"Ik ben de eerste generatie die correct vergoed wordt voor haar tijd en inzet. Ik begrijp niet dat mensen denken: geld is onbelangrijk." Dat zegt tv-persoonlijkheid Anastasya Chernook in de podcast 'Peter Van de Veire & De Zandloper'. Al denkt Chernook tegelijk dat mensen haar sympathieker zouden vinden als ze wat minder extravagant was.
Anastasya Chernook bouwde nieuw leven op in West-Vlaanderen: "Ik ben een trotse materialist"
Mona Junger
Gepubliceerd:
"Ik vind geld zeer belangrijk. Omdat ik een vrouw ben, maar ook omdat ik de eerste generatie van vrouwen ben die op een toffe manier geld kan verdienen." Tv-persoonlijkheid Anastasya Chernook werd in 1993 geboren in Kirgizië, maar vond haar nieuwe ik in West-Vlaanderen. Door de val van de vluchtten zij en haar gezin naar België. "Ik ben de eerste generatie die correct vergoed wordt voor haar tijd, energie en inzet."
Geld staat voor Chernook synoniem voor vrijheid en comfort. "Ik ben een luxepony. Jammer genoeg zie ik graag de mooie dingen in dit leven. Ik begrijp ook niet dat mensen denken: geld is slecht of onbelangrijk. Luister: als je de wereld wil veranderen en je hebt geen geld? Courage."
Louboutins uit Brussel
Chernook weet haar eerste aankoop met haar eigen geld nog goed. "Voor mijn 21e verjaardag trok ik met de trein naar Brussel. Ik kocht er een paar Louboutins waar ik hard voor gespaard had. Ik herinner me nog dat de verkoopster niet vriendelijk was." Uiteindelijk was het paar dat ze graag wou er niet. "Maar ik moest en zou er kopen, dus kocht ik een ander paar."
Ik ben de eerste generatie die correct vergoed wordt voor haar tijd, energie en inzet
Anastasya Chernook
De schoenen staan nog steeds in Chernooks kast. "Ik ben een trotse materialist. Ik hou van spullen. Niet om ze tentoon te stellen of om mensen te overtuigen van mezelf, integendeel. Moest ik minder extravagant zijn, zouden mensen me sympathieker vinden, denk ik."
"Maar ja, ik hou van schoenen." Chernook vindt het fijn een vrouw te zijn. "Ik hou van mijn spullen. Ik word er gelukkig van." Daarnaast draagt ze ook goed zorg voor haar spullen. "Die Louboutins gaan nog generaties mee, hoor."
Moeilijke periode
Op haar 6e belandde Chernook per toeval in Aartrijke. "Ik was één van de weinige buitenlandse kindjes op mijn school. Het was een moeilijke periode." Veel mensen ontfermden zich over Chernook en haar gezin. "Ik kreeg veel tijd en aandacht van mensen en leerkrachten uit het dorp. Zij zorgden voor mij en leerden me de taal aan."
Ook voor haar ouders was het geen eenvoudige periode. Ze deden verschillende jobs. "Van kranten rondbrengen tot tuinen onderhouden en schoonmaken bij mensen thuis. Als je wil werken, is er werk."
Op school was ik één van de weinige buitenlandse kindjes. Leerkrachten en mensen uit het dorp ontfermden zich over mij
Anastasya Chernook
Het gezin Chernook kreeg een nieuwe start. "Ondanks de moeilijkheden werd dankbaarheid er bij mij en mijn broer ingeramd." Haar ouders waren erg dankbaar voor de nieuwe kans, de goede gezondheidszorg, het opvangnet, hun werk en de gelijke kansen voor mannen en vrouwen. "We waren hier absoluut niet om te profiteren. We moesten ons best doen en bijdragen aan het systeem. Zo leerden we het van hen."
Slachtofferrol
De druk op de schouders van Chernook was groot. "Ik denk dat dat voor veel kinderen van migranten het geval is. We dragen de overlevingsschuld mee. Voor onze toekomst zijn onze ouders verhuisd, dus moeten we het wel waarmaken."
"Ik ben niet op zoek naar een slachtofferrol." Door in de media te werken, heeft Chernook het gevoel dat ze haar verhaal blijft herhalen. "Ik heb er al genoeg over gepraat in mijn leven. Door mijn verhaal te blijven herhalen, wordt het automatisch een deel van mijn identiteit. Ik heb dit verhaal verteld."
