Fuck de zomervakantie, leve het TheaterFestival

Al 36 jaar bekroont een jury van programmatoren, recensenten en makers de opvallendste voorstellingen van het voorbije seizoen. Met andere woorden: iemand anders heeft het hele jaar het kaf van het koren gescheiden, zodat jij nu alleen nog maar hoeft te kiezen. Een groot deel van die selectie wordt nog tot 12 september hernomen in Brussel.

Tijd voor een selectie van hun selectie, want ook ik heb niet stilgezeten. Deze 3 voorstellingen mag je niet links laten liggen. En mijn favoriet, die bewaar ik tot het laatste.

Tot haar grote verbazing ontdekt ghostwriter Gloria (Colette Goossens) dat de nieuwe stagiair op kantoor niet alleen haar naam, maar ook haar ambities, haar kapsel én haar kledingstijl deelt. Of steelt?

'Copyriot' is een unheimlich spel van dubbelgangers: een psychologische thriller meets kantoorkomedie. Knotsgekke personages maken Gloria het leven zuur, niet in het minst haar therapeut-tovenaar (een toprol van Mats Vandroogenbroeck, die ook het scenario schreef).

Regisseur Nona Demey Gallagher toont opnieuw dat ze een van de stemmen van haar generatie is. Thema's als gender en zelfoptimalisering (the best me that I can be!) vertaalt ze naar origineel, eigentijds theater. Afgelopen seizoen deed ze dat ook nog in de pornosatire 'A room of his own'.

Maar wat 'Copyriot' echt onvergetelijk maakt, is het decor van Daniela Zorrozua. Een gigantische tong als fauteuil, een snotneus als koffiemachine... Ik moest me inhouden om het podium niet op te stormen en die spectaculaire speeltuin zelf te verkennen.

Het monster van Frankenstein blijft ons meer dan 200 jaar na de roman van Mary Shelley nog altijd boeien. Er was onlangs de film met Jacob Elordi, maar veruit de betere adaptatie was de dansvoorstelling van choreografe Cherish Menzo.

4 zwarte dansers verkennen horrorclichés achter doorzichtige doeken. Ze verwringen hun lichamen: nu eens vormen ze samen een kolossale spin, dan weer krioelen ze uiteen.

Genoeg grimassen om een maand lang nachtmerries van te hebben, maar achter die oppervlakkige gruwel schuilen prikkelende vragen.

Wie bepaalt nu eigenlijk wat monsterlijk is? Waar komen die stereotypen vandaan? En hoe verhoudt het (vooral) witte publiek zich tegenover de zwarte performers, zeker gezien onze koloniale geschiedenis?

"You didn't think we would stay here?", grijnzen de dansers terwijl ze uit hun transparante kooi breken en het publiek inkruipen. Het decor moet eraan geloven. En hopelijk ook onze overtuiging dat we aan de juiste kant van het doek staan.

Voor mijn nummer 1 speel ik een beetje vals.

'Chapters of Celebration' heb ik al eens getipt. En toch doe ik dat schaamteloos opnieuw. 

Benjamin Abel Meirhaeghe bouwt een dansfeest buiten tijd en ruimte om. Barok versmelt met techno, dansers bewegen zo dicht op je huid dat je hun zweet ziet parelen en de composities van Wouter Deltour gaan recht naar je hart.

Nu, maanden later, word ik nog altijd warm van die avond in De Singel. Van de sfeer die daar heerste, de verbondenheid tussen makers en publiek. Als dat geen reden is voor een nummer 1, dan weet ik het ook niet meer.