Zwemmer Fred Deburghgraeve blikt terug op zijn olympisch goud 30 jaar geleden: "Ik beschouw mijn kinderen als een grotere mijlpaal"

30 jaar geleden schreef Roeselarenaar Fred Deburghgraeve - Fredje Raketje - Belgische sportgeschiedenis door als 1e en voorlopig enige Belg ooit goud te halen op een olympische zwemwedstrijd. Eerder die dag, tijdens de reeksen, brak hij ook al het wereldrecord op de 100 meter schoolslag, met een tijd van 1'00"60. De prestatie tekende zijn leven, "al vind ik het, naarmate de jaren verstrijken, steeds meer relatief", zegt hij. 

"Pas toen ik vanmorgen een berichtje kreeg van een buurman, besefte ik dat het precies 30 jaar geleden is dat ik mijn gouden medaille won. Ze hangt trouwens niet op een prominente plek in huis", zegt hij. "Ze ligt netjes opgeborgen op zolder. Als vrienden ernaar vragen, haal ik ze weleens boven, maar verder niet. Er zijn andere gebeurtenissen in mijn leven die ik als een grotere mijlpaal zie. "

"Mijn zoon is geboren in 1999, toen ik nog zwom", schetst Deburghgraeve. "Dat is een fantastische gebeurtenis, maar op dat moment zit je met je voeten in het water en primeert de sport. Dat kan ook niet anders als je de beste wil zijn in wat je doet. Maar als ik nu terugblik, dan zijn mijn kinderen belangrijker dan die Olympische medaille."

Wat Deburghgraeve zich het best herinnert van de spelen, is de stress en de onzekerheid voor de finale. "Je moet weten: goud was mijn absolute doel. Voor minder ging ik niet. Als het zilver geworden was, had dat gevoeld alsof ik goud verloren had. De inzet was hoog."

"Ik had 's ochtends wel dat wereldrecord gezwommen, maar dat is geen garantie dat je het in de finale even goed doet. Tijdens de reeksen moet je er gewoon voor zorgen dat je bij de eerste 8 zit. Dat is iets heel anders dan een finale, waarin gewoon niets fout mag lopen."

"Ik had dat 4 jaar eerder al meegemaakt, op de Olympische Spelen in Barcelona: een slechte start, en dan is je wedstrijd voorbij. Dat zit toch in je hoofd. Dus ja, ik herinner me vooral de stress in Atlanta, maar nadien ook de opluchting dat mijn wedstrijd voorbij was en dat ik mijn doel had bereikt."

Het olympisch goud heeft Fred achteraf enkele mooie kansen opgeleverd. "Mijn eerste job bijvoorbeeld, na het zwemmen, als vertegenwoordiger bij het schoenenmerk Ambiorix. Maar zoals ik al zei: hoe langer het geleden is, hoe relativerender het allemaal wordt."

"Op een bepaald moment herleiden sommige mensen je ook tot die ene prestatie, tot het feit dat je op een bepaald moment de snelste ter wereld was op de 100 meter schoolslag. Maar er zijn nog zoveel andere gebeurtenissen in mijn leven, talenten en karaktertrekken die me maken tot wie ik ben."

Deburghgraeve blikt dus bijzonder nuchter en genuanceerd terug op de Olympische Spelen in Atlanta, al zou hij het nooit anders gewild hebben.

"Uiteindelijk realiseer je toch een droom. Iedere jonge sporter wil niets liever dan op de Spelen staan en de beste zijn in wat hij doet. Anders ben je geen competitiebeest. Op dat moment is dat ook het belangrijkste in je leven. Als je dat doel bereikt, is dat heel bijzonder."

"Als je me dus vraagt wat ik zou veranderen, mocht ik met de kennis van nu terugkeren in de tijd, dan zou ik precies hetzelfde doen — zelfs de fouten die ik heb gemaakt. Dat bleken achteraf belangrijke lessen op mijn weg naar het goud."