De Britse groep The Cure heeft Rock Werchter 2026 afgesloten met een marathon van bijna 2,5 uur. Tijdens het langste concert van alle headliners heeft de new wave-formatie al hun klassiekers gespeeld. Resultaat: een uitbundig meezingfeest tijdens de grootste hits, onder leiding van een speelse en uitgelaten frontman Robert Smith in topvorm.
Speelse meezingmarathon met bisronde van 40 minuten: zo sloot The Cure Rock Werchter af
Kirsten Sokol
Gepubliceerd:
Samenvatting:
The Cure heeft Rock Werchter 2026 afgesloten met een concert van bijna 2,5 uur, vol klassiekers en uitbundige meezingmomenten.
Het was het 8e concert van de Britse new wave-groep op dit festival. Ze zijn daarmee een van de weinige artiesten die sinds 1981 in elk decennium op Rock Werchter hebben gespeeld.
"Het is spectaculair dat er nog steeds zo veel buzz bestaat rond een band die 45 jaar geleden voor het eerst in Werchter heeft gespeeld", zegt radiopresentator Stijn Van de Voorde.
The Cure is de gedroomde afsluiter voor de 51e editie van Rock Werchter. De groep van tijdloos icoon Robert Smith (67 jaar intussen) werd als eerste artiest aangekondigd voor dit festivalweekend. Door de stormloop op dagtickets raakte deze zondag veruit het snelst uitverkocht. Niet toevallig, na de complimentenregen bij hun vorige passage in 2019.
Met The Cure heeft Rock Werchter een tijdloze artiest gekozen als slotact, die na 50 jaar nog altijd relevant is. Met 8 Werchtershows in hun halve eeuw carrière is de Britse groep een van de enige artiesten die sinds 1981 in elk decennium in Werchter heeft gespeeld.
Spectaculair hoe er nog zo veel buzz bestaat rond een groep die 45 jaar geleden voor het eerst op Rock Werchter heeft gespeeld
Stijn Van de Voorde, De Tijdloze
"Het is spectaculair dat er nog steeds zo veel buzz bestaat rond een band die 45 jaar geleden voor het eerst in Werchter heeft gespeeld. In 1981 sloot The Cure af met 'A forest' en dat nummer staat niet voor niets nog steeds op 5 in de Tijdloze 100", zegt radiopresentator Stijn Van de Voorde daarover.
Rock Werchter heeft met The Cure een heel andere slotact geprogrammeerd dan vorig jaar. Olivia Rodrigo was op haar 22e veruit de jongste artiest ooit om het festival af te sluiten. Gevolg: veel tieners in het publiek, die met hun ouders hun allereerste Rock Werchter beleefden.
Een heel ander beeld in het festivalpark vandaag: The Cure brengt muziekliefhebbers van verschillende generaties samen. Sinds kort is er trouwens een rechtstreekse link tussen Olivia Rodrigo en Robert Smith: het gitzwarte popduet 'What’s wrong with me'.
"Dankzij het respect van actuele popsterren als Olivia Rodrigo heeft The Cure op een organische manier de interesse gewekt van een jongere generatie en daar kunnen andere bands die ook hot waren in de jaren 80 enkel van dromen", aldus Stijn Van de Voorde.
Robert Smith, de frivole frontman in topvorm
Er zijn nog zekerheden: Robert Smith ziet er na bijna 50 jaar nog altijd even iconisch uit, met zijn ontplofte kapsel en uitgelopen make-up. De setlist van The Cure is minder klassiek, want hun hits zitten erg verspreid over de bijna 2,5 uur durende show.
Toch is het niet lang wachten op het eerste hoogtepunt: bij nummer 2 'Pictures of you' is het al prijs. Robert Smith zingt het bijzonder doorleefd. Hij knuffelt zelfs zijn gitaar om zijn boodschap kracht bij te zetten.
Een fragment uit de liveversie van 'Pictures of you':
De intensiteit van Smith is een constante tijdens het concert. Hij zingt vaak met zijn ogen dicht, steekt soms speels zijn tong uit tussendoor en verliest zich helemaal in creatieve gitaarriedeltjes en zanglijnen met veel krulletjes. Alsof er geen duizenden mensen naar hem staan te kijken.
Smith haalt naast zijn gitaar trouwens nog een charmante dubbele blokfluit en een tamboerijn boven om het publiek mee te entertainen. En een stralende glimlach, die soms vervelt tot een grijns, maar op andere momenten aandoenlijk aanvoelt. Robert Smith is opvallend expressief en op alle vlakken in topvorm.
Het spelplezier spat er trouwens bij de hele band vanaf. Van zo veel goesting op een podium kunnen veel andere artiesten met een minder lange staat van dienst nog iets leren. Ook het plezier waarmee The Cure hun allergrootste hits speelt alsof ze dat niet al honderden keren gedaan hebben, is bijzonder aangenaam om naar te kijken.
'Lovesong' wordt het eerste echte karaokemoment, tweeluik 'In between days' (met Smith die erop los 'tududuuuut') en 'Just like heaven' doen het festivalpark massaal meebrullen (en filmpjes maken).
Tijdloze klassieker 'A forest' baadt traditioneel weer in groen licht. Zo'n eenvoudig nummer, en toch krijgen die paar noten in de intro instant duizenden mensen aan het dansen en klappen.
En toch zakt halfweg het concert de energie in het publiek voelbaar weg. Sommige nummers worden net iets te lang uitgesponnen en op de allergrootste kleppers blijft het wachten.
Daardoor dunt de mensenzee rond middernacht uit. Maar dat The Cure zelf enorm geniet van dit concert zonder compromissen, is overduidelijk.
Bisronde van 40 minuten
Toch hebben de vroege vertrekkers ongelijk, want de crème de la crème van een bisronde (ruim 40 minuten!) zit nog boordevol hits.
In 'Lullaby' lijkt Robert Smith – eerst met gekruiste armen zichzelf knuffelend en dan met fladderende handen boven zijn hoofd– in trance. 'Why can't I be you' is niet alleen het voorlaatste nummer, maar ook een gedachte die veel mensen in het publiek ongetwijfeld delen, nu ze Smith zo ongezien dartel bezig zien.
Het catchy 'The lovecats' verandert het festivalpark in een grote dansvloer. Iedereen voelt zich instant verliefd bij 'Friday I’m in love'. Tijdens 'Close to me' – met dat heerlijke synthesizerriedeltje – wordt er massaal geknuffeld.
Robert Smith verliest zich helemaal in een ongezien uitbundige 'lalala'. Door de beslissing van de technici om de grote publiekslichten aan te steken, krijgt iedereen nu pas zicht op zijn dansende buren: ook goed voor de sfeer.
Met klassiek slotnummer 'Boys don’t cry' eindigt Rock Werchter 2026 op een hoogtepunt. Hier en daar wordt in het festivalpark – al dan niet stiekem - een traan weggepinkt tijdens het traditionele slotvuurwerk.
Op naar Rock Werchter 2027, met een belofte van Robert Smith zelf: "See you soon", zegt hij met de hand op het hart terwijl hij het slotapplaus gretig en glimlachend tot zich neemt. The Cure stuurt zijn publiek met een goed gevoel de nacht in.
Een flard uit slotnummer 'Boys don't cry':
