Al 30 jaar trekken vaders zonder moeders op kamp in Pelt: "Veel mag, niets moet”

Begin jaren 90 willen twee vaders met hun gezin op vakantie vertrekken. De timing zit niet mee en de twee papa’s besluiten om alleen met hun kinderen te gaan kamperen. Het is een succes en het jaar daarna doen ze dat opnieuw. Familie en vrienden sluiten zich aan en zo groeit het vaderkamp jaar na jaar uit. Nu meer dan 30 jaar later staat het terrein van de Bosuil vol met tenten van het vaderkamp.

Een vaste planning is er niet. Wie wil uitslapen, blijft wat langer in de tent. Een van de meisjes helpt haar papa met de afwas. “Ik ben net uit mijn bed, lekker uitgeslapen tot 11 uur”, zegt ze. “Ja de borden waren op, anders had je nog wat langer kunnen slapen”, grapt papa.

Voor veel vaders is het vooral een week waarin de dagelijkse drukte even wegvalt. Geen werk, school of agenda's, maar tijd om samen buiten te zijn, te koken, te eten en vooral veel tijd door te brengen met hun kinderen. Sommigen gaan naar het zwembad, voetballen, fietsen of lummelen een beetje. Juist die vrijheid maakt het kamp volgens de organisatoren zo bijzonder.

Een van de jongens loopt rond met een rijstwafel waar de choco van afdruipt. Hij glundert “lekker veel.” Ook dat is papakamp. 

De meer dan 100 papa's en kinderen verdelen zich in kleinere groepjes die samen koken, activiteiten bedenken en elkaar helpen. Zo blijft het kamp overzichtelijk, ook al lopen er kinderen rond van alle leeftijden, van baby's tot jongvolwassenen.

De papa’s met de allerkleinsten hebben een plek gevonden in de schaduw onder de bomen. Een papa maakt een stapel boterhammen, de ander speelt met 4 kinderen. “Nee, dit zijn niet allemaal mijn kinderen”, lacht hij. “We lossen elkaar wat af om de kleintjes bezig te houden.” 

De kinderen van een ander groepje schommelen tussen de 6 en 11 jaar. Twee van de papa’s zitten op hun gemak bij de tent: "Ik weet dat de kinderen vuil naar huis zullen gaan. Met 1 onderbroek die ze gedragen hebben en een valies die niet open geweest is, maar met veel nieuwe vrienden."

"Ze trekken hun plan en dat maakt hen zelfstandig", vult de andere aan. "In de ochtend vertrekken er groepjes kinderen naar de speeltuin of het bos. Als ze honger hebben, komen ze terug naar de tent en dan verdwijnen ze opnieuw. Af en toe gaan we een keer kijken. Maar niet zo vaak. Er kan maar weinig misgaan."

Pieter komt erbij. Hij heeft alvast bier meegebracht voor het voetbal vanavond. Ook voor de kinderen, maar dan zonder alcohol. Op ons kamp hebben we 3 regels, zegt hij overtuigd.

1) Geen vrouwen en maîtresses

2) De kinderen hebben geen regels, dus geen uur om naar bed te gaan bijvoorbeeld.

3) Je mag alleen met je kinderen komen. 

Toch zijn er ook enkele vaste tradities. Zo schuift iedereen aan voor een grote gezamenlijke barbecue en eindigt de week met een voetbalwedstrijd tussen de kinderen en de papa's.

Ook de moeders kijken volgens de papa’s intussen uit naar de kampweek. Waar het voor sommigen in het begin wennen is om hun kinderen een week te moeten missen, genieten velen ondertussen ook van een weekje rust thuis.

Ondanks de grote groep deelnemers blijft de organisatie opvallend eenvoudig. Er is geen vzw en geen uitgebreid bestuur. Het kamp wordt al meer dan 30 jaar doorgegeven van generatie op generatie. "Het grootste werk is elk jaar het terrein reserveren", klinkt het. "De rest volgt vanzelf."