Oma van Yaro hoopvol na 66 dagen coma: "Hij heeft me recht in de ogen gekeken"

De vrienden van Yaro D'Hoore (19) lieten hem op 4 april achter in de inkomhal van een appartement in Oudenburg. Ze deden dat nadat hij samen met hen betrokken was geraakt bij een vechtpartij in Gent. Yaro werd in kritieke toestand naar het ziekenhuis AZ Sint-Jan in Brugge gebracht. Daar is hij nog steeds, maar hij hij wordt er langzaam opnieuw wakker.

Claudine merkte het gisteren meteen: de blik van Yaro was anders dan al die weken ervoor. "Hij staarde niet, zoals anders. Nee, er was iets bewusts in zijn ogen. Je zag dat hij keek naar mij, naar zijn moeder en naar zijn zus."

"We vroegen Yaro om zijn ogen open en dicht te doen. Dat heeft hij gedaan. Ook al merkten we al snel dat hij nog heel moe was, toen we doorvroegen. Maar toch: voor het eerst in lange tijd voelden we weer hoop."

"Hij reageerde. Kan je je dat voorstellen? Onze Yaro? Dat hij reageerde? Er is iets veranderd. Ja, hoop is nu het beste woord."

Claudine blijft nuchter. Dit is nog niet de tijd om een gat in de lucht te springen. "Er is nog een heel lange weg te gaan, dat weet ik wel. Het is pas het begin van het wakker worden. Yaro beweegt nog niet, hij zit onder de medicatie en hij wordt nog beademd. Het is te vroeg om 100 procent zeker te zijn dat de weg naar revalidatie begonnen is."

Toch durft ze al verder te kijken. Voorzichtig. "Ze gaan hem vandaag in een stoel zetten, een waarin hij goed vastgebonden is. Ze kijken dan of hij dat kan, en hoe hij reageert. Ze zouden er een foto van nemen en die ophangen in de kamer."

"We mogen nu ook spullen meenemen naar het ziekenhuis: een knuffelbeer, foto's, muziek op een stickje. Op die manier zal hij zich misschien dingen kunnen herinneren."

"Gisteren hebben we Yaro een liedje laten horen, dat hij vaak beluisterde toen het uit was met zijn vriendin. Een rapliedje, vraag me niet naar de naam. Maar toen hij het hoorde, zag je hem echt wenen."

"Even later, toen zijn moeder hem zei dat hij niet alleen was, gebeurde het weer. De tranen liepen over zijn wangen, hij werd helemaal rood. Ook wij konden onze tranen niet meer bedwingen. Heel heftig was dat, na 66 dagen coma. Hartverscheurend. Maar dat hij 2 keer weende: dat is toch een teken?"

Claudine vertelt het ook nu met de gave der tranen. "Ja, het verdriet is er. Dat mag, hé? Ik bezoek Yaro elke dag, en als ik thuiskom, breek ik soms. Gelukkig zijn er mensen die me dat luidop zeggen: dat ik mag wenen, verdriet mag hebben."

"Al die mensen om me heen: die trekken me erdoor. Mensen dichtbij, maar ook mensen op de sociale media. De voorbije maanden heb ik elke stap gedeeld op Facebook. Door alle mooie reacties die ik daarop kreeg, door alle privéberichten van mensen die hun eigen verhaal deelden, kan ik me nog altijd sterk houden."

1 ding begrijpt Claudine niet: dat er ook mensen zijn die gemeen reageren. "1 keer heb ik gereageerd op zo'n opmerking. Maar ik heb me erover kunnen zetten . En nu kan het me niets meer schelen. Ze doen maar."

Of ze stilaan, met de hoop in het verschiet, ook weer vreugde kan voelen? "Tja, dat is soms moeilijk. Als er iemand in coma ligt, durf je bijna niet te lachen, hé. Nochtans mag ook dat, toch? Naarmate de tijd verstrijkt, leer je om te gaan met het verdriet."

Hoe je dat doet? "Er is die hoop dat hij erdoor zal komen. De kracht die je in je hebt, mag je niet laten vallen. Ik ben altijd tegen Yaro blijven praten. Muziek blijven spelen. En het is gelukt: hij heeft me recht in de ogen gekeken."