Negen jaar nadat de 24-jarige Luana om het leven kwam bij een ruzie in de Dieplaan in Genk, blijft haar herinnering voortleven. Zo'n 170 motorrijders hielden vandaag een herdenkingsrit langs betekenisvolle plekken in de stad. Voor organisator Dominico is het een manier om een belofte na te komen. "Luana zat graag bij mij achterop de motor. Daarom doe ik dit voor haar."
Indrukwekkend eerbetoon in Genk: 170 motorrijders herdenken Luana, 9 jaar na haar gewelddadig overlijden
Mariken Veldhuis
Gepubliceerd:
Het ronkende geluid van motoren vulde vandaag de straten van Genk. Voor de aanwezigen is dit meer dan een gewone rit: het is een eerbetoon aan Luana, die in juni 2017 op 24-jarige leeftijd om het leven werd gebracht. Volgens organisator Dominico is de opkomst indrukwekkend. "Ik denk dat er nu tussen de 170 en 180 motorrijders zijn", zegt hij.
De keuze voor een motortocht is niet toevallig. "Luana zat graag bij mij op de motor. Daarom doe ik deze herdenking voor haar", laat Dominico weten. "Het leeft hier echt nog in de buurt. Iedereen kent haar verhaal."
Een terugblik op de zaak
De herdenking brengt de herinnering terug aan de feiten van pinkstermaandag 5 juni 2017. Luana werd op straat neergestoken tijdens een escalerende ruzie. Ze was op dat moment in het gezelschap van haar toenmalige vriend en haar dochtertje van 3,5 jaar.
Het juridische slotstuk volgde in 2022 voor het hof van assisen in Tongeren. De dader, haar ex-partner, werd veroordeeld tot 30 jaar cel voor doodslag. Hij bracht de fatale steek toe met een keukenmes, waarbij het hart van het slachtoffer werd geraakt. Zijn toenmalige vriendin kreeg 20 jaar cel voor haar aandeel in de feiten.
Bloemen op de plek van het drama
De herdenkingsrit hield halt bij 2 symbolische plaatsen. Eerst stopten de motorrijders bij een graffiti-kunstwerk van Luana om een kaarsje te branden. Daarna trok de colonne naar de Dieplaan, de plek waar zoveel jaar geleden fataal misging. Daar legden de aanwezigen bloemen neer bij een boom.
Voor Dominico blijft die plek beladen. Hij worstelt nog elke dag met het feit dat hij die bewuste dag niet bij haar was. "Ik voel me soms zo schuldig", vertelt hij. "Ik had die dag eigenlijk bij Luana moeten zijn, maar ik moest de volgende dag vroeg opstaan voor mijn werk. Ik denk vaak: als ik daar was geweest, was het misschien niet gebeurd. Maar ik moet me erbij neerleggen, ik kan het niet meer terugdraaien."
De confrontatie met de plek van het misdrijf blijft zwaar. "Dat pakt u eigenlijk", zegt hij over het moment van stilte bij de boom. "Maar de mensen die zo massaal achter ons staan, geven me de kracht om door te gaan."
Regionaal nieuws uit Limburg
Gepubliceerd: