De Rode Duivels spelen hun wedstrijd tegen Iran in de buurt van Los Angeles. In die stad en ruimere omgeving woont de grootste Iraanse gemeenschap buiten Iran zelf. Een gemeenschap die gevlucht is voor het islamitische regime, maar trots is op de eeuwenoude Perzische cultuur en dat ook met hart en ziel uitdraagt. Een portret.
'Tehrangeles': hoe Los Angeles, waar Rode Duivels spelen, uitgroeide tot grootste Iraanse stad buiten Iran
Freek Willems
Gepubliceerd:
Een thuismatch voor Iran, zou je de wedstrijd tussen België en Iran op het eerste gezicht kunnen noemen. De wedstrijd vindt plaats in het peperdure SoFi Stadium , in Inglewood, een stad vlak bij Los Angeles. Al supporteren de vele tienduizenden Iraniërs die er in de omgeving wonen daarom niet meteen voor het Iraanse nationale elftal.
In en rond Los Angeles woont de grootste Iraanse gemeenschap buiten Iran. Sommigen schatten hun aantal tussen de 500.000 en 700.000. Officiële volkstellingen door de Amerikaanse overheid houden het op zo'n 150.000 in Iran geboren Amerikanen in de omgeving van Los Angeles. Maar die houden geen rekening met mensen van Iraanse afkomst die in de VS zijn geboren.
De eerste Iraniërs vestigden zich in de jaren 60 in Westwood, een wijk in het westen van Los Angeles. De grootste migratiegolf vond plaats in de jaren na de van 1979. Honderdduizenden Iraniërs ontvluchtten toen hun land, van wie velen naar Los Angeles trokken.
De meesten onder hen kwamen uit de hogere sociale klassen, waren opgeleid en rijk. In Los Angeles vonden ze overeenkomsten met het Iran van de jaren 70. Het aangename klimaat, de bergen rond de stad en de autocultuur.
Ook na de zogenoemde Groene Beweging in Iran, de golf van protest na de omstreden presidentsverkiezingen van 2009, emigreerden heel wat Iraniërs naar de VS en de omgeving van Los Angeles in het bijzonder.
Even vaak Farsi als Engels
De gemeenschap is er intussen zo groot en zichtbaar aanwezig dat een aantal wijken in Los Angeles 'Klein Iran' of 'Tehrangeles' genoemd worden (een samensmelting van de Engelstalige naam van de Iraanse hoofdstad Teheran en Los Angeles). Het hart van Tehrangeles is de wijk Westwood, waar Perzische restaurants, winkels, bakkerijen en culturele instituten elkaar verdringen. Je hoort er even vaak Farsi spreken als Engels en er is zelfs een 'Perzisch Plein'.
Naarmate de Iraanse gemeenschap groeide, is ze zich ook in steden rond LA gaan vestigen. De gemeenschap is ook heel divers, met heel wat subgroepen, zoals Iraanse joden, moslims en christenen en etnische groepen als Perzen, Armeniërs en Azeri's.
De Iraniërs hebben er ook een heel eigen wereld gecreëerd, met eigen kranten, radio- en televisiezenders, eigen culturele organisaties en sociale netwerken. Veel Iraanse ondernemers hebben een eigen bedrijf of winkel, waardoor er sprake is van een zogenoemde "economie van een etnische enclave".
De Iraniërs in LA mogen dan gevlucht zijn voor het schrikbewind van het islamitische regime, de banden met hun vaderland hebben ze geenszins doorgeknipt, integendeel.
De Iraanse diaspora in en rond LA is heel trots op de eeuwenoude Perzische cultuur en houdt die ook in ere. Bekende oude Iraanse dichters als Hafez en Rumi, maar ook hedendaagse dichters, worden vaak gelezen, geciteerd en vereerd. En uiteraard is er ook het eten. Op heel wat plaatsen in het westen van LA en daarbuiten kan je van de Perzische keuken proeven.
Het evenement van het jaar is Nowruz, het Perzisch Nieuwjaar aan het begin van de lente.
Veiligheidsmaatregelen
Door die grote Iraanse gemeenschap, die zich grotendeels tegen het islamitische regime in Iran keert, gelden er morgen zeer strikte veiligheidsmaatregelen rond het stadion in Inglewood. Ook de Rode Duivels zelf en hun familieleden zullen dat ondervinden, al verzekerde de Amerikaanse veiligheidsdienst FBI eerder deze week dat ze "alles onder controle" heeft.
Voor de eerste match van Iran, op 16 juni tegen Nieuw-Zeeland, betoogden honderden Iraniërs buiten het stadion tegen het islamitische regime. Dat gebeurde overigens ook al voordat het WK van start ging. Er wordt verwacht dat dat morgen ook zo zal zijn.
Juichen voor het andere team
Ze keren zich overigens niet alleen tegen het regime (zwaaiend met de oude Iraanse vlag met leeuw en zon), maar ook tegen het nationale elftal. Zij hebben namelijk sterke banden met het regime . De spelers zijn door het regime geselecteerd en hebben zich tot nog toe niet of amper uitgesproken over de vele doden die gevallen zijn tijdens de protesten van begin dit jaar of de vele executies. Wie dat wel deed, werd opgepakt of moet voor zijn leven vrezen.
Het Iraanse nationale elftal wordt wel eens de Perzische Leeuwen genoemd, maar ook Team Melli, wat zoveel betekent als 'Team van het volk'. Maar veel Iraniërs, in en buiten Iran, voelen zich allerminst vertegenwoordigd door het elftal. Een van de leuzen die de demonstranten voor de wedstrijd tegen Nieuw-Zeeland riepen, was dan ook "het team van Moellah is niet mijn team" (een moellah is een islamitische geestelijke).
Het leidt tot bizarre situaties waarbij zeker niet alle Iraniërs die een ticket kochten, voor het Iraanse elftal (zullen) supporteren. Schrik dus niet als je morgen Iraniërs ziet juichen bij een doelpunt van de Rode Duivels. Ze deden het eerder al toen Nieuw-Zeeland scoorde.
