Bockie De Repper zit voor 3e keer in 5e middelbaar: "Een kwartier om je boterhammen op te krijgen. Waanzin"

Een knusse kamer gevuld met een gigantische kom snoep, torens met gebakjes en minstens 4 zetels. Het is daar, in de gebouwen van Play, dat televisiepresentator en mediafiguur Bockie De Repper (41) binnenvalt na een snel toiletbezoek. 

"Ik heb mijn handen gewassen hoor", lacht hij. "Maar ik ga u voor de zekerheid mijn linkerhand geven. Je weet nooit of ik aan het liegen ben." Een ongemakkelijke handdruk later ploft Jonas Van Boxstael, want zo heet Bockie De Repper echt, in de zetel: "Je zit op mijn plek, maar het is niets, ik zet mij wel ergens anders."

Hoe 11 leerlingen uit het vijfde middelbaar in het GO!-atheneum in Dendermonde zich 30 dagen lang hebben kunnen concentreren met een 41-jarige grapjas in de klas? Dat is vanaf morgen te zien in Bockies nieuwe televisieprogramma 'Bockie gaat naar school'.  

Want 41 jaar, dat is de ideale leeftijd om voor de derde keer in je leven naar het vijfde middelbaar te gaan. Dat is toch wat Van Boxstael dacht tijdens een gesprek met zijn vrienden, die het programma mee op poten hebben gezet. 

Toch overvalt Bockie blinde paniek wanneer hij de schoolpoort binnenwandelt. "De beelden waren bijna niet bruikbaar. Ik had het hele programma bijna afgeblazen. Er staat zoveel volk op die speelplaats. En je moet dan eerst de eerste graad passeren: dat is de ergste graad van alle graden die er bestaan." 

Gelukkig kan Van Boxstael aanschuiven bij het vijfde jaar Humane Wetenschappen, bij een klas van een twintigtal leerlingen die 16 à 17 jaar oud zijn. 

"De eerste week was zalig, daarna had het systeem zowel fysiek als mentaal een effect op mij. Je raakt je realiteitszin wat kwijt, je bent plots echt leerling. Dus ik stond om 8.20 uur op school en volgde telkens blokken van 50 minuten les. En dat tot 15 à 16 uur."

"Zot." Zo noemt Van Boxstael het tempo dat de leerlingen moeten aanhouden. "Geen sigaret tussendoor en ook geen koffie. Speeltijd voor een veertiger is belachelijk. Als je beneden bent, moet je al opnieuw naar boven vertrekken, want we zaten op de tweede verdieping. 's Middags een kwartier om je boterhammen op te krijgen, dat is waanzin." 

En een toiletbezoek was misschien nog het grootste probleem: "Ik ben een beschaamde kakker, dat lukt gewoon niet in een ruimte met allemaal tieners. Tijdens de lessen heb ik regelmatig mijn BV-kaart moeten trekken, omdat ik anders niet mocht gaan. 'Het is net pauze geweest', die zin heb ik vaak gehoord." 

Al blijft het programma niet steken bij tienerpraat en de ongemakken van het middelbaar, integendeel. Bockie wilde weten hoe zijn eigen jeugd, die hij zelf "ongemakkelijk" noemt, hem gevormd heeft. 

"In mijn schooltijd zat ik vol haat voor de wereld. Ik had het gevoel dat ik de enige ter wereld was die het moeilijk had. Natuurlijk moet je dat niet uitwerken op iedereen behalve je vrienden, maar dat heb ik toen wel gedaan."

"Het valt soms moeilijk met elkaar te rijmen: hoe ik toen vol haat zat en vandaag zo vol liefde. Ik had een moeilijke thuissituatie, een afwezige moeder en een slechte stiefvader, dus ik vermoedde altijd dat het daarmee te maken had." 

Toch twijfelde Van Boxstael daaraan: "Er bestaat altijd een kans dat je overdrijft, dat je jezelf wentelt in zelfmedelijden."

Nu heeft zijn mama bevestigd dat zijn jeugd echt zo heftig was, vertelt Bockie. "Ik ging voor het programma ook 30 dagen terug bij haar wonen, net zoals het vroeger was. We wilden zeker zijn van een extra laag humor, maar hadden niet verwacht dat er zoiets serieus zou uitkomen."

Want zijn moeder bood haar excuses aan: "We zaten op een terras in Dendermonde iets te eten, de camera's waren erbij. En toen zei ze: 'Je bent niet aan het overdrijven', en dat is het mooiste wat er in mijn leven gebeurd is. Ik heb zoveel ruimte vrij in mijn hoofd nu, de puzzel is in elkaar gevallen en dat heeft mijn leven veranderd."

Waarom ze dat besloot te doen voor de camera, weet Bockie niet.

"Waarom wil ik met mijn billen bloot op tv? Omdat ik hoop dat iemand anders er iets aan heeft. Dat er iemand kijkt en denkt: 'Dju, ik moet ook eens met mijn ma praten'. Dus ik denk dat ze het daarom gedaan heeft, om een voorbeeld te zijn voor andere ouders die het nu moeilijk hebben." 

Over zijn gevoelens praten, kon Bockie altijd al. "Zelfs in mijn hiphopgroep vroeger kon ik zeggen: ik denk dat ik mij niet zo goed voel in mijn hoofd. Noem me een mietje, maar ik draag mijn zachtheid als een kroon op mij."

In zijn eigen schooltijd was hij daarin een uitzondering, maar nu merkte Van Boxstael op dat gevoelens totaal geen taboe meer zijn. "Het is er bij die jongeren precies ingepeperd dat het belangrijk is om te praten als je je niet goed voelt." 

Dus deden ze dat ook met Bockie zelf: "Ik zat echt tussen hen in, naast hen in de klas. Dat schept een band. En ze zaten ook echt allemaal wel met iets, kleine en grote dingen."

Zo is er Lysse, een leerling met gescheiden ouders. Haar vader, die kampte met een alcoholprobleem, overleed 4 jaar geleden. "Dan komt het dichtbij", zegt Van Boxstael, wiens vader 16 jaar geleden overleden is.

"Het was prachtig geweest als er toen een veertiger in mijn klas gezeten had die hetzelfde had meegemaakt en zei: 'Doe maar, ik snap het. Ik ben ook zo geweest. En als er iets is, dan kun je mij contacteren'."

Het is dat wat Bockie nu tegen Lysse heeft gezegd. "Vragen heb ik nog niet gekregen, maar je merkt wel een soort wederzijds respect als we elkaar zien. Ze is een soort van kleine zus geworden." 

Zo noemt hij zijn klasgenoten: zijn kleine zussen en bro's. 

"De gesprekken met hen zullen me het meest bijblijven. Ik ben ervan overtuigd dat iedereen zijn rugzak heeft, maar dat 16-jarigen mij als veertiger in vertrouwen kunnen nemen en het wederzijds respect groot genoeg is om een eerlijke babbel te hebben, dat had ik niet verwacht."

Hij wijt het aan zijn aanwezigheid op de schoolbanken, en niet vooraan in de klas zoals een leerkracht. "Dat is een voordeel. Als leerkracht wil je heel graag dingen overbrengen aan jongeren, maar je geraakt niet altijd binnen in het hoofd van een 16-jarige." 

"Ik zeg niet dat ik de beste persoon ben om wijsheid mee te geven, maar ik heb al wel wat meegemaakt. Ik heb hen wel iets kunnen bijleren over het leven. Wiskunde laat ik links liggen", lacht hij.

Al houdt Bockie na die maand wel enorm veel respect over aan leerkrachten: "Ik heb hen gezegd dat ze me in mijn gezicht mogen komen slaan als ik ooit nog een mop maak over leerkrachten. Ik heb alle respect voor hen. Als je als job iemand anders zijn kind iets wil bijleren, dan moet je een hart van goud hebben."

Veel respect en inzichten dus, daar tussen de 16-jarigen op de schoolbanken in Dendermonde. Of hij effectief goede punten heeft gehaald? "Ik kan niet veel zeggen, behalve dit: de pot op met aardrijkskunde. Dat heeft echt niemand nodig", besluit Van Boxstael.