van 2024 treedt de religieuze girlband Stella Maris op tijdens het Primavera Sound festival in Barcelona. Ze delen er een affiche met onder meer Charli XCX, Lana Del Rey en SZA.

Bijzonder detail: Stella Maris is fictief. De formatie van 6 zussen komt recht uit de razend populaire tv-reeks 'La mesías'. Vergelijk het met de optredens van 'Callboys' in Vlaanderen, maar dan met een extra vleugje ongemakkelijke cringe en christelijke glitter.

De festivalstunt bewijst hoe grondig makers Ambrossi en Calvo hun sekte hebben uitgewerkt. De nummers van Stella Maris, met titels als 'Jesucristo dónde estás' en 'Las flores de mi jardín', zijn geschreven door het bestaande Catalaanse popduo Hidrogenesse en hebben intussen honderdduizenden streams op Spotify en YouTube.

Zelfs de handgebaren van de groep zijn gebaseerd op christelijke iconografie uit de romaanse kunst en de renaissance, aangevuld met spuuglelijke gifjes en clichés van de influencerswereld.

De band is het geesteskind van hun moeder Montserrat. Zij is ervan overtuigd dat ze rechtstreeks met God communiceert en zet haar dochters in om die boodschap de wereld in te zingen.

Het is bizar genoeg om te blijven kijken, en voor wie zelf in zo'n gezin opgroeide ook akelig herkenbaar. Na de Spaanse release werden de makers blijkbaar overspoeld met getuigenissen van lotgenoten die zijn opgevoed door een narcistische moeder.

Enric heeft duidelijk iets weggestopt, en 'La mesías' neemt de tijd om dat naar boven te laten komen.

De reeks springt voortdurend tussen 3 tijdlijnen, elk met een eigen sfeer en een eigen cast. Alsof het 3 aparte reeksen zijn, die los, maar vakkundig door elkaar zijn gemonteerd.

Eerst is er de jaren 1980, met een piepjonge Enric, zijn zus Irene en een nog onbezonnen moeder Montserrat (Ana Rujas) die meer met zichzelf bezig is dan met haar kinderen. Maar dan is er een ontmoeting met een verkeerde man die haar in de richting van religie duwt. 

Dan volgen de jaren 1990, waarin de kinderen gedwongen worden om op te treden in kostuums die uit een heel andere eeuw lijken te komen.

Tenslotte is er 2013, waarin een volwassen Enric en Irene (Macarena García) geconfronteerd worden met de puinhoop die hun moeder verder heeft aangericht. Het zijn hun halfzussen die Spanje rondgaan als de meidengroep Stella Maris.

Elke tijdsprong legt een stukje van de puzzel, tot je uiteindelijk snapt waarom die ene videoclip zo hard binnenkomt bij Enric.

De reeks opent in het echt bestaande bergdorp Montserrat, thuisbasis van de Zwarte Madonna.

Volgens de legende verscheen er meer dan 1.000 jaar geleden een heiligenbeeld op mysterieuze wijze in de rots. Enric is er als cameraman voor een documentaire over dat wonder en logeert intussen in een hotel vol ufologen die zweren dat ze op de berg geregeld buitenaardse wezens spotten.

Daar ontmoet hij Alicia (Cecilia Roth), die hem op een avond recht op de man af vraagt of hij ook al eens ontvoerd is geweest door een ufo. Enric antwoordt bevestigend, ook al kwam er bij hem nooit een ruimteschip aan te pas. Wat hem wél ontvoerd heeft, is zijn jeugd: een moeder die zichzelf tot heilige uitriep en haar kinderen daarin meesleurde.

Dat is meteen de grap van 'La mesías'. Op die berg gelooft iedereen ergens rotsvast in: of het nu om een Madonna gaat, een alien of een moeder met een goddelijke missie. De reeks zet die overtuigingen gewoon naast elkaar, zonder ze belachelijk te maken, en laat je zo voelen hoe dun de grens tussen geloof en waanzin eigenlijk is.

Kortom: 'La mesías' is een familiedrama, een sekteverhaal en een vleugje sciencefiction tegelijk, en toch voelt het nooit als teveel. Los Javis bewijzen dat trauma, geloof en cringe dicht bij elkaar kunnen liggen. En dat een christelijke meidengroep die viraal gaat uiteindelijk nog het minst bizarre onderdeel van het verhaal is.