Verdwenen toerisme: terug naar Dadipark, dat volgend jaar heropent als landschapspark

Het is bijna 25 jaar geleden dat 'Dadipark' in Dadizele moest sluiten, maar van alle verdwenen plekken uit deze reeks triggert dit park veruit de meeste herinneringen. Wie hier als kind kwam spelen, vergeet dat duidelijk niet.

Vandaag is het nochtans lang zoeken naar resten van 'Dadipark'. In 2012 werden de ruïnes met de grond gelijkgemaakt. Enkel wat vergeelde foto's op een pancarte aan het hek verwijzen naar het speelse verleden. En in het voormalige gemeentehuis van Dadizele hangen nog 2 houten paardjes aan de muur: de laatste fragmenten van de paardenmolen van 'Dadipark'. 

Al sinds de middeleeuwen trekt Dadizele bedevaarders aan. Dat merk je meteen wanneer je het dorp binnenrijdt: de basiliek uit de 19e eeuw domineert het centrum nog altijd. Maar een bedevaarder heeft meer nodig dan enkel een kerkgebouw. Op aansturen van de ondernemende pastoor Deweer verrijst in 1949 daarom een eerste speelplein, op grond van de parochie.

Een jaar later wordt het park opengesteld en in de decennia die volgen wordt het park telkens groter en groter. Eerst met zwembaden en sportvelden, later met restaurants en attracties, zoals een grote loopbrug en een reuzenrad. Sinds 1983 draagt het park de naam 'Dadipark'.  

Stijn Dewulf probeert samen met andere buurtbewoners de herinnering aan 'Dadipark' levend te houden, met de vzw Heeren Deweer: "Je ging eerst naar de basiliek om te bidden en daarna kon je een pannenkoek eten en gaan spelen in 'Dadipark', dat was de oorspronkelijke insteek."

'Dadipark' heeft iets meer dan 50 jaar bestaan, van 1950 tot 2002, en trok in die periode naar schatting meer dan 5 miljoen bezoekers. Niet alleen kinderen, maar ook heel veel bedevaarders. Want naast het pretpark was 'Dadipark' ook een plek om te eten en te verpozen. 

In mei en september arriveerden vele bussen met Poolse katholieken, die in Noord-Frankrijk woonden en werkten. Vanuit Frankrijk trokken zij massaal op bedevaart naar Dadizele. Voor hen stond er traditioneel koeientong op het menu in 'Dadipark', herinnert Rita Leenknegt zich. Zij werkte jarenlang in het park. 

Op 1 mei serveerden de koks bij wijze van grap dan weer duivelsgebraad aan de aanwezige nonnen. De verbaasde blikken wanneer ze duivelsgebraad of rôti de diable voorschotelden, zal Rita Leenknegt niet snel vergeten.

Voor de meeste mensen blijft 'Dadipark' het pretpark waar net iets meer kon. De attracties waren soms wild en toezicht was er niet meteen. Een schram, een blauwe plek of een buil na een bezoek aan 'Dadipark' was niet uitzonderlijk.

Net dat maakte 'Dadipark' voor sommigen het 'prettigste pretpark' en het park 'waar kinderen koning zijn'. Dat waren de reclameslogans die je op de radio hoorde en in de kranten van de jaren 80 en 90 terugvond. Ook het logo met het gele konijn blijft na al die jaren herkenbaar.

"De toegang was ook niet zo duur in vergelijking met andere pretparken", vertelt Rita Leenknegt. Het maakte 'Dadipark' een geliefde en vooral betaalbare familie-uitstap. Maar in de jaren 90 groeide de concurrentie. Parken met meer uitgebouwde attracties, zoals Bellewaerde, wonnen aan populariteit. 

Uiteindelijk deden strengere veiligheidsvoorschriften 'Dadipark' de das om. In 2000 raakte nog een jongen uit Kortrijk zwaargewond in een van de waterattracties. Het park werd te onveilig bevonden en de vergunning werd ingetrokken. In 2002 sloot het park.

Wat begon als een tijdelijke sluiting, eindigde met de sloop van 'Dadipark' in 2012. 10 jaar lang stonden de attracties te verkommeren. 

Sherley Beernaert is sinds begin 2025 burgemeester van Moorslede, waar Dadizele een deelgemeente van is. Ook zij heeft een band met 'Dadipark': Beernaert liep er stage én ze leerde haar man kennen in het park. "Het was in feite de mooiste periode van mijn leven."

Het maakt het voor de burgemeester extra fijn dat het dossier na meer dan 10 jaar wat lijkt te bewegen. "De vergunning is eindelijk binnen om er een waterlandschapspark van te maken. Het is de bedoeling om daar 20.000 kubieke meter water te bufferen, want Dadizele heeft wel wat problemen met water."

"Maar we maken er een belevingspark van, zodat het iets meer is dan gewoon een bufferbekken. Je zal er kunnen wandelen en fietsen. Er wordt ook een speelheuvel voorzien en er komt een uitkijktoren. Er zijn ook een paar ontwikkelvelden, die nog altijd in handen zijn van de oorspronkelijke eigenaars. Daar kan op termijn iets van recreatie komen. Aan de straatkant zal er ook gebouwd worden."

De provincie moet de aanbesteding van het park nog gunnen en daar is haast bij. De uitkijktoren moet er nog dit jaar komen, om geen subsidies te verliezen. Begin volgend jaar hoopt de burgemeester te kunnen starten met de inrichting van het park, zodat een eerste fase van het park nog in 2027 kan openen. Dat is precies 25 jaar na de sluiting van 'Dadipark'. 

Zal dat nieuwe park dan ook de naam 'Dadipark' krijgen? "Daar hebben we nog niets over beslist, maar in de volksmond zal dat zeker zo genoemd worden", grijnst Sherley Beernaert. "Het is zeker dat er terug een mooi park zal openen. Maar het 'Dadipark' zoals het was, dat komt helaas nooit meer terug. Dat blijft een mooie herinnering."