In de Uitkerkse Polder in Blankenberge is een uniek vogeltje neergestreken: de Kleinste Strandloper. Het is nog maar de 2e keer dat het vogeltje in ons land wordt gespot. Aan de vogelkijkhut verzamelen deze dagen daarom tientallen vogelkijkers. "Wat er door mij heen ging toen ik hem zag? Een soort van opluchting, omdat een vogel altijd kan wegvliegen ", vertelt vogelkijker Steven.
Uitkerke
Drummen voor een foto in Blankenberge: na 30 jaar strijkt Kleinste Strandlopervogeltje opnieuw neer in ons land
Moonray Grunewald
Gepubliceerd:
Waar het anders zo rustig is, is het de voorbije dagen vooral drummen in de Uitkerkse Polder. Of toch vooral bij die ene vogelkijkhut: de 'Grutto'. Daar verzamelen deze dagen tientallen vogelkijkers. Met 1 doel: een blik opvangen van de piepkleine Kleinste Strandloper.
De Kleinste Strandloper, ook wel de Calidris minutilla genoemd, is een unieke vogel omdat het de kleinste steltlopersoort ter wereld is. Ook komt het vogeltje in West-Europa amper voor. Hij broedt in het noorden van Noord-Amerika en trekt in de winter naar zuidelijkere gebieden.
De Kleinste Strandloper is een piepkleine vogel. Hij is zo'n 13 tot 15 centimeter groot en weegt nauwelijks 20 tot 30 gram. Kenmerkend zijn de geelgroene poten, wat helpt om hem van veel andere strandlopers te onderscheiden.
Ook Steven Keteleer uit Brabant schoof bij de 'Grutto' aan met zijn telescoop. "Wij zijn vanuit de omgeving van Antwerpen naar Uitkerke gereden", vertelt hij. Zelf neemt Steven geen foto's. "Het materiaal is duur, en ik kijk ook gewoon liever."
"Ik probeer een vogel altijd heel goed en lang te bekijken en daar alle details van in mij op te nemen. Ik wil de kenmerken zien van die vogel, het geluid als hij roept. Dat is voor mij altijd een intense beleving."
Dat deed Steven zaterdag ook in de Uitkerkse Polder, door zijn telescoop zag hij de Kleinste Strandloper. "Wat er door mij heen ging? Een soort van opluchting, omdat een vogel altijd kan wegvliegen", vertelt hij achteraf.
"Hier was de Kleinste Strandloper lang niet gezien. Als je er dan op tijd bent en je krijgt die vogel goed te zien, is dat eigenlijk altijd heel plezant en ook een heel leerrijk moment. Mede omdat je weet dat je die vogel misschien nooit meer in je leven te zien gaat krijgen."
Laatste keer in 1996
De laatste keer dat het vogeltje bij ons werd gespot, is exact 30 jaar geleden: begin augustus 1996. De Kleinste Strandloper werd toen gespot aan een plas in Mendonk, bij Gent. Vogelfotograaf Vincent Legrand, die nu ook de Kleinste Strandloper op beeld vastlegde, was er toen ook al bij.
"Het was toen een lastige", vertelt hij. "Dit vogeltje was gemakkelijker vast te leggen, omdat hij zich dichter bij de kijkhut bevond. Alleen verschijnt hij dit keer maar kort, door de warme temperaturen."
Drummen in de vogelkijkhut
Al was het spotten zelf dit keer misschien gemakkelijker dan een plekje veroveren in die vogelkijkhut. "Je mag niet op die kijkhut gaan staan of ernaast en ervoor gaan staan", zegt Steven. "Iedereen moet dus in die kijkhut, en dan met een telescoop of met een fototoestel de juiste plaats vinden."
"Ja, je zit daar nogal op elkaar geplakt. Maar dat is allemaal heel goed en heel vriendschappelijk verlopen. Iedereen gunt elkaar zijn tijd en zijn plaats om die vogel een keer mooi te bekijken. Ik heb bijvoorbeeld mijn telescoop ergens gezet en verschillende mensen door die telescoop laten kijken."
"De sfeer zit altijd goed bij een zeldzame vogel", zegt Steven. "Veel mensen kennen elkaar daar. Ze hebben dezelfde hobby en komen elkaar vaak tegen ergens in het veld. Het is vaak een blij weerzien met andere vogelkijkers die hetzelfde doen."
Al heeft Steven toch 1 kleine opmerking. "Veel van die vogelkijkhutten zijn mooi geconstrueerd, maar niet zo praktisch voor het gebruik van telescopen en fototoestellen. Het kijkgat is vaak heel smal en klein. Daar kan nog aan gewerkt worden", zegt hij.
Regionaal nieuws uit West-Vlaanderen
Gepubliceerd:
