Historische cello, Belgische chocolade en "11 nieuwe vrienden": winnaar Ettore Pagano blikt terug op Koningin Elisabethwedstrijd

In aanwezigheid van koningin Mathilde en in een hagelwit kostuum kreeg Ettore Pagano iets heel bijzonders in handen: de Goffriller-cello waarop zijn illustere voorganger Pablo Casals 65 jaar lang heeft gespeeld. Ettore Pagano, een 23-jarige Italiaanse muzikant, is dit jaar de 1e laureaat van de Koningin Elisabethwedstrijd. 

"First prize", "deuxième prix", "derde prijs": een dag of 10 geleden sprak juryvoorzitter Gilles Ledure de namen uit van alle laureaten. De ontknoping van een maand vol spanning maar vooral vol muzikale vervoering. Traditiegetrouw spelen de laureaten na de wedstrijd een hele resem concerten in ons land. De eerste 3 doen dat op woensdag 10 juni in Bozar, ook live te beluisteren en te bekijken via Klara, het tv-kanaal van Ketnet en VRT MAX. 

Ettore Pagano is in de wolken met de cello van Pablo Casals: "De klank klinkt tot in mijn botten, mijn borst, mijn buik. Ik ben zeer blij dat ik 4 jaar op dit instrument mag spelen. Het zal mij veel leren, denk ik." Op het programma staat zeker en vast Bach. Het was Pablo Casals die de cellosuites van Bach wereldberoemd maakte. "Bach is de bijbel voor alle muzikanten", zegt Pagano.

De Italiaanse winnaar is nog aan het bekomen van de wedstrijd: "Na mijn finale kon ik niet slapen. Je realiseert je plotseling: het is voorbij, na die miljoenen noten voor de wedstrijd hoef ik er geen énkele meer te spelen." Voor eventjes toch.  

Wat hem zeker heeft geholpen in de Koningin Elisabethwedstrijd is .... Belgische chocolade. "Mijn familie voerde me de afgelopen weken vaak chocolade. Dat helpt om beter te oefenen." Geen wonder dat Pagano een voorraadje insloeg bij een Brusselse chocolatier, die speciaal voor hem geen cello, maar een Italiaanse schoen in chocolade fabriceerde. 

Aan de week in afzondering in de Muziekkapel Koningin Elisabeth houdt Ettore Pagano bijzondere herinneringen over. "Na een dag van 12 uur oefenen om 2 uur 's nachts nog zitten babbelen met de andere finalisten en je diepste geheimen delen": dat zijn dingen die je nooit vergeet. En dat is het mooiste van de wedstrijd, vindt Pagano. "Behalve de ervaring en de prijs krijg je er 11 vrienden bij." 

Natuurlijk is het een wedstrijd, maar eigenlijk schuif je dat wat opzij tijdens de afzonderingsweek, zegt Ettore Pagano. "Je vergeet dat je concurrenten bent. Zonder sociale media, zonder internet die laatste week vergeet je de wedstrijd en denk je dat het een concert is." Zeker bij het nieuw in te studeren werk, "Four odes to the tidings of flowers" van Fang Man, hebben de finalisten elkaar op allerlei manieren geholpen. "Dat had ik niet verwacht, maar het was extreem positief."

De Koningin Elisabethwedstrijd is een springplank voor jonge muzikanten. Opent deuren die anders gesloten blijven. Ettore Pagano denkt dat dat klopt: "Dit helpt me mijn carrière uit te bouwen. Zeker nu ik deze cello van Casals mag bespelen." Maar het effect van de wedstrijd gaat dieper. "Het verandert je leven op veel manieren. Ik moet in zekere zin herboren worden als muzikant en als mens. Als een nieuwe versie van mezelf, meer als een kunstenaar."