Schrijven, schilderen en musiceren: multitalent Lucienne Stassaert (90) overleden 

Lucienne Stassaert studeerde aan het conservatorium van Antwerpen en leek voorbestemd voor het concertpodium, maar ze koos voor de literatuur én de beeldende kunst. Hoewel ze lang pianoles bleef geven.

‘Verhalen van de jonkvrouw met de spade’ was haar debuut in 1964. Stassaert publiceerde een groot aantal dichtbundels, verschillende romans en ook theaterstukken en hoorspelen. Ze vertaalde poëzie van Sylvia Plath en Emily Dickinson en hertaalde teksten van de mystica Hadewijch.

In de jaren 60 werkte Lucienne Stassaert mee met het experimentele literaire tijdschrift Labris. Later publiceerde ze in vele andere bladen.

Haar thema's waren tijd en herinnering, trauma, leven en dood. Gaandeweg werd haar werk toegankelijker. 

Stassaert werd herhaaldelijk bekroond, onder meer met de Poëzieprijs van de Vlaamse Gids, de Visser-Neerlandiaprijs en in 1980 met de Arkprijs van het Vrije Woord voor de roman 'Parfait amour'.

In 'Souvenirs. Aantekeningen in de loop van de tijd' bundelde Stassaert haar memoires, waarin ze vaak over muziek schreef. Eerder dit jaar, ter gelegenheid van haar 90e verjaardag, verscheen ‘Handboek Lucienne Stassaert’, waarin specialisten haar werk vanuit verschillende hoeken belichten. Uitgeverij P noemt haar "een van  Antwerpens meest vooraanstaande, eigenzinnige kunstenaars, zonder compromis en vol overgave".

Lucienne Stassaert was ook een bekende figuur in het Antwerpse cultuurleven; zo was ze goed bevriend met mode-ontwerpster Ann Salens.