De soundtrack van de zomer: 4 albums om te beluisteren ergens onderweg of op vakantie

Fans van loeiende gitaarmuziek: beluister zeker het 10e album van de Britse band Muse. 'The WOW! Signal' voelt voor de liefhebbers van bombast in een rockjasje als thuiskomen.

Grootse, meeslepende melodieën en gitaarsolo’s, in combinatie met zanglijnen en hoge noten waarvoor frontman Matthew Bellamy het onderste uit de kan haalt: dat is het handelsmerk van Muse, sinds hun debuut in 1999. Op 'The WOW! Signal' vindt het Britse trio zijn beste vorm in jaren terug. Geen experimenteerdrang, wel back to basics.

Centrale thema is De Liefde in al zijn facetten. Frontman Matthew Bellamy had een scheiding te verwerken: die vergelijkt hij op een bepaald moment met ruimteafval. Zo legt hij de link met de andere onderwerpen op dit album: de gevaren van moderne technologie en de mogelijkheid van buitenaards leven.

Het epische openingsnummer 'The dark forest' trekt je meteen mee in de buitenaardse rocktrip die Muse voor ogen heeft. Echo’s van hun even epische 'Knights of Cydonia' schemeren door. 

Even sprekend is de gelijkenis tussen het nieuwe 'Cryogen' en de gitaarriff uit Muse-klassieker 'Plug in baby'. Vernieuwender (inclusief buitenaardse bliepjes) is single 'Be with you': het kerkorgel in het begin en de zanglijn van Bellamy knipogen naar Queen.

Als Belgische Muse-fan vraag je je misschien af: wanneer kan ik hun nieuwe nummers live horen? Momenteel is het trio op tournee in de VS. In november en december spelen ze een beperkt aantal Europese concerten in steden als Amsterdam en Parijs. Antwerpen of Brussel staat niet op de lijst.

Lonkt Rock Werchter 2027 dan al? Muse speelde er sinds 2000 al 9 keer: de Britten hebben dus een Werchterabonnement. Hun laatste passage (helaas inclusief technische problemen) dateert van 2023.

Een 10e jubileumshow in Werchter ter ere van hun 10e album? Het zou dus best kunnen. 

Als 'Queen of pop' Madonna (67) een nieuw album uitbrengt met een bijdrage van onze Stromae, dan is zeker dat nummer het beluisteren waard. Blijf daarna even hangen voor de rest. "Dansen, feesten en bidden met ons lichaam, want raven is een kunst", vat het popicoon het concept van haar nieuwe muziek samen.

Het relatief ingetogen elektronische 'My sins are my saviour' (met Madonna in het Frans) is weliswaar een van de hoogtepunten van 'Confessions II'. Het bewijst opnieuw hoe ver de muzikale invloed van onze Paul Van Haver reikt, na samenwerkingen met Coldplay, de Franse singer-songwriter Pomme, Duitse elektroreus Paul Kalkbrenner en de Zweedse popster Tove Lo.

Naast Stromae heeft Madonna ook samengewerkt met de Amerikaanse popster Sabrina Carpenter. Hun duet 'Bring your love' deelt zijn sfeer met Madonna’s monsterhit 'Vogue'.

Madonna's 15e album 'Confessions II' is het vervolg op succesplaat 'Confessions on a dancefloor' uit 2005, waarvan vooral het aanstekelijke 'Hung up' bijblijft, met de onsterfelijke ABBA-sample uit 'Gimme gimme gimme'.

De opvolger is 21 jaar later niet over de hele lijn geslaagd, maar enkele zomerse dansnummers staan er zeker op. Dat bewees Madonna begin augustus bij haar passage op de Amsterdam Pride, met Kylie Minogue.

'Danceteria' is de perfecte soundtrack voor een zomers feestje. Ook 'Love sensation' zit in dezelfde complexloze sfeer. Tussen alle beats valt 'Betrayel' op: Madonna's jazzy gooi naar een nieuwe James Bond-soundtrack na haar 'Die another day' uit 2002?

Kortom: rave deze zomer op een moment en plaats naar keuze op de nieuwe Madonna. Laat dat vooral ook het perfecte excuus zijn om haar oudere hits af te stoffen. Let your body move to the music.

Als het wat rustiger mag op een zwoele zomeravond: geef dan zeker het debuut van de Britse nachtegaal Sienna Spiro (20) een kans. Ze is een oude muzikale ziel in een Gen Z-lichaam, die (zoals veel generatiegenoten) via TikTok in de muziekindustrie is beland.

Spiro heeft een hese en doorleefde soulstem die ze deelt met artiesten als wijlen Amy Winehouse, Celeste en Raye. Ze maakt grootse orchestrale muziek, warm en soms stroperig.

Veel nummers zijn pianogedreven, al komen ook de blazers soms op de voorgrond. Verwacht je inhoudelijk van een hartenkreet hier en daar, zoals we die kennen van haar landgenote Adele.

Uithangbord is haar hit 'Die on this hill': een prachtig doorleefde pianoballade, die al sinds eind november 2025 onafgebroken in onze hitlijsten staat met een 2e plek als hoogtepunt. Op de deluxeversie van Spiro's album staat een akoestische gitaarversie waarop haar bijzondere stem extra hard schittert. 

Andere blikvangers op haar album zijn het catchy 'Material lover', uit de soundtrack van 'The devil wears Prada 2', het pure 'Pure' met een bloedeerlijke tekst over worstelen met onzekerheid en de krachtige ballade 'The visitor'. 

Ook de dramatische violen en speelse koortjes op 'He's not my baby, I'm his' en de grappige tekst over een relatie met een veel oudere man is een uitschieter die makkelijk wegluistert, in de sfeer van Adeles 'Rolling in the deep'.

Benieuwd hoe Sienna Spiro live klinkt? Op 16 maart treedt ze op in Vorst Nationaal. Haar grootste Belgische show tot nu toe is helaas al even uitverkocht. De belangstelling voor deze nieuwe Britse belofte is groot. 

Even terug naar de zomer van 2024: de ‘brat’ summer, die alles fluogroen kleurde. Het mocht rebelser en rommeliger in onze levens en op sociale media. 'Aanstoker' van dat fenomeen: de gelijknamige plaat van de Britse singer-songwriter Charli XCX, met fluogroene hoes.

Voor haar opvolger gooit de alternatieve popster het over een andere boeg, na een bijdrage aan de soundtrack van 'Wuthering heights' als tussendoortje. Weg beats, welkom gitaren.  

"De dansvloer is dood, dus we maken rockmuziek", verklaart ze haar eigen stijlbreuk in opener 'Rock music' op 'Music, fashion, film'. Een rebelse en ongepolijste ommekeer die het beluisteren waard is. Al klinken de gitaren opvallend elektronisch, bedolven onder een dikke laag geluidseffecten.

Het fluogroen van 'Brat' is ingeruild voor zwart-wit. Op de albumhoes staan 3 grote namen uit de populaire cultuur, die letterlijk de albumtitel vertegenwoordigen.

John Cale van Velvet Underground (de 'music' met wie Charli XCX heeft samengewerkt voor de soundtrack van 'Wuthering heights'), ontwerper Marc Jacobs ('fashion') en regisseur Martin Scorsese ('film') poseren broederlijk naast elkaar. Geen AI, wel het resultaat van een klassieke fotoshoot.

Verder valt de vinnigheid van 'Music, fashion, film' op. De 10 nummers passen bijna perfect in een halfuur muziek: een vrij kort album in tijden van lange epossen. Hier en daar schemeren Avril Lavigne ('Card declined') of Olivia Rodrigo (het kwetsbare 'I'm afraid' is haar 'Drivers license') door.

Slotnummer 'No one lasts forever' is met 5 minuten 42 seconden op elk vlak een uitschieter. Het is een filosofische popsong over de betekenis van kunst, met een monoloog van regisseur David Cronenberg.

De slotmantra die hij blijft herhalen: 'They are dead, they are gone, no one lasts forever'. Qua statement als slot van een poprockplaat kan dat tellen.