Wat ik onthou van deze festivalzomer: 5 emotionele momenten die blijven plakken

Vrijdag 3 juli, kort na middernacht: Mumford & Sons is bezig aan hun headlinershow op de eerste avond van Rock Werchter. De uitgelaten sfeer schakelt nog 2 versnellingen hoger wanneer frontman Marcus Mumford plots Pommelien Thijs aankondigt.

Zijn vlekkeloze uitspraak van haar naam is even verbazingwekkend als het oorverdovende gegil wanneer Thijs op het podium verschijnt. Vlaanderens popster van het moment deelt het grootste podium van het land met de headliner: ongezien. Thijs wordt the talk of the town, zonder dat ze officieel op de Werchter-affiche stond.

Tweede primeur: we horen Thijs voor het eerst op een groot podium in het Engels. Op 'Badlands' van Mumford & Sons zingt ze de passages van Gracie Abrams met verve mee. Daarna speelt ze met de Britten als begeleidingsband haar grootste hit 'Atlas'. 

De tekst wordt luidkeels meegebruld. Concerten vergelijken is moeilijk, maar de totale overgave en grote emoties bij het (vooral jonge) festivalpubliek zal ik niet snel vergeten. Thijs slaagt met grote onderscheiding voor haar headliner-examen.

Daar blijft het niet bij: de beelden van haar geïmproviseerde repetitie backstage op Rock Werchter gaan achteraf viraal. Thijs wentelt zich niet in de rol van bescheiden artiest uit little Belgium. Ze geeft duidelijk en zelfzeker aan hoe ‘Atlas’ live moet klinken. De hashtag 'Mumford & Poms' is geboren.

Het lijkt een kwestie van tijd voor Thijs in de voetsporen treedt van Stromae, de voorlopig laatste Belgische headliner op Rock Werchter, als slotact in 2014. Een van mijn core festivalmemories aller tijden.

Zondag 5 juli, vroege namiddag: samen met mij hebben veel festivalgangers de Rock Werchter-show van Dressed Like Boys aangekruist. De exodus ervoor en erna naar de vernieuwde Klub C in een uithoek van het terrein is op zich al veelzeggend, op de laatste van 4 lange (en vermoeiende) festivaldagen.

Het persoonlijke verhaal van artiest Jelle Denturck spreekt duidelijk veel mensen aan. In zijn soloproject Dressed Like Boys giet hij de zoektocht naar zijn queeridentiteit in soulvolle muziek.

Jezelf mogen zijn en de liefde beleven met wie je wil: het is een herkenbaar thema dat ons allemaal raakt, rechtstreeks of onrechtstreeks.

Resultaat: er vloeien veel tranen in de Klub C, vooral tijdens en na slotnummer 'Stonewall riots forever'. Daarin zingt Denturck over de rellen in de New Yorkse gayclub Stonewall Inn uit 1969: de start van de latere Pride-beweging.

Hij koppelt er een even sterk als eenvoudig statement aan: liefde is liefde, respecteer elkaar daarin. Een boodschap die hij op andere festivals herhaalt en die zeker na de aanslag op de Pride van Berlijn extra weerklank krijgt.

Het nummer in combinatie met Denturcks gestrekte vuist in de lucht, de emotionele boodschap, de regenboogkleuren op het podium, het luide applaus en de beladen sfeer in de Klub C doen bij mij ook een traan opwellen.

Even veelzeggend zijn de tranen bij Jelle Denturck zelf halfweg zijn show. Hij legt zich even neer op zijn piano om te bekomen van de intensiteit. De energie en de emoties van het publiek raken hem zichtbaar. Die kracht van live muziek geeft mij kippenvel. 

Zondag 19 juli, kort voor middernacht: na 20 jaar heeft Tomorrowland eindelijk de Schotse superster Calvin Harris gestrikt. De populaire dj en producer tourt weer, nadat hij zich jarenlang beperkt heeft tot vaste residenties op Ibiza en in Las Vegas. Hij krijgt in Boom de gedroomde headlinerplek, als slotact op de Main Stage zondagavond.

Harris heeft een karrevracht aan elektronische hits gemaakt. Die propt hij in een karaokeset van formaat. De Schot doet zelfs het tijdelijke vuurwerkverbod – een veiligheidsmaatregel door de aanhoudende droogte deze zomer - vergeten.

Harris draait opvallend veel integrale versies van zijn nummers: goed voor de meezingbaarheid, minder voor het creatieve karakter van zijn dj-set. De meningen zijn verdeeld, al heb ik mij daar niet aan gestoord.

Wie Harris aan het werk ziet tijdens het tweede Tomorrowland-weekend - mét vuurwerk - krijgt een andere indruk. De Schot staat humeurig en stil achter zijn dj-booth en stopt nogal abrupt.

Op online discussieplatform Reddit wordt druk gespeculeerd over 'humeurige Harris'. Was hij boos omdat Dimitri Vegas voor hem over tijd ging, waardoor Harris vroeger moest afsluiten? Vond hij het publiek niet enthousiast genoeg?

We hebben er het raden naar. Maar niets verkeerd met een artiest die authentiek nors reageert op een tegenvaller. Een domper op de feestvreugde werd Harris' humeurtje trouwens nooit. (gelukkig maar)

Zaterdag 22 augustus, in de vooravond: op de wei in Kiewit trekt een uitgelaten mensenzee naar de Wave-tent. De oorzaak voor die volksverhuizing heet Natasha Bedingfield, en specifiek 'Unwritten'.

Die klassieker op karaokeavonden en chirofuiven uit 2004 is dankzij TikTok bezig aan een tweede leven, bij een nieuwe generatie tieners. De boodschap van 'Unwritten' resoneert niet toevallig vooral bij iedereen in die onzekere puberjaren. (en wie daar nog levendige herinneringen aan heeft). 

Bedingfield schreef het nummer destijds voor haar 14-jarige broer, met een geruststellende boodschap. Omarm het leven met alles wat daarbij hoort en benader je jeugd als een wit blad: je toekomst ligt open, aan jou om die vrij in te vullen. “The rest is still unwritten.”

En of het leven wordt omarmd en gevierd op Pukkelpop. 15.000 mensen in de Wave-tent en vele duizenden erbuiten en eromheen schreeuwen zich schor op 'Unwritten'. De blinde euforie is aanstekelijk: ook ik kom de tent lichtjes hees uit. En met trillende benen, door de daverende planken vloer.

Weinig inhibitions werden niet gereleaset tijdens een van dé meezingmomenten van de zomer. Je kunt daar alleen maar heel blij van worden. 

Zaterdag 22 augustus, op de middag: voor het derde jaar opent The Atomic Orchestra de tweede festivaldag op Pukkelpop. Het muzikale verrassingsei van onze festivalzomer herbevestigt zijn status: de Marquee is te klein voor de meer dan 15.000 mensen die erbij willen zijn. Een verhuizing naar de Main Stage volgend jaar wordt bekeken.

Van de pompende hiphop van opener Zwangere Guy over publiekslieveling Pommelien Thijs tot de nostalgische hit 'Freestyler' van Bomfunk MC’s: The Atomic Orchestra toont dat livemuziek nóg beter klinkt dankzij de oerkracht van een orkest. 

In de lijn van The Atomic Orchestra zien we trouwens dat opvallend veel artiesten uit de Lage Landen gasten uitnodigen op Pukkelpop. Iedereen lijkt het even met iedereen te doen. Opvallen tussen de meer dan 200 acts is de boodschap.

Enkele uitschieters: punkzangeres Kaat Van Stralen die met rapper DIKKE hun samenwerking 'Masker af' voorstelt . En Bazart-frontman Mathieu Terryn is een van de drukste muzikale flexijobbers, met passages bij 'De ideale wereld' en de Belgische noiserockers van Ronker voor zijn eigen show diezelfde dag. 

Bazart vierde trouwens de tiende verjaardag van doorbraakhit 'Goud' met een groep blazers en percussionisten. Als slot van de show trekt die 'marching band' zelfs nog even het terrein op. Eefje de Visser deelt het podium dan weer met een groep fans/gelegenheidsdansers tijdens slotnummer 'Vlammen'. Onvergetelijk voor wie even naast zijn idool mag dansen.

Artiesten: blijf ons verrassen. Mijn muzikale bingokaart voor volgende zomer ligt al klaar.