Vinny en Stijn verloren allebei een ongeboren kindje: "Je vrouw bevalt van een dood vruchtje en je kan als man niets doen"

"Er is geen hartslag meer en het kindje beweegt niet meer. De gynaecoloog vertelde ons dat en de hele wereld stopte even met draaien."

Vinny's partner Elien krijgt 5 dagen voor de eerste controle-echo bij de gynaecoloog plots bloedingen. Ze panikeren niet meteen en besluiten af te wachten. Wanneer de bloedingen 2 à 3 dagen blijven aanhouden, gaat het koppel naar spoed.

"De spoedarts stelde ons gerust: er was nog een hartje te zien op de echo. We keerden gerust terug naar huis en mochten de controle-echo afwachten. Onze hoop was dus terug, maar 2 dagen later, toen de controle-echo gepland stond, wisten we meteen dat er iets mis was toen we bij de gynaecoloog binnenwandelden," zegt Vinny (30). 

Zo'n 10 jaar geleden maakte Stijn (38) ongeveer hetzelfde mee. Na een 8-tal weken zwangerschap kreeg zijn vrouw bloedingen. "Onze alarmbellen gingen meteen af, maar op spoed konden ze niets doen. We werden dus terug naar huis gestuurd." 

"We vonden dat een moeilijke boodschap en gingen na een tweede bloeding naar een gynaecoloog in het ziekenhuis", legt Stijn uit. "Die vertelde ons heel koud en kil: het hartje klopt niet, de vrucht is niet meer levensvatbaar."

"Ik ga dat moment in de gang van het ziekenhuis nooit vergeten", weet Stijn. "Mijn vrouw, schoonmoeder en ik liepen allemaal op 1 à 2 meter van elkaar, elk in onze eigen wereld. Mijn vrouw was heel hard aan het huilen en ik was verdoofd door mijn emoties. De wereld bestond precies niet."

Hij is nog altijd getraumatiseerd door het gebrek aan menselijkheid op dat moment. "Je wordt gebombardeerd met slecht nieuws en mag dan beschikken met een briefje voor de apotheek in de hand: 'Om de vrucht af te drijven', zei de dokter nog." 

Want vrouwen die een miskraam hebben, moeten nog een soort mini-bevalling doorstaan. "Het is meer dan even op het toilet zitten, bloeden en klaar", zegt Vinny. "Maar mensen spreken daar nooit over, dus ik wist dat gewoon niet."

Hij legt uit hoe het dan wel loopt: "Elien is daadwerkelijk in een soort van kleine bevalling moeten gaan om de moederkoek en de vrucht die kind zou worden eruit te krijgen. Ze kreeg zelfs pijngolven om dat allemaal in gang te zetten, een soort mini-weeën. Dat heeft mijn beeld van een miskraam wel echt veranderd."

"Ik heb mij nog nooit in mijn leven zo machteloos gevoeld", vertelt Stijn. "Je vrouw is aan het bevallen van een dood vruchtje en je kan als man niets doen. Je kan er alleen maar zijn, maar het liefst van al zou je al haar lichamelijke en mentale pijn overnemen."

Na het slechte nieuws schiet Vinny in wat hij zelf een actiemodus noemt: "Ik wist dat dit een enorme klap was voor Elien. We hadden een medisch traject doorlopen om zwanger te geraken, omdat ze endometriose heeft. En haar kinderwens is ook groter dan die van mij." 

"Ik heb al mijn emoties dus wat aan de kant geschoven, zodat zij er niet helemaal onderdoor zou gaan. Zij lag daar op die tafel bij de gynaecoloog, zij voelde haar lichaam veranderen. Zij was zwanger geweest, niet ik."

Dus nam Vinny zoveel mogelijk praktische taken op zich, zodat Elien zich daar geen zorgen over hoefde te maken. "We zijn allebei zelfstandigen, dus we konden niet heel lang thuiszitten. Ik heb dan beslist om meer shiften te werken, zodat Elien langer kon thuisblijven."

"Voor mij was het ook een goede uitlaatklep", legt hij uit. "Ik praatte met familie, vrienden en zelfs klanten over de situatie. Daardoor had ik ruimte om thuis Elien op te vangen zonder mezelf daarin te verliezen."

Ook Stijn houdt zich sterk: "Je kan enkel de rots in de branding zijn voor je partner als je zelf niet volledig op de grond ligt. Ik blokte mijn emoties wat af." Gelukkig kon hij wel goed praten met zijn vrouw. "Want vroeg of laat komt al dat verdriet er toch uit", zegt Stijn. 

Dat moment kwam er bij Stijn toen hij samen met zijn vrouw een tweede kindje verloor tijdens de zwangerschap. "Onze rolverdeling leek volledig geswitcht. Ik voelde veel, heel veel en kon die emoties ook uiten. Mijn vrouw werd dan weer rationeel en praktisch." 

Hij noemt het 'stapeltjesverdriet': "Ieder verlies of verdriet triggert een ander verdriet en die momenten stapelen zich op. Soms wilde ik veel praten over dat verdriet, maar vaak ook totaal niet. Het was zoeken en we hebben gerouwd op onze eigen manier, maar we konden altijd bij elkaar terecht."

Zowel Vinny en Elien als Stijn en zijn vrouw kozen ervoor een soort van ritueel uit te voeren na het zwangerschapsverlies. 

"Ik wist vrij snel dat ik hem echt wilde begraven op een rustig plekje waar we naar zouden kunnen terugkeren", vertelt Vinny. "Elien was echt niet in staat zoiets te doen, dus ik heb haar daar stilletjes in meegenomen." 

En hun kindje kreeg ook een naam: Lucas. "We kregen bloemen van mensen die ons wilden steunen. Daar zaten veel gerbera's tussen. Die staan voor licht, zon en geluk. De naam Lucas betekent ongeveer hetzelfde."

Stijn en zijn vrouw kozen ervoor een appelboom te planten om hun kindjes te herdenken. "Het eerste vruchtje hebben we begraven bij een familielid dat iets eerder overleden was. Eigenlijk is dat verboden, maar de grafsteen stond er nog niet en voor ons voelde dat veilig: er zou iemand waken over ons kindje." 

Gelijktijdig plantten ze een appelboompje. "Dat heeft werkelijk alles overleefd: sneeuw, hagel, droogte en hittegolven. Het bleek een heel sterke plant te zijn." 

Wanneer hun tweede kindje sterft, begraven ze die vrucht in een stukje bos dat het koppel bezit. "We hebben die appelboom daar dan bovenop geplant", legt Stijn uit. "Zo zijn die 2 verliezen een beetje samengekomen."

"Dat graven en planten was een heel mooi moment binnen ons gezin. Iedereen wist wat er ging gebeuren, niemand had de nood om iets te zeggen. En nu is het een mooi symbool in ons dagelijks leven", vertelt Stijn. 

Intussen kregen Stijn en zijn vrouw een dochter, die intussen 9 jaar oud is. "Op haar geboortekaartje staat een appel, dus alles hangt wat vast aan elkaar en dat geeft houvast." 

Vinny is dan weer wat aan zijn kinderwens gaan twijfelen: "Ik wil nog steeds kinderen, maar heel dat proces zal nu gepaard gaan met veel angst. Het hele beeld van een zorgeloze zwangerschap is doorprikt: heel blij zijn met de babybuik en het geslacht kunnen delen met anderen, dat is allemaal weg."

Dat terwijl Eliens kinderwens verdrievoudigd is, legt Vinny uit. "Ik wil haar droom absoluut waarmaken. We gaan er alles aan doen om dat te proberen met de nodige complicaties."

Wat beide mannen wel enorm heeft geholpen, is praten met hun partner of mensen in hun omgeving. Al bots je daar vaak nog op zeer veel ongemak, legt Stijn uit. 

"Het is geen onderwerp dat je zomaar tijdens een feestje op de tafel gooit. Veel mensen voelen zich te ongemakkelijk om het erover te hebben en zijn zeer voorzichtig om geen gevoelige snaren te raken. Ze negeren de pijn en het verdriet een beetje." 

"Zeer weinig mensen durfden ons te vragen hoe het ging en hoe we dat verlies ervaren hadden, terwijl net dat ons de kans zou geven om erover te spreken. Praten is moeilijk, maar maakt alles wel draagbaarder", besluit Stijn.     

Vinny sluit zich daarbij aan: "Het enige wat je kan doen als man is zorg dragen voor je partner, maar verlies jezelf daar niet in. En steek het niet in de doofpot, want dat hou je niet vol. Praat erover. Dat doen Elien en ik nog regelmatig."