Hoe Florence + The Machine Pukkelpop verandert in een collectieve therapiesessie

De Britse zangeres wordt eind deze maand 40, maar leeftijd lijkt geen vat op haar te hebben. Ze staat al jaren aan de top, ondanks enkele langere pauzes tussen haar albums door. Ter herinnering: ze was 10 jaar geleden al headliner op Rock Werchter. 

Haar succesrecept blijft hetzelfde: haar innemende persoonlijkheid, een stem als een klok, minstens een handvol songs die festivalanthems zijn en een ijzersterke band (met daarin ook een harp) achter haar. Tijdens deze tournee laat Florence zich ook nog eens vergezellen door 4 zeer expressieve danseressen. 

Beginnen doet ze met een oerschreeuw, in de intro van het titelnummer van haar meest recente album 'Everybody scream'. 

Er gaat een enorme levenslust van Florence uit. Je zou er ook een soort afrekening met haar demonen in kunnen zien, die tegelijk een collectieve therapiesessie wordt, een gedeeld emotioneel loslaten van al het negatieve. 

'Shake it out', uit het album 'Ceremonials' (dit jaar ook al 15 jaar oud) zet die toon na 'Everybody scream' meteen verder (denk maar aan het zinnetje: 'It’s always darkest before the dawn') . Ze zegt het ook tegen het publiek. "Wat je ook meemaakt, ik ben bij jullie en wij kunnen jullie een plek geven om het uit te schreeuwen."

Na een prachtige intro op harp is 'Spectrum' het eerste grote meezingmoment. Florence doet zelfs een shout-out naar een koppel in het publiek (dat net getrouwd is of gaat trouwen). "Ik zie jullie, proficiat." Het zijn kleine details waarmee ze tegelijk de hele wei bij haar optreden betrekt. 

Traditiegetrouw worden tijdens 'Rabbit heart (Raise it up)' overal mensen op schouders gehesen. Het werkt nog altijd en zorgt voor een eerste hoogtepunt. Daarna gaat het meteen een versnelling hoger met 'You’ve got the love', nog steeds een van de grote publieksfavorieten en een collectief meezingmoment. Welch vormt als antwoord lachend een hartje richting het publiek. 

Het valt op dat ze vanavond zeer goedlachs is, al glinsteren er bij momenten ook tranen in haar ogen. Zoals tijdens 'King', een lied over haar - nog steeds onvervulde - kinderwens. 

'What kind of men' is dan weer een mooi voorbeeld van hoe ze ook kwetsbaar is in haar oerkracht. Het nummer eindigt met Florence als een ontketende furie. 

Dit concert voelt bij momenten aan alsof je in het dagboek van Welch leest. Wie niet vies is van een portie pathos en drama, ziet hier een performer op de top van haar kunnen. 

Dat bewijst ze ook in 'One of the greats', waarin ze onder meer uithaalt naar mannen in de muziekbusiness, met het veel betekenende zinnetje: "Must be nice to be a man, and make boring music just because you can."

Aan het eind van 'Sympathy magic' gaat ze haar fans op de eerste rijen begroeten, iets wat ze ook tijdens elke show doet. Velen van hen staan te huilen op de eerste rij. Eén meisje geeft ze een bijzonder intense knuffel. Een ontroerend moment.

Superfan Marie, die haar al 27 keer zag, omschreef een optreden van Florence + The Machine eerder vanavond bij Studio Brussel als "een insane ervaring, je komt er zo goedgezind en zelfverzekerd uit".

Welch stond hier in 2009 voor het eerst in een van de kleinere tenten niet lang na de release van haar debuutalbum 'Lungs'. 

Een van dé klassiekers uit dat album 'Dog days are over' spaart ze op tot het einde. Het is traditioneel een moment waarop ze aan het publiek vraagt om de smartphones op te bergen en volledig in het moment te zijn. "Jullie zijn toch hier omdat jullie dit lied willen beleven?" Een oproep die op Pukkelpop niet in dovemansoren valt, tot helemaal achteraan is er even geen smartphone te zien. Niet voor niets noemt ze het publiek op Pukkelpop "een van de beste festivalpublieken van deze zomer".

Het feestje wordt afgerond met 'Free', waarin Florence nog een laatste keer op blote vloeten over het hoofdpodium dartelt en draait. Bevrijd lijkt ze en haar fans waren dat vanavond ook.