Na miljardendeal in de VS zijn ze plots de rijkste van België: maak kennis met de familie Berghmans

Pas in 2007, na een loopbaan van toen 33 jaar, geeft Jean-Pierre Berghmans, CEO van Lhoist en pater familias, zijn eerste interview, aan het weekblad Trends/Tendances. Omdat hij in mediaoptredens nooit veel zakelijk belang zag, vertelt hij dan. "We maken geen massaconsumptiegoederen. Mensen eten geen kalk. Spijtig, want dat zou een fantastische zaak zijn voor ons."

En ook om zijn familie te beschermen, met name de jongeren en kinderen. "Voor hen is het belangrijk dat ze een zo normaal mogelijke scholing krijgen. Ik wil dat ze met jongeren van alle mogelijke milieus te maken krijgen. Ik wil niet dat ze worden gezien als rijke of bevoorrechte jongeren."

Die voorzichtigheid om op het voorplan te treden, zal wellicht niet direct veranderen, nu Lhoist een enorme verkoop heeft beklonken: het heeft de winstgevende, Noord-Amerikaanse poot van de hand gedaan. De koper is de Amerikaanse bouwmaterialengroep Martin Marietta. De hele operatie levert de familie vele miljarden euro's op.

Zoveel dat de lijst De Rijkste Belgen, die het vermogen van 's lands industriële families volgt, de telgen van Berghmans-Lhoist helemaal bovenaan heeft gezet, nog boven Eric Wittouck, een telg van de familie achter Tiense Suiker.

Het is de culminatie van een lange industriële geschiedenis, die teruggaat tot in de 19e eeuw. In 1889 krijgt ene Hippolyte Dumont, een jongeman van bescheiden afkomst, de steengroeve van Ampsin, niet ver van Luik, in handen. Hij voegt daar al snel een kalkgroeve een beetje verderop aan toe. Gestaag bouwt hij zijn bedrijf verder uit.

Dumont overlijdt kort na de Eerste Wereldoorlog, maar met schoonzoon Léon Lhoist heeft de familie er op dat moment al een ambitieuze aanwinst bij. Lhoist richt in de jaren 20 een kalkfabriek op onder zijn eigen naam en breidt die al snel uit naar Frankrijk.

Het zijn niet de simpelste jaren om te ondernemen, met de economische crisis van de jaren 30 en WOII, maar nadien kan Lhoist eindelijk weer beginnen te bouwen. De firma groeit uit tot een wereldspeler die in de jaren 80 zelfs de oceaan oversteekt en in de VS overnames doet en fabrieken opent.

Die internationale groei mag voor een groot deel toegeschreven worden aan de kleinzonen van Léon, Jean-Pierre Berghmans - sinds 2005 baron Berghmans - en zijn neef Léon-Albert Lhoist, die vanaf midden jaren 70 de kalkreus de juiste richting uit leiden.

Vandaag is Lhoist, met hoofdkwartier in Limelette, een groep die actief is in meer dan 20 landen en die meer dan 6.400 mensen tewerkstelt. 

Nogmaals: door de discretie rond de ondernemersfamilie is Lhoist geen bron van sappige mediaverhalen. Baron Berghmans en co staan er eigenlijk vooral om bekend mecenassen te zijn van tal van culturele initiatieven en organisaties en van verschillende academische leerstoelen.

De meest 'controversiële' kwestie die het nieuws haalt, is misschien wel het conflict dat het bedrijf rond 2013 uitvecht met de trappistenabdij van Rochefort. De paters vrezen dan dat de uitdieping van een kalkgroeve door Lhoist de bron van hun trappistenbier zal droogleggen. Lhoist haalt uiteindelijk bakzeil tegen de trappisten: hun vergunning wordt ingetrokken.

Hoewel het bedrijf zowat 50 jaar lang een vruchtbare samenwerking was tussen de Berghmans- en Lhoist-tak van de familie, hebben de telgen van Berghmans hun neven en nichten in 2022 uitgekocht, zo achterhaalde De Tijd destijds. Sinds enkele jaren zitten er dus geen Lhoists meer in het bestuur van het gelijknamige bedrijf.

Met de recente verkoop van de Amerikaanse poot verzilvert de Berghmans-familie nu bovendien een deel van de waarde die in de firma geconcentreerd zat. Baron Berghmans benadrukt wel dat de "ambitie en toewijding" voor de overblijvende activiteiten onveranderd blijft.