'Ada' is de perfecte kennismaking met wat strips écht kunnen zijn

De Genkse stripauteur Michaël Olbrechts (38) verovert met zijn nieuwste beeldverhaal definitief een plek in de galerij van Belgische graphic novelisten. Hij schuift langzaam uit de schaduw van de bijzondere generatie die hem voorging. Die van de internationaal gerenomeerde Belgische stripauteurs als Judith Vanistendael, Brecht Evens, Simon Spruyt en Olivier Schrauwen.

Zijn nieuwste strip 'Ada', over een poolexpeditie met 4 naïeve, jonge mannen en 1 inheemse vrouw, is de perfecte instapper om te ontdekken wat een beeldverhaal kan zijn.

Neem je tijd, sjees er niet doorheen. Of doe dat net wel als je snel wil weten hoe het afloopt. Dat is net het mooie aan strips: je kan altijd terugbladeren om tekeningen beter te bekijken en onderweg nieuwe details ontdekken.

Dit beeldverhaal wil je lezen om deze 3 redenen.

Van bij het begin voel je aan alles dat deze missie gedoemd is om te mislukken.

4 onervaren ontdekkingsreizigers laten zich meeslepen door een fantast. Ze willen overwinteren op het eiland Wrangel, dat ver van de bewoonde wereld in de Noordelijke IJszee ligt. Het doel is om het Russische gebied op die manier te claimen voor de Britse troon.

Er reist 1 vrouw mee: Ada. De wilde dromen van de mannen over eeuwige roem contrasteren met haar harde realiteit. Zij hoopt door deze geschifte onderneming voldoende geld te verdienen om zelf voor haar zieke zoon te kunnen zorgen.

Ada stamt af van de Inuk, het gediscrimineerde inheemse volk uit de regio. De mannen rekenen op haar kennis, maar noemen haar van het begin af aan smalend 'de mislukte eskimo'.

Via de proloog proef je meteen de ontbering en onderlinge verhoudingen. Vanaf dan wéét je wat er allemaal fout zou kunnen gaan, veel verbeeldingskracht heb je daar niet voor nodig. Als lezer draai je met ingehouden adem de pagina's om.

Het voordeel van dit soort strips is dat je erin kunt duiken.

Wie ervoor openstaat, ontdekt al snel hoe tekeningen en tekst versmelten tot literatuur. Dit is geen tekst met prentjes. Zowel de beelden als de woorden zijn zorgvuldig gekozen. 

En als je me niet gelooft: Olbrechts werd met zijn vorige beeldverhaal, 'Galapagos ', geselecteerd voor de longlist van de Boon Literatuurprijs. 

'Ada' is na 'Galapagos' het 2e deel van de eilandtrilogie. Het zijn op zichzelf staande verhalen over mensen die met een concrete droom proberen te overleven op een onbewoond eiland.

Olbrechts slaagt er ook met dit tweede verhaal in om ver weg te blijven van pathetiek of voorspelbare wendingen. Van bij de proloog voel je de pracht én de kracht van het landschap.

De tekeningen van Michael Olbrechts zijn geen perfect geïnkte personages en landschappen. De schetslijnen lijken door de afgewerkte tekeningen te schijnen. 

Zijn tekenstijl is heel toegankelijk. Olbrechts werkt met afgelijnde kaders, maar experimenteert wel met het ritme. Soms kleurt (en tekent) hij ook buiten de lijnen. 

De tekenaar dompelt je onder in eindeloze sneeuwlandschappen, met dagen zonder daglicht. Ook via zijn tekeningen voel je de mentale impact van dat (gebrek aan) licht, bovenop alle andere uitdagingen.

Het verhaal heeft alles in één. Je krijgt een portie avontuur, maar in vele schakeringen. Van opwinding tot ontbering, terwijl je de relaties tussen de mensen die op elkaar aangewezen zijn voelt verschuiven.