"Ik kan er niet over spreken zonder te wenen": oud-burgemeester Bob Cools (92) rouwt om buren na brand op Linkeroever

"Mijn wandelstok, die moet ik zeker nog op het lijstje zetten", zegt Bob Cools kordaat. Hij is al de hele vrijdagochtend aan het noteren wat zijn schoonzoon Walter zeker moet meebrengen als hij de kans zou krijgen om zijn appartement op de 8e verdieping van het getroffen flatgebouw op Linkeroever even binnen te gaan. 

Samen met zijn vrouw Jacky verblijft de oud-burgemeester van Antwerpen sinds de dodelijke brand in een kamer in woonzorgcentrum Hof Ter Schelde. "Een landloper heeft op dit moment meer dan ik. De bril die hier ligt is van iemand anders en mijn vrouw heeft vannacht in een geschonken mannenbroek geslapen. Ik heb ook mijn bankkaarten en identiteitspapieren hier niet. Ik kan niks regelen."

Cools zag met zijn eigen ogen hoe snel de rook zich woensdagochtend verspreidde door de schacht met elektriciteitsleidingen. "Ik heb op het gelijkvloers gezien dat iemand met een hamer geweldig hard aan het slaan was op wat in mijn geest een elektriciteitspaneel was. Ik stapte daarna in de lift, ging naar boven, en nog voor ik 2 woorden had gewisseld met mijn schoonzoon zag ik rook van tussen de spleten van de deur komen waarachter de elektrische zekeringen zitten." 

"Seconden nadien werd ik achtervolgd door donkere rookwolken, ze leken op dikke rollen wol. Ik heb mijn vrouw en poetsvrouw gealarmeerd en we zijn naar het balkon gelopen."

Nadien ging Cools nog 3 keer terug naar binnen om zijn kat Charlie te redden. "Dat is niet gelukt, maar de brandweer heeft ze later gered. 's Avonds kwam mijn dochter de poes brengen in een vuilnisbakje. Ik was zo gelukkig om hem terug te zien."

Bob Cools werd naar ZAS Palfijn gebracht voor controle. "Toen ik daar hoestte, zaten er zwarte bolletjes in mijn fluimen. Dat maakte me wel bang, maar ik ben goed verzorgd en het is in orde gekomen."

"Het grootste leed kwam pas nadien toen ik hoorde dat de 2 Maria's die ik goed kende, gestorven zijn. Het waren 2 weduwen. 1 van hen was naaister en heel trots op haar diploma's die ophingen in haar appartement. Net als ik voederde ze stiekem de vogels, want dat mag eigenlijk niet. Ze was een kompaan in deugnieterij", zegt hij met trillende stem. "Ik kan er niet over spreken zonder te wenen."

Cools is vol lof over het bezoek van de koning, de premier en de Antwerpse gouverneur aan de slachtoffers. "Ik heb tegen de sire gezegd dat ik net een verhaal had gelezen over Canadese soldaten die dachten dat hun laatste uur geslagen was en een liedje uit hun jeugd zongen over de goden die hen zouden redden. De koning vond dat mooi."

"Hij was zeer emotioneel, het is een man die zoiets intens beleeft. Hij vroeg me wat mijn bangelijkste emotie was. Ik zei hem dat het heel bijzonder aanvoelde om langs een brandladder van zo hoog naar beneden te worden gehaald."  

"De Wever vroeg me of ik toch niet gevallen was. Ik zei neen, want anders zou ik hier niet staan."(lacht)

Cools vreest ook dat de rook zijn vele boeken heeft aangetast. "3 jaar geleden heb ik ze nog geteld en ik heb 3.275 boeken in mijn appartement. Het is een waardevol bezit dat ik ooit heb laten verzekeren voor 50.000 Belgische franken. Ik hoop dat ik erin kan blijven pluizen."

"Op mijn tafel lagen ook manuscripten, want ik ben een boek aan het schrijven met mijn kritiek op de argumenten van Poetin om een oorlog te voeren in Oekraïne. Ik heb hem ooit in Antwerpen ontvangen toen het hier nog dé haven bij uitstek was voor de Russen. Ik hoop dat mijn notities nog leesbaar zijn."

Ervaring met zware branden heeft Bob Cools wel. Net voor hij de burgemeesterssjerp op 31 december 1994 zou doorgeven aan Leona Detiège vloog een kerstboom in brand in het Switel-hotel. Daarbij stierven 15 mensen.

"Ik heb toen geleerd dat je op zo'n moment niks mag vastpakken. Het porseleinen servies op de tafel brak toen niet door de brand, maar het werd wel gloeiend heet. Ik heb toen verbrande handen gezien, beelden die je nooit vergeet."

Hoe zijn appartement er ook aan toe is, Cools wil zeker terugkeren naar zijn geliefde 8e verdieping. "Van aan mijn tafel zie ik de hele haven, ik kan zelfs kijken tot in Nederland. Ik voel me daar al tientallen jaren thuis en wil zeker terug naar daar."

"Morgen zouden we normaal gezien feest vieren omdat we 65 jaar getrouwd zijn, maar die jubileumviering met familie is uitgesteld", besluit Bob Cools terwijl hij zijn vrouw Jacky nog eens stevig knuffelt.