Rapper Yong Yello op podium Suikerrock na moeilijke periode: "Vandaag gaat het heel goed met mij"

Een uurtje voor Yong Yello op het podium verwacht wordt, hebben we een afspraak in zijn loge in de backstage van Suikerrock. Ergens tussen het hoofdpodium en de Tiense suikerrafinaderij is een ruimte voor hem en zijn team gereserveerd. 

Yello Staelens, zoals de 34-jarige Antwerpenaar door het dagelijkse leven gaat, is er wat aan het rusten. “Ik ben best moe”, zegt hij. “We hebben gisteren op de Lokerse Feesten gespeeld, en nadien heb ik niet meer veel geslapen.” 

Het mag duidelijk zijn: het tempo van zijn festivalzomer ligt hoog. Gladiolen, Pinkpop, Campo Solar, de Lokerse Feesten en Rock Werchter heeft hij onder meer achter de kiezen.

In augustus breidt dat lijstje zich nog verder uit. Te starten met het hoofdpodium van Suikerrock zo meteen, waar hij het slot mag vullen tussen 17 en 18 uur. 

Het is iets waar de 10-jarige Yello vroeger alleen maar van kon dromen. Toen al schreef hij rapteksten en maakte hij beats op de computer van zijn oudere broer. “Ik ben altijd wel heel ambitieus geweest in alles. Maar tegelijk probeer je je verwachtingen niet té hoog te laten zijn.” Maar toch, dat zijn carrière het zo goed doet, voelt “heel, heel fijn”. 

Stress heeft hij vandaag niet. Althans, niet meer. “Ik heb wel stress als we een nieuwe set in mekaar steken”, zegt hij. “Maar vandaag valt dat eigenlijk goed mee.” Halfweg de zomer zijn Yong Yello en zijn 8-koppige liveband genaamd ‘De fanfare van de goede hoop’ al goed op elkaar ingespeeld. 

Voor Rock Werchter, een hoogtepunt uit zijn carrière, was dat wel wat anders. “Voor die show hebben we een nieuwe set gemaakt, met een nieuwe opbouw en enkele nieuwe nummers. Dan zit ik wel veel in mijn hoofd, zeker de avonden ervoor. Alsof Sinterklaas gaat komen.”

Staelens is dan ook een zelfverklaarde controlefreak. “Alles wat ik onder controle kan houden, heb ik meestal ook wel onder controle.” Yong Yello is dan ook geen doorsnee zanger of rapper. Hij is ook producer, afgestudeerd aan KASK in Gent. Hij schrijft zijn eigen nummers, maakt de arrangementen, produceert ze en bereidt zijn eigen shows tot in de puntjes voor. 

“Ik kan het geluid tijdens de show niet zelf mixen, maar als het kon stond ik daar zelf achter het mengpaneel”, lacht hij. “Daarom bereid ik de live mix voor een show zelf voor, samen met mijn front-of-house-mixer.” Zijn ergste nachtmerrie? “Wat als de mengtafel crasht!”

Weinig artiesten zijn zo openhartig als Yong Yello.

Luister naar zijn muziek en hij heeft je zowat zijn hele levensverhaal verteld, inclusief zijn grootste angsten en tekortkomingen. Alhoewel: net als op zijn debuutplaat ‘Marcel & het magnetisme van de goot’ (2021) vertrekt ook zijn tweede worp ‘Bennie & de banaliteit van ons bestaan’ (2025) vanuit een fictief hoofdpersonage.

Benny en Marcel zijn Yello’s hersenspinsels, waarvoor hij de mosterd haalde bij zijn eigen leven. “Eigenlijk zijn veel verhalen autobiografisch, verweven met wat fictie en verzonnen personages.”

Zo zijn zowel Yello als Benny grote workaholics. Met Marcel deelt Yello dan weer een moeilijke relatie met alcohol en drugs. Of tenminste: deelde. “Vandaag ben ik 2,5 jaar nuchter en gaat het heel goed met mij”, zegt hij zichtbaar fier op zichzelf. 

De weg daarnaartoe was niet eenvoudig. “Alcohol bracht een hele lelijke kant in mij naar boven. Ik heb eigenlijk alles geprobeerd”, vertelt hij.

“Een hele goede psycholoog, een korte opname, een praatgroep. Het heeft heel hard geholpen om met lotgenoten te praten. En ik heb ook een tijdje Antabuse genomen. Dat is medicatie waarvan je erg ziek wordt als je toch drinkt. Vandaag heb ik die niet meer nodig, nu fiets ik zonder zijwieltjes.” Hij glimlacht.

Dankzij al dat harde werken aan zichzelf is de verleiding vandaag grotendeels verdwenen. Zelfs op een festival, waar alcohol nooit ver weg is, is zijn rider navenant. Geen exotische backstage-eisen of flessen champagne. “Het enige wat ik vraag is non-alcoholisch bier. En lekker eten is natuurlijk ook altijd fijn.”

Met dank aan Marcel en Benny slaagt Staelens erin op het podium te staan met zijn eigen levensverhalen, zonder zichzelf hélemaal bloot te geven. “De meeste mensen in het publiek weten niet welk stukje een act is en wat echt is. Ze vormen een beetje een rookgordijn voor mijn echte leven.” 

Maar op zijn 2e plaat gooit hij plots alle maskers af. In de populaire single ‘Waarom ben ik zo destructief' zingt hij “Hallo, ik ben Yello en ik ben verslaafd. Ik heb genoeg van het gespiegel op fictieve personages.” 

“Ik had er nood aan om mijn gevoelens eruit te laten”, zegt Staelens. “Bij het schrijven voelde ik dat dit nummer over mij moest gaan.”

Precies in die kwetsbaarheid zit de grote kracht van Yong Yello. Maar het vergt wel bakken moed om die kwetsbaarheid te delen met het grote publiek. Zoals pakweg enkele duizenden Suikerrockgangers.

"Dat kan bij momenten wel heftig zijn", geeft hij toe. "Maar het goede is: wanneer ik over een zwaar onderwerp uit mijn eigen leven schrijf, zit ik zelf meestal al niet meer midden in die situatie. Ik was bijvoorbeeld al gestopt met drinken toen ik 'Waarom ben ik zo destructief' schreef". Andere nummers schreef ik na een relatiebreuk, niet tijdens."

"Veel emoties zijn dus al veel meer verwerkt, waardoor ik ze op het podium niet volledig herbeleef. Maar ik ga met mijn gedachten wel altijd een beetje terug naar het moment waarop ik het nummer schreef."

Wanneer om klokslag 17 uur Yong Yello en zijn 8-koppige ‘Fanfare van de goede hoop’ het podium betreden, staat er al een gezellige massa op hen te wachten. Vanaf de eerste tonen van ‘Het magnetisme van de goot’ stroomt het plein steeds verder vol. 

Het publiek is opvallend jong vanavond, en opvallend veel van die jongelui zingen woord voor woord mee met Staelens, wanneer hij de fratsen van Benny en Marcel bezingt.

Het doet hem duidelijk deugd. “Ik zie mensen die heel hard meezingen. Ik hou daarvan”, zegt hij dankbaar tegen het publiek. Zullen we er nog eentje samen doen? Maar dan moeten jullie wel fucking hard meezingen.” Hij hoeft het hen geen 2 keer te vragen. Handen gaan de lucht in, stemmen nemen het over.

Ondertussen doet 'De fanfare van de goede hoop' haar naam alle eer aan. De 8 muzikanten  - op bas, toetsen, drums, percussie, gitaar en blazers - geven Yello’s donkere verhalen een warme, zomerse klank, en dat heeft met de augustuszon weinig te maken. 

Dat contrast is precies waar Staelens jarenlang naar heeft gestreefd, tijdens het schrijven van zijn 2 albums. “Een zware tekst op droevige muziek is moeilijk om naar te luisteren. Ik wil muziek maken die iets zonnigs heeft. Als een zomeravond bij zonsondergang, waarop je je wat blue voelt.” 

Naar het einde van de set wordt Yello steeds persoonlijker. In ‘Luchtkasteel’ zingt hij over zijn eigen moeilijke jeugd. De uitbundigheid van eerder maakt plaats voor iets rauws. 

En dan moet enkel 'Waarom ben ik zo destructief' nog volgen. Benny en Marcel verdwijnen en maken plaats voor de echte Yello. Niet voor niets bewaart Staelens dit nummer voor het laatst. Het zwaarste, donkerste nummer uit zijn set lokt ook de sterkste reactie uit bij het publiek. 

Het doet denken aan iets dat hij eerder vanavond zei in zijn persoonlijke loge: "Wanneer ik zie hoe mensen reageren op mijn hyperpersoonlijke verhaal, besef ik dat dit eigenlijk een verhaal is van ons allemaal. De details verschillen, maar we zijn allemaal mensen met dezelfde struggles. Op zo'n moment zijn we allemaal even verbonden. En dat is wel iets wat mij kan emotioneren." 

Die verbondenheid is zichtbaar vanavond. En wanneer Yello weer in de backstage verdwijnt, blijft zijn naam nog even hangen boven het bietenplein.