Met zijn eerste onafhankelijke release geeft Vince Staples Amerika een slecht rapport. Met het rebelse 'Cry baby' sta je zo mee op de barricades.
De protestplaat van het jaar heeft een huilende baby op de cover (en dat ben jij)
Wat als bendegeweld de norm is van bij je geboorte? In North Long Beach, Californië — waar Vince Staples (32) opgroeit — is het dagelijkse kost. Omgeven door structurele armoede en met een vader in de gevangenis kent hij allerminst een zorgeloze jeugd. Het resultaat: uiteindelijk rolt hij zelf het criminele milieu in.
Hoewel zijn thuissituatie instabiel is, doet de jonge Vince het goed op school. Zijn schrijftalent en interesse in de actualiteit blijken later cruciaal: ze vormen de basis voor een muziekcarrière die hem van de straat wegleidt.
In het begin van zijn carrière kiest Staples vooral voor rauwe West Coast-hiphop en met de track 'Norf norf' (2015) zet hij zichzelf op de kaart als meedogenloze storyteller. In latere albums gaat hij meer experimenteren en hoor je invloeden van techno, house, garage en minimalisme.
Op zijn nieuwe plaat 'Cry baby' wijkt Vince nog verder af van zijn oorspronkelijke sound en richt hij zijn blik naar buiten. 3 redenen waarom zijn punkdoordrenkte observaties blijven hangen.
Staples houdt de VS een spiegel voor
Pure ellende van begin tot eind: zo zou je 'Cry baby' kunnen omschrijven.
Er is dan ook weinig om mee te lachen wanneer je door Vince Staples' donkere bril naar de huidige staat van Amerika kijkt.
"Empires built on bloodstained ground, Kanye West, I pray they all fall down": met dat openingsstatement in 'Blackberry marmalade' is meteen duidelijk wat je te wachten staat.
Het is de eerste keer dat Vince Staples zo'n uitgesproken politiek album uitbrengt. Zijn verzet is luid, brutaal en druipt van cynisme. Ruim 160 jaar na de afschaffing van de slavernij blijkt de zwarte emancipatie allesbehalve compleet. Met 'Go! Go! Gorilla' richt hij zijn pijlen op politiegeweld en hoe dat bijdraagt aan de ontmenselijking van zwarte Amerikanen.
Ook al noemt Vince Staples zichzelf niet graag een activist, hij is akelig goed in het fileren van onze maatschappij
Esther Nwanu
Maar deze plaat gaat ook over de impact van een grootmacht als Amerika op de rest van de wereld. Zo zit de song '7 In the morning' stampvol anti-oorlogssentiment.
De staat van Amerika, en bij uitbreiding de wereld, is om te huilen. Tegelijk houdt Staples ons een spiegel voor: ook onze passiviteit speelt een rol.
In 'TV guide' richt hij zijn pijlen dan weer op een historisch beruchte propagandatool: de media. Van Fox News tot TikTok: schermen weten ons niet alleen te entertainen, maar ook mak te houden.
Ook al noemt Vince Staples zichzelf niet graag een activist, hij is akelig goed in het fileren van onze maatschappij.
De symboliek grijpt je bij de keel
Wat Vince Staples om zich heen ziet, is pure horror — en op en rond dit album duldt hij geen enkele afleiding. Dat blijkt al uit discussies rond de albumhoes, waarop een huilende baby met blonde kuif, gehuld in de Amerikaanse vlag, te zien is. Een baby Trump? Volgens Vince zelf niet: wij, de luisteraars, zijn die baby.
Institutioneel geweld beperkt zich dan ook niet tot Trumps Amerika. In de bloederige videoclip van 'Blackberry marmalade' maakt hij dat pijnlijk duidelijk.
Het is sterk hoe Vince onze collectieve nostalgie gebruikt om zijn gemeenschap te waarschuwen én te mobiliseren
Esther Nwanu
Vince Staples' symbolenspel stopt daar niet. In de videoclip van 'White flag' wordt de Amerikaanse vlag witgeschilderd en doorzeefd met kogels. Diezelfde vlag wordt in 'Cotton' gebruikt om zowel onderdrukking als triomf uit de zwarte Amerikaanse geschiedenis op te projecteren.
Nog sterker is hoe hij onze collectieve nostalgie inzet om zijn gemeenschap te waarschuwen én te mobiliseren. Verzet je tegen staatsgeweld, en wacht niet tot 'The big bad wolf' aan je deur staat.
Deze vrijgevochten rapper vindt zichzelf opnieuw uit
In 1961 sprak auteur en activist James Baldwin deze woorden: "To be a Negro in this country and to be relatively conscious is to be in a rage almost all the time."
Die constante woede klinkt vandaag ook door in het werk van Vince Staples. Zijn vertrek bij Def Jam — een label dat hij openlijk bekritiseerde — geeft hem de vrijheid om zonder creatieve beperkingen te werken.
Dat resulteert in een postpunk-geïnspireerd hiphopalbum met live-instrumentatie. In 'Cotton' hameren de drums je in een trance, en het uptempo 'The running man' is perfect moshpitmateriaal.
Een muziekcarrière als uitweg uit het bendemilieu? Die werelden blijken minder ver van elkaar te liggen dan gedacht
Esther Nwanu
De anti-establishmenthouding van Vince Staples spaart niemand: niet de overheid, niet de politie, niet zijn eigen gemeenschap, niet de muziekindustrie .
Op 'Do you know the devil' hoor je hoe hij doorheen zijn leven met de ene duivel na de andere danste. Een muziekcarrière als uitweg uit het bendemilieu? Die werelden blijken minder ver van elkaar te liggen dan gedacht.
Weggaan bij zijn label is misschien wel het beste wat Vince Staples had kunnen overkomen. Buiten schot van Def Jam doet hij hier zijn meest gewaagde (en geslaagde?) experiment tot nu toe.
'Cry baby' is sinds 5 juni te koop en te beluisteren via de streamingplatformen. Het album kwam uit bij Loma Vista.
