Miguel Wiels mist zijn vader: “Jaren niemand anders naast mij gewild in het stadion”

Het legendarische brein achter heel wat K3-hits, Miguel Wiels, verloor zijn vader 4 jaar geleden. “Als je me vraagt of ik mijn vader mis, twijfel ik niet aan mijn antwoord. Ik mis hem heel hard.”

Tegelijkertijd heeft Wiels er ook vrede mee. “Dat klinkt misschien raar, maar ik heb afscheid kunnen nemen en ik weet dat hij alles uit het leven heeft gehaald. Dat is fijn voor hem.”

45 jaar lang gingen Wiels en zijn vader samen supporteren voor voetbalploeg KAA Gent. “Ik mis hem bij de stomme dingen. Jarenlang kon ik niemand anders naast me hebben zitten in het voetbalstadion. De stoel naast me bleef leeg, want het was zijn plaats. Plots moest ik met een kameraad of wie dan ook beginnen babbelen, terwijl dat gesprekken met hem moesten zijn. Dat was moeilijk.”

Het regime van KAA Gent veranderde. De nieuwe eigenaar Sam Baro werd op korte tijd een goede vriend van Wiels. “Hij vroeg me om een beetje betrokken te zijn bij de club. Daarna volgde de vraag: Kom je niet bij ons zitten? Ik ging op een andere plek zitten en plots was het opgelost. Heel raar… Het moest een andere plek zijn.”

De vader van Wiels werd 78 jaar oud. “Hij was een enorm harde werker, maar genoot even hard van het leven.” Hij beschrijft zijn vader als een doe-het-zelver en een joviale man. “Een Bourgondiër pur sang.” De laatste jaren van zijn leven was hij ziek. “Op een of andere manier was het voor hem toch nog dragelijk om iets uit het leven te kunnen halen.”

Wiels voerde met zijn vader nog veel gesprekken voor hij stierf. “Dat is heel belangrijk, denk ik. Aan zijn ziektebed vertelde hij verhalen en dingen die we nog niet wisten van hem. Mijn broer en ik zijn nog zoveel te weten gekomen. Hij voelde toch nog de behoefte om het ons te vertellen.”

Wiels is naast muzikant, componist en producer ook een echte familieman. Opvallend: de ouders van Wiels waren totaal niet muzikaal. “Mensen zeiden wel eens dat mijn moeder mijn vader bedrogen had met Will Tura (lacht)”.

De zoon van Wiels begint nu zijn eigen stappen te zetten als muzikant. “Voorlopig wil hij op muzikaal vlak nog niets met mij te maken hebben.”

Vader en zoon musiceren nooit samen. “Hij wil dat niet. Hij zet zich een beetje af tegen mij. Hij heeft nu nog zoiets van: pa, laat mij maar doen. Volgens mij vindt hij wat ik maak niet zo goed. Ik denk dat hij die K3-muziek brol vindt. Het is hem toegelaten natuurlijk. Hij mag zijn eigen weg zoeken en alles zelf doen. Dat kan ik alleen maar bewonderen.”

De zoon van Wiels draagt natuurlijk de achternaam mee. “Dat zal heel af en toe eens in zijn voordeel zijn en soms eens in zijn nadeel. Hij zal zijn carrière moeten proberen maken in de muziek met die naam. Als hij hard werkt, zal hij er wel komen. Hij heeft veel talent. Al mag je dat van eigen kind niet zeggen, zeker?”

Op een bepaalde avond kwamen Wiels en zijn vrouw, actrice en zangeres Free Souffriau, vroeger thuis van een avondje uit. “Ik hoorde mijn zoon boven in de studio stiekem piano spelen. Ik schrok me een bult. Ik wist niet dat hij het kon.” Achter zijn rug leerde zijn zoon zichzelf piano spelen. "Nochtans ben ik totaal niet kritisch en wil ik hem niet vergelijken met mij."

Volgens Wiels is piano spelen niet zijn grootste talent. Het is zijn ervaring dat hem tot een pianist maakt. “Ik ben zelf geen goede technische pianist. Ik ben beperkt in alles wat ik geleerd heb, maar heb wel veel ervaring. Zet me naast Jef Neve en hij lacht mij uit. Terecht. Mijn zoon zou dus niet bang moeten zijn om voor mij piano te spelen, want intussen kan hij het volgens mij beter dan ik.”

Wiels hoopt uit het diepste van zijn hart dat hij een goede vader is. “Ik doe echt mijn best. Ik probeer echt een goede vader zijn. Alleen mijn kinderen gaan dit later kunnen zeggen. Ik denk dat ik het goed doe. Op dit moment kijken mijn pubers naar mij met die ogen van: Ben je daar nu weer, zaag. Dan twijfel ik eens en denk ik: Vinden jullie mij eigenlijk wel tof? Maar daar gaan we allemaal door, denk ik. Daar hou ik mij aan vast.”