7 soundtracks van 2026 die je (nog) moet beluisteren

Filmmuziek is mijn passie. Soms is het zelfs een lastige afwijking, wanneer ik me in de bioscoop meer focus op wat net niet in beeld is. Af en toe komen er zo pareltjes bovendrijven. Dit zijn alvast mijn 7 meest beluisterde soundtracks van 2026 tot nu toe.

Disclaimer: dit lijstje zegt niets over de kwaliteit van de films waarvoor de muziek bedoeld is.

82 is hij intussen, optreden buiten de VS lijkt er niet meer in te zitten, maar muzikaal is Randy Newman nog niet uitverteld. In 1995 werd hij door Pixar binnengehaald als een soort rebel binnen de industrie. Als singer-songwriter is Newman vaak misbegrepen. Uitgerekend hem een film onder Disney-vlag toevertrouwen, was een gewaagde zet van een tekenfilmstudio in underdog-positie.

Al 4 films op rij bewaakt Newman de muzikale identiteit van 'Toy Story' met schitterende songs. Het blijft me een raadsel waarom hij voor dat allereerste nummer 'You've got a friend in me' geen Oscar kreeg en de duimen moest leggen voor ‘Colors of the Wind’ uit ‘Pocahontas’. 

De stuiptrekking om het enige liedje van deze 5e uit handen te geven aan Taylor Swift blijkt ook niet meer dan een slimme marketingtruc. Het komt niet eens in de film voor, het ondersteunt gewoon de aftiteling. Newman laat zich niet kennen en voegt in de score van de film nieuwe elementen toe, zoals een mannenkoor bij de scènes waarin een 100-tal gestrande Buzz Lightyear-poppen hun leider zoekt.

Hopelijk raakt Newman niet snel versleten en kan hij ook de onvermijdelijke 6e 'Toy Story' van een orgelpunt voorzien.

Wat John Williams in 1993 met 'Jurassic Park' deed, was ronduit fenomenaal. De man had al snel in de gaten dat de muziek niet per se spannend, maar net romantisch mocht klinken. Mens en dino hebben nooit samengeleefd, dus staan ze plots wel oog in oog met elkaar en dat moet onderstreept worden met ontzag. 

Decennia later kreeg Michael Giacchino ('Up', 'The Incredibles') het vergiftigde geschenk om de muziek van Williams te hertalen naar de reboot 'Jurassic World'. Alleen was er in dat nieuwe verhaal lang geen sprake meer van ontzag, maar eerder van overdaad.

Dino’s kunnen niet langer verrassen, heb ik altijd gedacht. Tot ik het ondergesneeuwde 'The end of Oak Street' zag. Ja, er zijn weer dino’s. Ja, het moet spannend zijn. Maar de componist kreeg wel de ruimte om terug romantisch en melodisch te zijn. En die opdracht ging niet toevallig naar Giacchino.

Dit is geen louter ondersteunende score, dit is muziek die de toon zet. Het is een soundtrack geschreven volgens de Hollywoodtraditie, en daarmee bevestigt Giacchino zichzelf als de gedoodverfde opvolger van Williams.

Toegegeven, deze film liep vorig jaar al in onze zalen, maar de soundtrack werd pas dit jaar gereleased.

De Poolse componiste Hania Rani is in eigen land een gevestigde naam als pianiste, met een stijl die leunt op minimalisme, neoclassical en ambient. Voor 'Sentimental value' kreeg ze niet de gebruikelijke montage van de film te zien, maar enkel het script. Dat gaf haar veel meer artistieke vrijheid en het resultaat klinkt dan ook meer als een volwaardig album op zich. 

Rani trok voor de opnames zowel naar Abbey Road Studios als naar Oslo. Daar nam ze de pianopartij op in het echte huis dat in de film een hoofdrol speelt.

Regisseur Joachim Trier ('The worst person in the world') liet in de bioscoopzaal heel wat traantjes vloeien en dat is precies wat deze soundtrack thuis nog eens overdoet. 

Elk nummer draagt de naam van een personage en vat ook exact hun gemoed: het stuk voor de rustigste zus klinkt aarzelend en ingetogen, terwijl dat van haar zus met plankenkoorts net wat schuurt en hapert. Het slotnummer, gewijd aan hun vader, brengt via ijzige klanken een oud trauma naar boven dat stilletjes van generatie op generatie is doorgegeven. Slechts 1 woord voldoet: prachtig.

Met 'Project Hail Mary' en 'Masters of the universe' had de Britse componist Daniel Pemberton al 2 blockbusters op zijn naam staan. Daarom is het des te verrassender wat hij deed met zijn score voor 'The drama’, een zwarte komedie met Zendaya en Robert Pattinson als koppel wiens huwelijksplannen serieus in het honderd lopen.

Pemberton liet vooraf al doorschemeren dat hij de volledige score in amper 1 dag had opgenomen. Eens ik de 20 minuten muziek beluisterde, snapte ik meteen waarom: het hele ding wordt gespeeld op amper 3 fluiten. Van een uitgewerkte melodie is nauwelijks sprake, het klinkt eerder als morsecode die in noten is gegoten.

Het is precies dit soort onconventionele gekte waar Pemberton om bekendstaat. Of het ook standhoudt zonder de beelden erbij, moet je vooral zelf uitmaken. Maar moet je de film nog zien, dan is het zeker iets om extra op te letten.

De Zweedse componist Ludwig Göransson gooit momenteel grote ogen met zijn score voor Christopher Nolans 'The Odyssey'. Alleen is deze muziek in ware Hans Zimmer-stijl geschreven, met de specifieke geluidseffecten in het achterhoofd. Het is een soort vakmanschap dat prima werkt in de zaal, maar minder op een rustige zondagmiddag.

En toch kan Göransson naast doeltreffende soundscapes ook heel melodische soundtracks schrijven, bewijze onder meer zijn werk voor de verder nodeloze Star Wars-film 'The Mandalorian and Grogu’. Göransson blijft trouw aan de spaghettiwestern-sfeer die hij in de Disney+-reeks heeft geïnstalleerd: fluitende thema’s, warme orkestraties en het herkenbare tweetonige motief van de Mandalorian duiken meteen op in de openingstrack. 

Nieuw is vooral de schaal: dankzij het grotere filmbudget klinkt alles voller en bombastischer, met stevigere koperblazers, een uitgebreider koor en wat vintage electronica. 

Origineel is het niet per se, het is vooral een waardige uitbreiding van de muzikale wereld van Mando. En het bewijst mijn punt: dezelfde componist die in 'The Odyssey' vooral op sfeer en effect werkt, kan moeiteloos schakelen naar iets dat ook zonder beeld overeind blijft.

Wanneer het op muziek aankomt, mogen we af en toe best eens chauvinistisch zijn.

'Frontera' is een Spaans-Belgisch historisch drama dat 16 september bij ons in de zalen komt. Voor de muziek tekende Liesa Van der Aa, bekend als actrice ('De dag', 'Putain’) maar ook als veelzijdige muzikante. Voor 'Cargo' van Gilles Coulier sleepte ze in 2018 al een Ensor in de wacht, en ze schreef eerder ook de muziek voor 'Augure' van Baloji, dat furore maakte op het festival van Cannes.

De film speelt zich af in 1943, wanneer een grensbeambte in de Pyreneeën stiekem vluchtelingen helpt ontsnappen aan het naziregime. Precies het soort beladen, historisch verhaal waarin muziek het verschil kan maken tussen een oorlogsfilm en een universeel drama over moed. 

Met haar ervaring in het verweven van muziek, beeld en emotie is Van der Aa daarvoor de geknipte componiste. Ze ging bewust op zoek naar een muzikale spanningsboog: soms klinkt de score compleet atonaal en zelfs vals, om dan weer om te slaan naar iets toegankelijks en open. Talent van eigen bodem, quoi.

Elegant en brutaal. Zo omschrijft de Britse singer-songwriter Charli XCX haar soundtrack voor 'Wuthering heights'. Aanvankelijk werd ze door regisseur Emerald Fennell gevraagd om 1 nummer voor de film te schrijven. Maar dat werd dus een heel album.

Ik heb getwijfeld om die plaat in dit lijstje op te nemen, want lang niet alle tracks komen in de film aan bod. Het is zoals de albums 'Batman' (1989) van Prince of 'Black panther' (2018) van Kendrick Lamar: een zogenaamde Music Inspired By The Motion Picture-plaat. 

De eigenlijke soundtrack is van de Brit Anthony Willis die eerder ook 'Promising young woman' en 'Saltburn' van dezelfde regisseur van muziek voorzag. Zijn ingetogen score vat de kinderlijke onschuld, maar weegt niet op tegen de nummers van Charli.

Voor een nummer werkt ze ook samen met John Cale van The Velvet Underground. “Ons nummer ‘House’ is alles wat 'Wuthering heights' ook is: episch, donker, grappig, geil en tastbaar”, zegt ze daarover.

Ik denk dat Charli XCX geen oude knarren nodig heeft om relevant te zijn, ook niet op haar nieuwste album 'Music, fashion, film'. Maar wat wel vaststaat: de plaat van Charli XCX is alvast geiler dan de hele film.