Sven de Leijer over zijn nieuwe programma 'Is 't gelukt?': "Ik zou er echt zot van worden"

Wat mogen we al weten over 'Is 't gelukt?'? Nog opvallend weinig. Waar we doorgaans op voorhand uitgebreide briefings en fragmenten krijgen, bleef het deze keer bij 3 korte flarden die we net voor het interview met presentator Sven de Leijer te zien kregen.

Ook De Leijer zelf houdt de kaarten tegen de borst. Meermaals klinkt het: "Hier wil je een goed voorbeeld van, hé? Dat kan ik je helaas niet geven."

We focussen ons dus vooral op wat hij wél mag vertellen. En af en toe glipt er toch een kleine anekdote doorheen. Want zelf staat De Leijer, met zijn typerende enthousiasme, te popelen om zijn concept aan de wereld te tonen.

Het programma is hem dan ook op het lijf geschreven. Het idee ontsproot uit de 'Chalet challenges' van 'Vrede op aarde', die op hun beurt teruggaan op een grap tijdens een vriendenweekend. "We gaven elkaar in het geheim een uitdaging die je ongemerkt moest uitvoeren", vertelt de presentator.

Het werd meteen een groot succes bij 'Vrede op aarde', en hét gespreksonderwerp wanneer de deelnemers na een intens chaletweekend huiswaarts keerden. Zo rijpte de vraag of er niet meer in het concept zat. De Leijer twijfelde niet en klopte aan bij VRT.

Woestijnvis gaf al snel groen licht, en zo kwam 'Is 't gelukt?' tot stand. "Voor het programma gaven we 8 BV's elk 2 geheime uitdagingen, zonder dat ze wisten wie de andere deelnemers waren. De voorbije maanden moesten ze die uitdagingen tot een goed einde brengen."

Als makers van 'De Mol' is Woestijnvis wel getraind in geheimhouding, de ideale partner voor dit project dus. "Onze redactie werd zelf een soort 'De Mol'," lacht Sven. "Een afgesloten kamer met dichte gordijnen, een sleutel op de deur, en borden waarop enkel met initialen werd gewerkt."

Buitenstaanders die iets van gesprekken opvingen, konden zelfs denken dat de redactie aan een nieuw seizoen van 'The masked singer' werkte. "Tijdens vergaderingen werd er luidop gedebatteerd over 'Bambi' en 'Kiwi' - codenamen voor de kandidaten, want niemand mocht weten wie er meedeed."

Het werkte: tot vlak voor de opnames wisten de kandidaten zelf niet wie hun tegenspelers waren, en ook de pers tastte volledig in het duister.

Een jaar lang moesten Fien Germijns, Ward Lemmelijn, Annemie Struyf, Bart Cannaerts, Birgit Aertgeerts, Mohsin Abbas, Stephanie Planckaert en Timon Verbeeck constant over hun schouder kijken. Elke deelnemer kreeg 2 uitdagingen, maar bij sommige uitdagingen moesten ze ook hun medekandidaten (subtiel) betrekken.

De afspraak was simpel: zodra een kandidaat vermoedde dat hij of zij erin werd geluisd, moest die zichzelf filmen en de video naar de redactie sturen, om zo hun versie van de feiten vast te leggen. "Die paranoia die dan begint te leven, dat is echt heerlijk."

"We kregen al een aantal terechte meldingen van kandidaten die doorhadden dat hen iets werd gelapt," verklapt Sven met pretogen. "Maar we kregen ook meldingen die helemaal niets met ons programma te maken hadden. Zo was Fien Germijns er rotsvast van overtuigd dat de vogelpoep op haar auto er niet zomaar kon zijn."

1 keer was De Leijer zelf bijna de oorzaak van een lek. "Toen ik Timon Verbeeck bij ons op Woestijnvis in de gang tegenkwam, begon ik hem te vragen hoe ver hij stond met een uitdaging. Hij moest me zelf tot de orde roepen: 'Zwijg Sven, seffens hoort iemand ons'. Het enthousiasme nam even de bovenhand", lacht hij.

Hoewel De Leijer de perfecte gastheer is voor dit psychologische steekspel, moet hij er niet aan denken om zelf aan de andere kant van de camera te staan. Eerlijk bekent hij dat hij zelf een problematische kandidaat zou zijn.

"Ik zou zeker heel paranoïde worden. Dat heb ik sowieso al een beetje," geeft hij toe. "Ik zou er echt zot van worden. Elke keer als ik buiten kwam, zou ik denken: 'Ze staan hier ergens om me beet te nemen'."

Bovendien heeft hij een karaktertrek die hem in dit spel volledig de das zou omdoen: hij kan absoluut niet tegen zijn verlies. "Ik zou me helemaal verliezen in het spelletje. Ik zou er alles aan doen om te winnen, om het even hoe."

Toch baalde hij even toen hij Annemie Struyf in een Formule 4-wagen zag kruipen. "Daar was ik heel jaloers op. Ik had graag in haar schoenen gestaan, maar ik denk dat zij dat ook liever had gehad", lacht hij.

Per aflevering blikken 3 BV's in de studio terug op hun avontuur. Ze moeten van elkaar raden of de uitdaging geslaagd is of niet. "Omdat er geen strak script bestond, liepen sommige uitdagingen helemaal anders dan we vooraf hadden ingeschat. Dat maakt het gokken extra moeilijk."

De presentator benadrukt dat de selectie van de uitdagingen een huzarenstukje was. "Soms denk je dat iets geniaal is, tot je het concreet maakt en beseft dat het op het randje van crimineel is, of gewoon niet tof."

Het doel was een perfect evenwicht: het moet leuk zijn, maar er moet ook "afzien" bij zijn. "Het mag geen snoepreisje zijn omdat je toevallig met je gezicht op tv komt. Ze moeten hun tenen uitkuisen."

Soms werd de grens tussen spel en realiteit flinterdun, met weleens ongeplande en zenuwslopende situaties tot gevolg. Zo licht De Leijer een tipje van de sluier over Annemie Struyf, die voor een uitdaging moest leren zakkenrollen.

"De redactie stond klaar om in te grijpen, terwijl ze haar diefstaltechnieken zou uittesten op een aantal voetballers." Maar Annemie verdween plots volledig uit het beeld van de camera's, en besloot op eigen houtje haar slag te slaan bij een Franstalige voetballer.

"Dat was echt een heel spannend moment," herinnert Sven zich. "We waren haar kwijt, en zij vond ons niet. Probeer dan achteraf maar eens aan een wildvreemde uit te leggen dat je hem zonet hebt bestolen voor een grapje op televisie..."

Naast de 8 bekende Vlamingen krijgt ook de kijker sommige weken een actieve rol in dit tv-avontuur. Elke week wordt een weekuitdaging aangekondigd, die 1 BV binnen de week moet voltooien, al dan niet met hulp van Vlaanderen.

"We hopen daarmee iets in beweging te zetten," legt Sven uit. "We leven vandaag in een heel andere tijd dan bijvoorbeeld tijdens 'Fata Morgana', dus we verwachten geen volksverhuizing van honderden mensen. Maar de betrokkenheid en het gevoel van 'ik kan dit zelf meemaken', zet hopelijk iets in gang."

1 ding hoopt De Leijer vooral: dat het "old school" entertainment wordt, van de puurste soort. "Het is spannend om een entertainmentprogramma te dragen, want er ligt altijd veel druk op. Maar ik hoop dat de kijker er evenveel plezier aan beleeft als wij hebben terwijl we het maken."