Tijdens een beklimming van Granite Peak, de hoogste berg van de Amerikaanse staat Montana, gleed de 32-jarige David Cifaldi, een ervaren wandelaar, uit en viel hij bovenop een van zijn wandelstokken. De stok boorde zich dwars door zijn lichaam. Toch wist hij, met de hulp van zijn vrienden, ruim 16 kilometer terug naar de bewoonde wereld te wandelen. "Een paar centimeter verder en ik was dood geweest", getuigt Cifaldi.
Wandelaar spiest zichzelf met wandelstok, maar wandelt nog 16 kilometer naar ambulance: "Wilde geen helikopter betalen"
Lukas Lecluyse
Gepubliceerd:
Een droomtocht naar de top van de hoogste berg van Montana veranderde plots in een nachtmerrie voor de 32-jarige David Cifaldi. "Plots zag ik dat dit ding uit mijn lichaam stak", vertelt Cifaldi aan Amerikaanse media. De wandelstok was bij een val door zijn shirt en rugzak gegaan en had zich vastgezet in zijn linkerzij, net onder zijn oksel. Het uiteinde stak ook aan zijn rug weer naar buiten.
Het bizarre ongeval gebeurde op 20 juli, toen Cifaldi samen met zijn vrienden Jesse Ross en Brad Reich onderweg was naar de top van Granite Peak, een berg van bijna 3.900 meter hoog in de Amerikaanse staat Montana.
De 3 vrienden waren al 7 uur aan het klimmen. Ze waren om 2 uur ’s nachts vertrokken en hadden het plan om via het Froze-to-Death Plateau de top te bereiken. Het weer zat mee: een zonnige dag, weinig wind en temperaturen rond 18 graden Celsius. De top leek binnen handbereik.
Tot Cifaldi op een rots zijn evenwicht verloor.
Overlevingsmodus
Hij gleed uit op een rots en viel voorover. Na de val zag hij 1 wandelstok op de grond liggen, maar de tweede was verdwenen. Pas toen hij zich omdraaide, besefte hij wat er gebeurd was. Zijn eerste reactie was: "Oh, dit steekt uit mij."
De wandelstok had eerst zijn rugzak doorboord, vervolgens zijn T-shirt, daarna zijn lichaam en stak er aan zijn rug weer uit. Daardoor werd een deel van de kracht van de val wellicht geabsorbeerd. Opmerkelijk genoeg zat de stok niet vast in een rib en raakte hij vermoedelijk ook geen long of grote bloedvaten.
Cifaldi raakte niet in paniek. Als wondverpleegkundige in een ziekenhuis in Billings, Montana, wist hij meteen hoe hij zijn situatie moest inschatten.
Opvallend genoeg had hij nauwelijks pijn. Er was geen hevige bloeding en hij kon normaal ademhalen. Hij voelde de wandelstok wel door zijn huid zitten, maar vermoedde dat zijn longen niet geraakt waren.
Zijn vrienden schakelden onmiddellijk hulp in. Met een satelliettelefoon stuurden ze een SOS-signaal naar de hulpdiensten. Ondertussen maakten ze foto’s van de verwonding, zodat Cifaldi zelf kon beoordelen hoe ernstig de situatie was.
Na een korte controle besloot hij dat wachten op een (dure) reddingshelikopter geen goede optie was. "Ik dacht: ik denk dat we hier weg kunnen komen."
En dus begonnen de 3 mannen aan een loodzware afdaling.
Wandeling van 16 kilometer
Omdat de hulpdiensten de 3 wandelaars op zo'n grote hoogte moeilijk konden bereiken, besloten de mannen zelf verder af te dalen tot in het dal. Ze moesten rotsvelden en besneeuwde stukken oversteken en hielden regelmatig halt om de verwonding te controleren.
Na 16 kilometer wandelen bereikte de groep een ambulance die hen stond op te wachten. Op dat moment zat de wandelstok al ongeveer 7 uur in zijn lichaam. Toch konden de vrienden nog goed lachen om de situatie. "We maakten dwaze kebab-mopjes (omdat hij net als een kebab doorboord was met een metalen paal, red.)", getuigt Cifaldi aan The New York Times.
In een klein ziekenhuis in de buurt probeerde Cifaldi nog zelf te onderhandelen om de stok te laten verwijderen. Maar de artsen weigerden: als de stok eruit werd gehaald en er een ernstige bloeding ontstond, konden zij niet voldoende helpen.
Daarom werd hij overgebracht naar het ziekenhuis waar hij zelf werkt. Daar werd hij snel onderzocht met scans en bloedtesten.
Artsen wilden hem opereren, maar door een andere traumapatiënt moest hij wachten. Uiteindelijk kreeg hij een verdoving en werd de wandelstok verwijderd. Tijdens het verwijderen plaatsten artsen ook een drainage om vocht en bloed af te voeren.
"Toen ik weer wakker werd, was dat eigenlijk het eerste moment waarop ik pijn voelde", zegt hij.
"3 centimeter verder en ik was dood geweest"
Cifaldi mocht aanvankelijk een week niet werken, maar keerde maandag alweer terug naar zijn job. Hij houdt aan het avontuur vooral 1 belangrijke les over: zorg dat je in afgelegen gebieden hulp kunt oproepen.
"Ik ben geen onervaren wandelaar. Ik ben fit en actief. Ik trainde zelfs voor een marathon toen dit gebeurde", zegt hij. "Het was gewoon een bizar ongeluk."
Volgens hem heeft de satellietcommunicatie uiteindelijk het verschil gemaakt.
"Drie centimeter verder en ik was dood geweest, of op zijn minst in groot gevaar", besluit Cifaldi.
De top van Granite Peak bereikte hij deze keer niet. Maar hij is vastbesloten om terug te keren. "Volgend jaar hoop ik te kunnen zeggen: ik ben teruggegaan en ik heb het gehaald."
