Naar wie moet je gaan kijken op Pukkelpop? Thibault en Nona lossen je keuzestress op

Pukkelpop is er dit jaar opnieuw in geslaagd om een gevarieerde affiche neer te zetten. De line-up is deze editie echt NIET normaal. Als festivalganger wil je je op sommige momenten echt in 10 stukken hakken om overal tegelijk te kunnen zijn.

Denk aan bands die al even meegaan en al vaker festivals hebben geheadlined, zoals Deftones, Underworld en Florence + The Machine. Of aan internationale kleppers die een zeldzame passage maken, zoals Tyler, The Creator. En dan heb je nog de headliners van de toekomst: denk aan Turnstile, niet voor niets een grote hype.

Ook de jongere festivalganger wordt dit jaar stevig verwend, met namen als Sombr, Zara Larsson en Roxy Dekker, die de affiche mee kleur geven. Eigenlijk zijn het er veel te veel om allemaal op te noemen, want dan gaat het nog niet eens over al het talent uit eigen land of van bij onze noorderburen.

Daarom alvast 1 algemene tip: maak op voorhand een planning en verspil geen tijd aan twijfelen, want dit kan weleens een Pukkelpopeditie worden om nooit te vergeten.

Ik draai zelf donderdagnacht plaatjes in de Boiler, maar het zal voor mij vrijdag toch niet met uitslapen zijn.

Ik moet en zal op tijd op de weide staan om Sef aan het werk te zien. De Nederlandse rapper kwam pas deze zomer echt op mijn radar terecht, gelukkig net op tijd om zijn passage op Pukkelpop met stip in mijn agenda te zetten.

Als jij hem nog niet kent, dan gun ik jou hetzelfde.

In Nederland is Sef al tientallen jaren een grote naam, en nu komt de rapper eindelijk ook België innemen. Al is de kans groot dat je hem eigenlijk al kent. Zo is hij te horen op 'Bagagedrager' van Gers Pardoel en zal ook 'Broodje bakpao' met The Opposites bij velen wel een belletje doen rinkelen. De voorbije jaren dook hij bovendien op in collabs met onder meer Froukje en onze eigen Belgische mannen van Bazart.

Maar misschien wel het opvallendst is het project IJSLAND. Samen met Abel, een andere Nederlandse artiest, sloeg Sef daarvoor de handen in elkaar met onze Belgische dj en producer-trots Faisal Chatar. Dat leverde ondertussen al 2 experimentele protestalbums op, die ook in Nederland duidelijk in de smaak vielen.

Nu is het tijd om de grens over te steken en ook België te veroveren. Met 2 uitverkochte shows in de AB en Trix op de planning lijkt dat alvast geen onmogelijke opdracht. En ja, IJSLAND staat vrijdag ook op de line-up van Pukkelpop! Dat wil je dus écht niet gemist hebben.

Het is de allereerste keer dat Djo naar ons land komt, en dat maakt zijn passage op Pukkelpop sowieso extra bijzonder.

Achter Djo schuilt acteur Joe Keery, bij het grote publiek vooral bekend uit de Netflix-hit 'Stranger things'. Maar vergis je niet: dit is zooooveel meer dan een uit de hand gelopen hobby. Keery weet ook écht hoe hij nummers moet maken.

Denk maar aan de wereldhit 'End of beginning'. Dat nummer stond oorspronkelijk op zijn 2e album en kende pas enkele jaren later een gigantische revival dankzij TikTok. Djo, tot dan een eerder anoniem muziekproject, was plots wereldbekend, zeker nadat mensen hadden ontdekt dat achter de artiest niemand minder dan Keery schuilging.

Lullig om te zeggen, maar ik volg deze muzikant ondertussen al héél lang.

Nog vóór hij doorbrak als soloartiest speelde Joe Keery in Post Animal, een psychedelische rockband die verdacht veel weg had van Tame Impala. En kijk: intussen heeft hij zelfs al een volledige tournee gespeeld met diezelfde Tame Impala.

Djo is in ieder geval meer dan die ene gigantische hit, want ondertussen heeft hij al 3 uiterst aangename albums gemaakt. En die zullen ook op de mainstage van Pukkelpop ongetwijfeld gesmaakt worden.

Ik zag hem al eens live in Nederland, en dat was absoluut de moeite. Wie Djo alleen kent van 'End of beginning', zou dus weleens aangenaam verrast kunnen worden.

Ik wil een voorspelling doen: de Marquee zal op weinig momenten zo vol lopen als tijdens Geese. Daar zou ik toch zeker 10 bonnetjes op durven inzetten.

Geese is een Amerikaanse indierockband waar mijn collega Thibault zijn hart als eerste aan verloren heeft, en zo moest ik er stukje bij beetje ook aan geloven.

Volgens heel wat muziekblogs brachten ze vorig jaar zelfs hun beste plaat tot nu toe uit: 'Getting killed'. En ook in De Afrekening van Studio Brussel hebben ze erg goed gescoord.

De verwachtingen voor hun passage op Pukkelpop zijn dan ook torenhoog. Ze zullen ongetwijfeld in heel wat recensies opduiken, maar je wil dat vooral met je eigen ogen zien, toch?

Nederlandstalige vrouwen die tegen schenen durven schoppen? Die hebben we deze zomer overal in België leren kennen. Ja, ik doel daarmee op bijvoorbeeld Sophie Straat.

Iemand die ik ook in dat lijstje zou durven zetten, is Elmer. Een artiest die haar nek durft uit te steken voor wat ze belangrijk vindt, en dat ook laat doorklinken in haar muziek. 

Teksten zoals "ik neuk je vader zonder condoom" zullen bij een bepaald publiek misschien in het verkeerde keelgat schieten, maar wie Elmer een beetje kent en zichzelf niet te serieus neemt, weet dat je haar nummers met de nodige knipoog moet benaderen.

En los van de boodschap die ze meegeeft in haar muziek, zit het showgehalte van haar liveoptredens ook altijd goed. Haar optredens zitten altijd zo tof in elkaar, met een uitgewerkt decor en soms zelfs een dj-hond. Ja, je leest het goed.

Ik kruis alvast mijn vingers dat die ook op Pukkelpop van de partij zal zijn.

Het spreekt voor zich dat ik gitaren aanbeveel, maar als die ook nog eens worden aangevoerd door de strafste frontvrouw van haar generatie, dan helemaal!

Amyl & The Sniffers is een Australische band die een heerlijke portie pokkeherrie produceert, al wordt de chaos netjes gedirigeerd door zangeres Amy Taylor.

De groep begon ooit als een energiek punkbandje dat opviel met nummers als 'I'm not a loser', maar groeide uit tot een van de meest opwindende rocksensaties van de afgelopen jaren.

Taylor, met haar platinablonde kapsel en zalige outfits, jut het volk op met haar zang en hier en daar een duidelijk statement. Tegelijkertijd staan de Sniffers als ruwharige teckels te beuken op hun instrumenten.

Ik zag ze ondertussen 4 keer en kan concluderen: de band zorgt áltijd voor een feest. Aanrader voor iedereen die graag danst alsof er geen morgen is, en een beetje hoofdpijn achteraf als een kwaliteitslabel beschouwt.

Er zijn dit jaar eigenlijk te veel goede acts. Daarom smokkel ik er gewoon een hele reeks binnen onder de noemer van 1 podium.

De Backyard, recht tegenover de mainstage, is al jaren de vaste stek voor alles wat draait rond 'grellig goede gitaren'. Mocht het kunnen, dan zou ik mijn tent gewoon daar neerpoten voor 4 dagen.

Hardcore, punk, postpunk en alles daartussen: het passeert allemaal de revue.

Enkele namen om zeker te gaan checken: Fiddlehead, Basement, Teen Mortgage, JPEGMAFIA, Speed, Chat Pile en Ploegendienst.

Maar er passeren ook bands van eigen bodem. Denk aan Gull House, Ronker, Maria Iskariot, Feverchild of Crackups. En een ode aan 50 jaar punk waar ik zelf deel van uitmaak: Bloody Bloody Kempen, samen met de Kempense punkband The Priceduifkes.