Van Suikerstadion tot modern complex: 100 jaar Stayen in Sint-Truiden

In het voorjaar van 1926 vond STVV op initiatief van Alfred Wauters, directeur van de suikerfabriek Mellaerts, een definitieve thuisbasis op een terrein naast de bietensilo’s. Na maanden van zwoegen, waarbij kleedkamers en tijdelijke tribunes werden opgetrokken, werd de accommodatie op kermiszondag 29 augustus 1926 feestelijk ingehuldigd.

Een uitverkocht Stayen zag met 2.000 toeschouwers hoe Excelsior Hasselt de galawedstrijd uiteindelijk won met 4-5. Geen zege dus voor STVV, maar uit dank voor het geleverde spektakel werd Wauters wel benoemd tot erevoorzitter van de club.

De verhuis naar Stayen bleek een schot in de roos: het publiek vond massaal de weg naar het terrein en in 1928 promoveerden de Kanaries voor het eerst naar de nationale reeksen. Om de stijgende populariteit op te vangen, werd het speelveld verbreed en de hekwerken én tribunes uitgegraven en uitgebreid voor een totaalbedrag van 15.000 Belgische frank.

Het stadion kreeg in deze periode ook zijn eerste geluidsinstallatie, compleet met de allereerste stadionomroeper.

In de jaren ’30 hingen er tot 2 keer toe donkere wolken boven de Tiensesteenweg. Omdat de spoorwegovergang bij de suikerfabriek voor te veel gevaar en verkeershinder zorgde, wilde men in 1934 een brug bouwen. En dan moest het voetbalveld verdwijnen. Enkel door intensieve bemiddeling van directeur Wauters, het stadsbestuur en de politiek, konden de plannen op de valreep aangepast worden.

Ook een 2de dreigende verhuizing in 1938, na het overlijden van de fabriekseigenares, liep uiteindelijk met een sisser af. De bal kon dus gewoon blijven rollen aan de Tiensesteenweg. 

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Stayen in 1944 zwaar getroffen door 2 bombardementen, die de volledige accommodatie verwoestten. Er waren geen menselijke slachtoffers, maar de legendarische geit die als 'grasmaaier' op het veld vastgemaakt stond, werd nooit meer teruggevonden.

Met de hulp van Amerikaanse troepen, die met bulldozers het puin ruimden, en schadevergoedingen werd het veld heropgebouwd. In 1948 opende de 1e echte zittribune. De opening tegen Daring Molenbeek werd legendarisch: na 4 Truiense goals op een kwartier tijd daverde de nieuwe tribune zo hard op haar grondvesten, dat men vreesde dat ze zou instorten.

Na de definitieve sluiting van de suikerfabriek Mellaerts halverwege de jaren '50 deed zich een historische kans voor: STVV kon de gronden overkopen en werd daarmee officieel eigenaar van het 'Stayenveld'. Het markeerde ook het einde van een bizarre Haspengouwse traditie: wanneer supporters het niet eens waren met de scheidsrechter, graaiden ze suikerbieten uit de naastgelegen silo's en gooiden die het veld op. 

STVV beleefde in het seizoen 1965-1966 een absolute glorietijd en eindigde in dat seizoen op de 2e plaats in de hoogste klasse. Voor de topper tegen landskampioen Anderlecht op 3 oktober 1965 werd Stayen overspoeld. Hoewel de capaciteit met noodtribunes naar 19.500 was opgetrokken, raakten er naar schatting ruim 23.000 fans binnen.

De toeschouwers stonden tot tegen (en zelfs op) de zijlijnen, in de lichtmasten en op de muren van het stadion. Scheidsrechter Loraux weigerde de match af te gelasten en STVV won met 2-1, dankzij 2 doelpunten van Roger Maes.

In de zomer van 1970 werd Stayen voorzien van een gloednieuwe lichtinstallatie om wedstrijden op zaterdagavond mogelijk te maken. Vlak voor de 1e competitiewedstrijd onder kunstlicht stelde de terreinverzorger op een ochtend verbaasd vast dat de houten doelpalen door onbekenden waren omgezaagd...

De club liet het niet aan haar hart komen: de oude houten kaders moesten toch vervangen worden door moderne ijzeren exemplaren. Vijf dagen later stonden de nieuwe doelen er en werd er voor 15.000 enthousiaste toeschouwers afgetrapt bij kunstlicht.

Om de schuldenberg te verkleinen, verkocht STVV het stadion in 1980 aan de stad Sint-Truiden, waarna het officieel het 'Stedelijk Stadion Staaien' werd. Op 31 augustus 1985 opende de club een gloednieuwe kantine.

Tijdens de derby tegen Sporting Hasselt sloeg het noodlot echter toe: een uur ver in de wedstrijd ontploften enkele gasflessen in een hotdogkraam aan de oostzijde. De hevige brand zorgde voor opschudding en een tijdelijke staking van de match, maar gelukkig bleef de schade beperkt tot lichte verwondingen bij de uitbater.

Na de heropleving en promotie in de jaren 80 bleef het aantal supporters én hun sterke thuisreputatie groeien: de fans bokten massaal tegen de golfplaten aan de achterwand van de tribunes. De sfeer was zo hevig dat de tv-camera’s meetrilden bij elk Truiens doelpunt.

Om extra plaatsen voor supporters te voorzien, werd in 1989 de ASLK-tribune gebouwd. Die werd later omgedoopt tot Jonagoldtribune en is vandaag bekend als Tribune Zuid. Een merkwaardig detail: na de bouw bleek 1 van de steunpijlers 60 centimeter op het terrein van de NMBS te staan en moest het kadaster aangepast worden...

Met de overgang naar de 21e eeuw transformeerde Stayen stap voor stap van een nostalgisch voetbalterrein naar een multifunctioneel sport- en winkelcomplex. In 2011 installeerde STVV als 1e eersteklasser een kunstgrasveld, waarop de eerste wedstrijd op 7 augustus 2011 tegen Club Brugge meteen een legendarische werd. STVV boog een 0-3-achterstand tegen Club Brugge om in een sensationele 3-3, dankzij een late gelijkmaker van Gregory Dufer.

In de decennia die volgden, werden de Hoofdtribune, de Noordtribune en de Oosttribune al compleet vernieuwd. Vandaag wordt het laatste puzzelstukje gelegd met de bouw van de nieuwe Tribune Zuid. Daarmee is de gedaanteverwisseling compleet: Stayen gaat zijn 2e eeuw op een moderne manier tegemoet, op exact dezelfde plek waar 100 jaar geleden de eerste ballen getrapt werden tussen de bietensilo's van de suikerfabriek.