Zo sloot Bad Bunny zijn wereldtournee af in Brussel: "Waarom België? Nu begrijp ik het, al is het hier koud"

Met meer dan 56.000 zijn ze: de uitzinnige fans die de longen uit hun lijf schreeuwen voor de in Puerto Rico geboren Benito Antonio Martínez Ocasio. Vandaag is hij wereldwijd bekend onder een andere naam: Bad Bunny, de meest gestreamde artiest ter wereld.

Tal van fans stonden al uren in de rij om die wereldster van zo dichtbij mogelijk aan het werk te zien. De trouwsten onder hen arriveerden zelfs al de avond voordien en brachten de frisse Brusselse zomernacht door in een tentje. Hun geduld wordt beloond wanneer hun idool verschijnt, stipt op het afgesproken tijdstip.

Eerst betreden zijn muzikanten het podium. Met 14 zijn ze: een indrukwekkende salsaband bestaande uit meerdere percussionisten, koperblazers, backing vocals, een toetsenist en een contrabassiste.

En dan staat daar plots die wereldster, stokstijf maar piekfijn: voor de gelegenheid gekleed in een crèmekleurig maatpak en een vintage zonnebril. Achter hem prijkt een enorm beeldscherm, waardoor het publiek de kleinste emotie op zijn gezicht kan meepikken. Het gejuich van het publiek lijkt hem zichtbaar te verstommen. 

Secondenlang, misschien zijn het minuten, staat hij daar met gesloten ogen zonder iets te zeggen. Misschien om het moment in zich op te nemen, want deze avond is ook voor Bad Bunny bijzonder. Vanavond sluit hij zijn wereldtournee af, na maar liefst 57 concerten in Azië, Latijns-Amerika, Oceanië en Europa. Best een eer voor onze Belgische hoofdstad. 

"Toen ze me zeiden dat we de tournee zouden afsluiten in België, dacht ik eerst 'waarom daar, van alle mogelijke steden?", zegt de artiest bij de start van zijn show. "Maar vandaag begrijp ik dat het beste voor het laatst wordt bewaard. Ik denk dat dit de beste plek is om deze reeks af te sluiten."

Al is de Puerto Ricaan duidelijk wel wat andere temperaturen gewoon dan de frisse 18 graden die Brussel hem kan bieden. "Het is hier wel wat koud, nee?", vraagt hij niet veel later aan het publiek. "Ik heb het koud, ik heb een knuffel nodig."

Het openingsnummer van het concert is het swingende 'LA MuDANZA'. Een opvallende keuze, want het is een van zijn meest persoonlijke én politieke nummers.

Hij bezingt in het lied hoe zijn ouders elkaar leerden kennen, en zoomt dan uit naar een groter verhaal: dat van zijn Puerto Rico, het Caribische eiland waar hij opgroeide.

Die liefde voor zijn thuisland vormt ook het fundament van zijn nieuwste album en deze tournee. 'Debí Tirar Más Fotos' betekent letterlijk 'ik had meer foto's moeten maken'.

Maar achter die eenvoudige zin schuilt een grotere boodschap: een oproep om herinneringen te koesteren, tijd door te brengen met de mensen die belangrijk zijn en stil te staan bij momenten die je anders misschien voorbij laat gaan. Precies dat lijkt Bad Bunny vanavond zelf ook meermaals te doen. 

Elke bezoeker krijgt vanavond een toepasselijke gadget, in de vorm van een plastic camera. Geen echte, maar een lampje dat vanop afstand wordt aangestuurd. Al die lampjes lichten voor het eerst op tijdens 'BAILE INoLVIDABLE', en het Koning Boudewijnstadion verandert in een indrukwekkend lichtspektakel.

Doorheen de avond toont Bad Bunny 3 verschillende kanten van zichzelf, toepasselijk ook in 3 verschillende outfits.

Eerst is het de beurt aan Benito de zanger. De rappende versie van Bad Bunny mag nog even in de coulissen blijven: het eerste deel van de show staat volledig in het teken van traditionele Puerto Ricaanse muziek, met invloeden uit salsa en plena uit zijn meest recente album.

Daarbij geeft hij opvallend veel ruimte aan zijn muzikanten. Solo's op conga, trombone en piano wisselen elkaar af, zonder ooit als een ingestudeerd trucje te voelen.

Een gitarist met strohoed zorgt tijdens een instrumentaal intermezzo zelfs voor een Belgische verrassing: een akoestische versie van 'Alors on danse' van Stromae, waarop het publiek meteen aanslaat.

De zanger moet niet onderdoen voor zijn indrukwekkende bandleden. Met zijn herkenbare, smeuïge stemgeluid houdt hij het hele stadion moeiteloos in zijn greep.

Een vroeg hoogtepunt is 'BAILE INoLVIDABLE', een onvervalste salsa die het Koning Boudewijnstadion in een gigantische dansvloer verandert. Op de tribunes wordt meegezongen, op het middenplein wagen duizenden fans zich aan salsapasjes.

Bad Bunny staat bekend als een babbelaar, en ook vanavond maakt hij die reputatie helemaal waar. Verspreid over de avond lijkt hij bijna even lang te spreken als te zingen.

Monologen tussen de nummers duren soms minutenlang. En opvallend: de hele avond spreekt hij geen woord Engels. 

Zelfs geen obligaat "How are you, Brussels?" of "Make some noise". 2,5 uur lang spreekt hij uitsluitend Spaans, net zoals hij ook in zijn liedjes 100 procent trouw blijft aan zijn moedertaal.

Dat blijkt voor het publiek nauwelijks een probleem. Zijn verhalen worden telkens onthaald op luid gejuich, en de grote meerderheid lijkt elk woord te begrijpen. Slechts hier en daar kijkt een verdwaalde bezoeker vragend om zich heen, op zoek naar iemand die kan vertalen.

Hoe sterk de band tussen Bad Bunny en zijn Spaanstalige publiek is, wordt duidelijk tijdens een ontroerend moment waarop hij vraagt om alle vlaggen in de lucht te steken. Plots verschijnt een kleurrijk mozaïek van landen in het stadion.

Mexico, Colombia, Venezuela, Ecuador, Puerto Rico... Het Koning Boudewijnstadion blijkt gevuld met duizenden Spaanstaligen uit de Latijns-Amerikaanse diaspora. Ze zingen de teksten van Bad Bunny woord voor woord mee. En neen, niet enkel de refreintjes. 

Het nadeel van het socialemediatijdperk: een concert is zelden nog volledig een verrassing. Wie Bad Bunny's tour online heeft gevolgd, weet wat er na het eerste deel van het concert volgt.

Aan de andere kant van het podium staat 'La Casita', een replica van een traditioneel Puerto Ricaans huisje, compleet met veranda en satellietschotel op het dak. Op de veranda wacht een groep vooraf geselecteerde fans om samen met hem te feesten.

Daar schakelt de show naar een andere versnelling. De traditionele Puerto Ricaanse klanken maken plaats voor de muziek waarmee Bad Bunny wereldwijd doorbrak: reggaeton en trap. De liveband verdwijnt en elektronische beats en lasers nemen het stadion over.

Ook Bad Bunny's dansers verhuizen naar La Casita, waar de sfeer meteen een stuk sensueler wordt.  "Twerken jullie ook in België?", vraagt de ster in het Spaans aan het publiek. Het antwoord volgt zonder twijfel: een luidkeels "sí".

De dansers geven vervolgens het voorbeeld, en het grote scherm spaart geen detail. Tijdens nummers als 'Tití Me Pregunto' en 'Me Porto Bonito' passeert de ene na de andere close-up van schuddende billen de revue.

Daarna is het tijd voor het volgende vaste segment uit zijn tournee: de ontmoeting met het publiek op de eerste rij. De heupenschuddende Bad Bunny wordt weer even Benito met het kleine hartje.

Hij legt zijn show opvallend lang stil om tijd te maken voor zijn fans. Hij schudt handen, signeert lichaamsdelen en deelt lange knuffels uit. Wat hij tegen zijn fans zegt krijgen we niet te horen, maar elke omhelzing wordt op luid gejuich onthaald. "Benito, Benito, Benito", scandeert het publiek.

Het zijn momenten die op papier de vaart uit een stadionconcert zouden moeten halen. Maar in de praktijk slaagt de rapper erin tienduizenden mensen minutenlang geduldig toe te laten kijken in ontroering. 

Wanneer hij afscheid heeft genomen van de fans in en rond 'La Casita', is het tijd voor de laatste gedaantewisseling: Bad Bunny als wereldster.

Zijn grootste hits heeft hij bewust tot het einde opgespaard. Voor het slot keert hij terug naar het hoofdpodium, waar hij wordt vergezeld door zijn 18 dansers.

Bij het 3e luik hoort ook een 3e outfit. Dit keer verschijnt hij met zijn iconische wollige pilotenmuts — de man had eerder al gezegd dat hij het koud had —, een wit jasje en met diamantjes bezaaide handschoenen.

Hét meezingmoment van de avond is DÁKITI, waarbij duizenden kelen eerlijk gezegd meer roepen dan zingen. Samen met zijn dansers bouwt Bad Bunny het laatste deel van de show uit tot een explosieve finale. Compleet met een heuse lichtshow, vlammenwerpers en vuurwerk. 

Voor hij afsluit met grote hits 'El Apagón' en de titeltrack 'DtMF (Debí Tirar Más Fotos) is er nog tijd voor één langere monoloog in ware Bad Bunny-stijl. 

"Het is belangrijk om, ongeacht je levenssituatie, de simpele dingen in het leven te waarderen", zegt hij onder meer. "De dingen die klein lijken, zoals lachen, dansen, zingen, springen, en huilen als dat nodig is. Verspil geen tijd met piekeren over het verleden of de toekomst."

Voor hij echt afscheid neemt, heeft Bad Bunny nog een laatste boodschap voor zijn publiek. Hij bedankt de 56.000 aanwezigen in het Koning Boudewijnstadion. "Ik had nooit gedacht dat het einde van deze tour zo mooi en bijzonder zou zijn met jullie allemaal. Heel erg bedankt voor vanavond."

Na 'DtMF' verdwijnen de dansers één voor één van het podium, en dan volgt het meest beklijvende moment van de avond. Bad Bunny blijft alleen achter. Minutenlang zit hij gehurkt op de scène. Hij zegt niets. Hij kijkt rond en zucht, met waterige ogen.

Op de tribunes beginnen duizenden lichtgevende plastic camera's zacht heen en weer te bewegen. De naam 'Benito' galmt minutenlang door het stadion, gevolgd door gezang van het publiek dat het afscheid nog even wil uitstellen.

Dan recht Bad Bunny plots de rug. Zonder nog meer woorden zet hij plots 'EoO' in. Nog één keer springt het hele stadion recht. Waarna hij definitief van het podium verdwijnt.