Wist Lindsay Clancy dat ze haar 3 kinderen vermoordde? Zaak die de Verenigde Staten beroert, zit muurvast

Belabberde gezichten bij de jury vandaag in de rechtszaal van Plymouth, in de Amerikaanse staat Massachusetts. Voor de 6e dag op rij buigen ze zich over het lot van de 36-jarige Lindsay Clancy, de vrouw die in 2023 haar 3 kinderen Cora (5), Dawson (3) en Callan (8 maanden) vermoordde.

De vraag is niet noodzakelijk of ze de moorden begaan heeft, want dat heeft ze immers zelf al toegegeven. Wel moet de jury bepalen of ze op dat moment strafrechtelijk verantwoordelijk was voor haar daden. Een moeilijke kwestie, zo blijkt, want al 2 keer geraakte de jury er niet uit. Als dat ook een 3e keer niet lukt, dreigt de zaak nietig verklaard te worden.

Eerst even terug naar de bewuste 24 januari 2023. Die ochtend wordt Clancy wakker. Ze voelt zich goed, want ze heeft goed geslapen, vertelt haar echtgenoot Patrick. Wel maakt ze zich veel zorgen over de buikpijn van haar 5-jarige dochter Cora. Ze is bezorgd dat het een nierprobleem is en neemt haar mee naar een afspraak bij de kinderarts.

Die namiddag stuurt ze haar man om afhaaleten en medicijnen. Op camerabeelden is te zien hoe hij eerst bij de apotheek stopt, en rond 18 uur bij het restaurant. Hij is niet veel langer dan een uur weg, maar in die tijd voltrekt er zich een drama in de woning. 

Een voor een neemt Clancy de kinderen mee naar de kelder, waar ze hen wurgt. Daarna probeert ze zelf uit het leven te stappen. Wanneer haar man iets na 18 uur thuis terugkomt, treft hij het huis ongebruikelijk stil aan. Zijn vrouw vindt hij uiteindelijk levenloos terug, waarop hij het alarmnummer belt. Tijdens dat telefoontje ontdekt hij ook het lot van zijn kinderen. 

Hulpverleners proberen de kinderen onmiddellijk te reanimeren. Cora en Dawson worden in het ziekenhuis van Plymouth dood verklaard. De 8 maanden oude baby, Callan, heeft een hartstilstand opgelopen en wordt per traumahelikopter naar het Boston Children's Hospital gevlogen. Daar stellen artsen ernstig hersenletsel vast door zuurstofgebrek: Callan wordt op 27 januari van de beademing gehaald en overlijdt.

Clancy wordt met spoed overgebracht naar het ziekenhuis. Ze krijgt de volgende ochtend een hartstilstand, maar wordt gereanimeerd en ondergaat meerdere bloedtransfusies. Ze loopt wel een permanent ruggenmergletsel op, waardoor ze vanaf haar middel verlamd is.

Later deelt Clancy haar versie van de feiten. Ze verklaart dat ze die ochtend is opgestaan met suïcidale gedachten. In de middag hoort ze een stem die zegt dat ze de kinderen iets moet aandoen.

Nadat haar echtgenoot de deur uit is om eten te halen, wordt de stem (volgens haar een dwingende, luide mannenstem) extreem luid en herhaalt constant: "Dit is je laatste kans. Je moet de kinderen vermoorden, zodat je jezelf kunt doden."

Ze verklaart dat een kracht het van haar overneemt en ze een onweerstaanbare drang voelt om te gehoorzamen, waarbij ze in een gedissocieerde droomtoestand raakt en het voelt alsof ze haar eigen handelingen slechts vanaf een afstand observeert.

Daarover draait het proces nu: kan Lindsay Clancy verantwoordelijk gesteld worden voor haar daden of niet? De vrouw was vóór de feiten ernstig psychisch achteruitgegaan. Ze kampte onder meer met depressie, slapeloosheid, suïcidale gedachten en vermoedelijke manische/psychotische episodes. Ze had hulp gezocht bij verschillende artsen en kreeg verschillende medicijnen voorgeschreven.

Haar advocaten stellen dat ze uiteindelijk een postpartumpsychose ontwikkelde: een zeldzame, maar zeer ernstige psychiatrische aandoening die kort na een bevalling kan ontstaan en waarbij iemand het contact met de realiteit kan verliezen.

De verdediging zegt bovendien dat haar toestand mogelijk werd verergerd door een opeenstapeling van medicijnen en een gebrekkige behandeling.

De aanklager volgt die redenering niet. Ze betwisten niet dat Clancy ernstige psychische problemen had, maar ze zeggen wel dat ze wist wat ze deed en wist dat het verkeerd was. 

Volgens het openbaar ministerie was er sprake van een methodisch en koelbloedig plan om haar kinderen om te brengen. De aanklagers stellen dat Lindsay haar man Patrick die middag bewust op pad stuurde met 2 specifieke opdrachten (het ophalen van medicijnen bij de apotheek en een afhaalmaaltijd bij een restaurant).

Kort voordat ze haar man vroeg om te vertrekken, zocht ze op haar telefoon naar het restaurant en gebruikte ze Apple Maps om de exacte reistijd te controleren. Volgens de aanklagers deed ze dit om precies te berekenen hoeveel tijd ze alleen met de kinderen zou hebben.

De aanklagers wijzen er bovendien op dat Lindsay in de maanden voorafgaand aan het drama door talloze medische professionals is gezien, maar dat geen enkele arts of verpleegkundige ooit symptomen van een psychose of wanen bij haar heeft vastgesteld. Deskundigen betwijfelen ook of het mogelijk is dat ze de stem (die haar dwong om de moord te plegen) maar 1 keer heeft gehoord.

En dus staat de jury voor een haast onmogelijke keuze. De jury moet bepalen of ze op het moment van de feiten door haar psychische toestand niet in staat was om de aard van haar handelingen te begrijpen of te beseffen dat die verkeerd waren. Daarover zijn ze nu al 6 dagen aan het discussiëren. 

Als Clancy schuldig wordt bevonden aan moord, kan ze levenslang krijgen, zonder mogelijkheid tot vervroegde vrijlating.

Zodra de verdediging in Massachusetts twijfels zaait over de mentale toestand van een verdachte, ligt de bewijslast bij het Openbaar Ministerie. De aanklagers moeten buiten redelijke twijfel bewijzen dat Clancy toerekeningsvatbaar was: dat ze wist dat haar daden verkeerd waren en haar gedrag kon aanpassen aan de wet.

Dat is een zware opgave, zeker bij een complexe en moeilijk te bewijzen kwestie als iemands mentale toestand. Bovendien moeten de 12 juryleden unaniem tot een verdict komen. Bij een diep verdeelde jury kan dat dus erg moeilijk zijn.

De rechter heeft daarom een zogenoemde 'Tuey-Rodriguez charge' gegeven: een laatste instructie aan de jury om opnieuw te proberen tot een unaniem oordeel te komen. Als ze er niet uitkomen, kan de rechter het proces nietig verklaren.

Dan zou het proces zonder verdict eindigen en zouden de aanklagers kunnen beslissen om Clancy opnieuw te berechten. Dat is niet hetzelfde als vrijspraak.

Intussen is er ook op de 6e dag geen verdict gevallen. De jury ging naar huis zonder een beslissing te hebben genomen. Al is er wel ophef ontstaan. De juryvoorzitter zou aan de advocaat van de verdediging een briefje hebben gegeven waarin stond dat 1 jurylid een vonnis tegenhoudt.

Afwachten dus wat de jury de komende dagen zal beslissen...