Hans Vanaken verrast buschauffeur Club Brugge met gepersonaliseerd shirt na 27 jaar trouwe dienst

Peter Verschuere uit Brugge werkt al sinds de jaren '80 als buschauffeur. "Mijn schoonbroer deelde zijn positieve verhalen over het beroep en buschauffeur zijn leek mij leuk, dus ik behaalde mijn speciaal rijbewijs buiten mijn uren in de fabriek. Zo deed ik naast mijn vaste werkuren al regelmatig uitstappen naar de Ardennen."

In het begin van zijn carrière hield Peter zich bezig met toeristische ritten. "Na een periode van internationale ritten, besefte ik dat ik graag meer thuis wilde zijn. In 1998 kreeg ik via het busbedrijf de kans om de vaste Club Brugge-buschauffeur tijdelijk te vervangen na ziekte. Nadien werd ik uiteindelijk zelf de vaste chauffeur van de spelers, ook al was ik toen nog geen hevige supporter. Na enkele jaren had ik de voetbalmicrobe wel goed te pakken."

Na 27 jaar is Peter nog steeds het vaste gezicht vooraan de blauw-zwarte bus. Zo maakte hij stukken voetbalgeschiedenis van dichtbij mee. "Als buschauffeur ben je echt 1 van hen", zegt Peter fier. Hij was dan ook blij met het eerbetoon dat hij kreeg voor de wedstrijd van Club Brugge. "Ik hou niet van verrassingen. Ik ben normaal geen emotioneel mens, maar nu moest ik toch wel even slikken!"

Aan het Jan Breydelstadion stonden familie, vrienden en collega’s hem op te wachten met een spandoek waarop "thanks Peter" stond te lezen. Hans Vanaken, kapitein van de ploeg, overhandigde een gepersonaliseerd en gesigneerd voetbalshirt in een kader. Op het shirt staat zijn naam en nummer 12, verwijzend naar de 12de man bij een elftal, de steun en toeverlaat aan de zijlijn.

Verrassend genoeg had Peter nog geen shirt van Club Brugge in z'n kast hangen. "Op die 27 jaar heb ik nooit gadgets en goodies gevraagd, want anders wordt dat een straatje zonder einde. Ik heb zelfs helemaal geen merchandise. Als buschauffeur mag je vaak mee naar de wedstrijden gaan kijken, maar zit ik in het vak van de tegenpartij. Dan wil je daar absoluut niet met Club Brugge-kledij zitten. Tijdens de uren draag ik de kledij van mijn werkgever, busbedrijf Keolis."

Veel anekdotes wil de buschauffeur niet aanhalen. Op vragen over wie zijn favoriete speler is, wat de meest memorabele titelviering was of welke trainer de meeste indruk op hem gemaakt heeft, antwoordt hij steeds afwijkend. "What happens in the bus, stays in the bus", is Peter discreet.

Over z'n toekomst wil hij het wel hebben. "Ik mocht eigenlijk al op 1 mei met pensioen, maar ik wilde nog niet stoppen. Ik heb tegen mezelf gezegd dat ik er nog 2 jaar wil werken, dan bekijk ik of ik nog verder kan én wil. Er komen nog enkele mijlpalen aan: over 2 jaar krijgen we een nieuwe spelersbus en wordt hopelijk het nieuwe voetbalstadion op de Olympiasite gebouwd. Ik wil die momenten nog meemaken."