Met Bomboclat is het grijze Zeebrugge plots verrassend tropisch: "Festival waar echt voortdurend gedanst wordt"

'Bomboclat'? Dat is een Jamaicaans scheldwoord. Letterlijk vertaald betekent het eigenlijk 'menstruatiedoekje', maar in Jamaica duikt het op in zowat elke emotionele zin. Vergelijk het een beetje met onze 'fuck'.

In Zeebrugge vonden ze het de perfecte naam voor een festival dat zich vrijwel volledig toelegt op hedendaagse Caribische en Afrikaanse muziek.

Op het strand verzamelen gisteren en vandaag een honderdtal artiesten uit alle hoeken van die muzikale wereld: van dancehall uit Jamaica en bouyon uit de Antillen tot afrobeats uit Nigeria. Voor even klinkt de Belgische kust een stuk tropischer, alleen de grijze Noordzeehemel lijkt nog niet helemaal overtuigd.

1 ding hebben de artiesten alvast gemeen: stilstaan lijkt er tijdens hun optredens niet bij te horen. "Dit is een van de weinige festivals waar echt voortdurend gedanst wordt. Je ziet hier bijna niemand gewoon staan", vertellen Ditske en Melissa, die voor de 2e keer naar Bomboclat Festival afzakken.

"Op de muziek die hier gespeeld wordt, moet je gewoon bewegen. Dat is precies waarom ik hier zo graag kom. En je voelt meteen de tropische sfeer. Daar kan zelfs dit druilerige weer niets aan veranderen."

Op deze eerste festivaldag komt Bomboclat maar langzaam op gang. Pas na zonsondergang stroomt het terrein goed vol. De meeste bezoekers vinden hun weg naar The Club, de officieuze mainstage waar de grotere liveacts geprogrammeerd staan.

Daarnaast is er The Dome, waar de focus meer op elektronische muziek ligt. Op de openingsdag neemt HAUSCAT, een platform voor hedendaagse Afrikaanse clubmuziek, de programmatie voor zijn rekening.

Voor wie op zoek is naar nostalgie, heb je The Roller Arena. Daar kan je dansen op hiphop- en r&b-hits uit de nineties en nillies, en zelfs rolschaatsen aantrekken om een tourtje rond de dj-booth te maken.

Nieuw dit jaar is The Cube, een podium waar Bomboclat experimenteert met stevigere elektronische genres zoals latin trance.

Aan de kleinere podia is het merkbaar rustiger dan aan de grote, overdekte mainstage. "Dat is eigenlijk wel jammer, want in The Cube spelen ze ook echt goede muziek", vertellen Marie en Magali. "'s Avonds is het gewoon leuker om binnen te dansen."

De 2 vriendinnen zijn vooral erg enthousiast over de sfeer op het festival. "Iedereen is hier zo open en vriendelijk. Je komt toe zonder iemand te kennen, maar toch voelt het meteen vertrouwd. Voor je het weet, sta je te dansen of te praten met de mensen naast je."

Dat gevoel missen ze soms op andere festivals. "Daar lijkt het vaak meer te gaan over wat je aanhebt of hoe alles eruitziet op sociale media. Hier valt dat helemaal weg. Het maakt niet uit wie je bent, hoe oud je bent of dat je met je kinderen komt: het draait gewoon om de muziek. We gaan vaker naar dit soort feestjes beginnen te komen."

Dat is muziek in de oren van organisator Wannes Loosveld. Precies dat communitygevoel probeert hij met Bomboclat te creëren, door de festivalgangers onder te dompelen in een cultuur die voor hen misschien minder vertrouwd is.

Dat merk je ook naast de podia. Op het terrein kunnen bezoekers bijvoorbeeld percussieworkshops volgen, hun haar laten vlechten en proeven van Afrikaanse en Caraïbische gerechten.

"Toen ik een jaar of 12 was, had ik een buurman met dreadlocks. Ik vond dat geweldig en vroeg mijn ouders of ik er ook mocht. Mijn buurman heeft ze uiteindelijk zelf gezet. Dat duurde zo'n 7 uur, en hij heeft me toen de hele dag reggaemuziek voorgeschoteld en verteld over Jamaica en de rastacultuur. Sindsdien ben ik volledig gebeten", vertelt hij.

Die ervaring wil hij nu doorgeven door Caribische en Afrikaanse artiesten ook bij ons een podium te geven. Bomboclat Festival moet voor bezoekers dezelfde "eyeopener" zijn als die ene dag jaren geleden voor hem was.

Volgens Loosveld is de populariteit van Afrikaanse en Caribische muziek de voorbije jaren sterk toegenomen.

"Sinds de start van het festival in 2017 zie ik die genres steeds meer doorbreken. Burna Boy, een Nigeriaanse artiest, staat bijvoorbeeld steeds vaker in de hitlijsten, terwijl invloeden uit dancehall en afrobeats steeds vaker opduiken in mainstream popmuziek. 'Shape of you' van Ed Sheeran? Onze community herkende daar meteen een Jamaicaans dancehallritme in."

Dat succes heeft ook gevolgen voor de festivalmarkt. "Met het budget waarmee ik in 2017 mijn volledige line-up samenstelde, kan ik vandaag misschien nog 2 artiesten boeken."

Toch heeft de organisatie nog een missie. "Het bredere festivalpubliek in Vlaanderen kent deze muziek vaak nog onvoldoende", vertelt Loosveld. "Kijk naar Bad Bunny. Tegen de tijd dat mensen hier zijn naam kenden, was hij internationaal al jarenlang een superster en had hij al miljoenen maandelijkse luisteraars op Spotify."

"Zo zijn er heel wat Latijns-Amerikaanse en Afrikaanse artiesten die op hun eigen continent enorme namen zijn, soms zelfs wereldwijd, maar die in West-Europa nauwelijks bekend zijn. Dat willen we doorbreken, want deze muziek is zo toegankelijk, dansbaar en verbindend. Ze maakt mensen gelukkig."

Jamila en Ishwa zijn het daar alvast mee eens."De afrocultuur en de muziek die daarbij hoort zijn gewoon geweldig", vertellen ze. "Er hangt een ongelooflijke energie rond. Je kan hier shaken en helemaal losgaan, zonder dat iemand oordeelt."

Wie wil weten hoe uitbundig het er dan aan toegaat op Bomboclat, moest gisteravond bij Heaven Sam zijn. De dj staat bekend om zijn remixes van populaire nummers op razendsnelle beats en is erg populair op sociale media. Met zijn roze muts met 2 lange oren is hij bovendien een opvallende verschijning.

Heaven Sam lijkt niet alleen op een Duracell-konijn, maar gedraagt zich ook zo. Tijdens het optreden drumt hij live met matchende roze drumstokken en komt hij geregeld achter zijn dj-booth vandaan om wild mee te dansen. De energieke en uptempo set krijgt de hele Club aan het dansen.

De Italiaanse producer Kybba, de headliner van deze eerste festivaldag, heeft een heel andere aanpak. "Hij brengt dancehall zoals een technodj dat zou doen: heel clean en strak", vertelt Loosveld. "Binnen het genre leggen dj's de muziek vaak stil om ertussendoor te praten of te roepen, maar precies dat wil hij achterwege laten."

"Het is al de 3e keer dat hij hier speelt, maar zijn carrière heeft op een paar jaar tijd een enorme vlucht genomen. Hij werkte intussen samen met artiesten als Jason Derulo en Sean Paul, en met heel wat grote Latijns-Amerikaanse artiesten. Een paar jaar geleden boekte ik hem nog voor 500 euro voor een zaalshow. Die tijden liggen ondertussen ver achter ons."

Dat de artiesten zo veel duurder zijn geworden, maakt het voor Bomboclat Festival niet gemakkelijk om te blijven bestaan.

"Onze bezoekersaantallen zijn de afgelopen jaren bij elke editie gegroeid. In het begin ging dat heel snel, maar nu komen er jaarlijks nog een paar honderd bezoekers bij. We zitten momenteel rond de 10.000 bezoekers op 2 dagen", zegt hij. "De kost van de artiesten is dus niet parallel gestegen met het publiek dat we mogen ontvangen. Dat maakt het lastig."

Bovendien duiken dezelfde namen steeds vaker op bij andere festivals. "Zo programmeerde WECANDANCE, dat 2 weken voor ons op dezelfde locatie plaatsvindt, bijvoorbeeld Ape Drums, een van de mensen achter Major Lazer", zegt Loosveld. "En naast de klassieke zomerfestivals zijn er tegenwoordig ook steeds meer open-airconcepten die op hetzelfde publiek mikken."

"Daarnaast hebben we al enkele jaren veel pech met het weer", zegt hij nog. "En doordat we werken met muziekgenres die voor veel bedrijven minder bekend zijn, is het niet vanzelfsprekend om sponsors en partners te vinden. Dat remt onze groei af."

Bezoekers als Maxime hopen in ieder geval dat Bomboclat nog lang blijft bestaan. Voor de vierde keer zakt ze af naar het festival, dit keer samen met haar vrienden Ellen en Odaro. "De diversiteit hier is geweldig", zegt ze. "Je ziet mensen van alle leeftijden en achtergronden samen feesten."

"Maar waarom ik hier vooral graag ben? Om te twerken natuurlijk."