In het Verenigd Koninkrijk is Paul Quinn veroordeeld tot een gevangenisstraf van 24 jaar voor de verkrachting van 2 meisjes in 2003. Dat gebeurt nadat een andere, onschuldige man 17 jaar lang onterecht voor die feiten was opgesloten. De strafmaat van Quinn krijgt heel wat kritiek, omdat hij (na vervroegde vrijlating) mogelijk minder tijd in de cel zal doorbrengen dan die onschuldige man.
"Hij liet me wegrotten": man veroordeeld tot 24 jaar cel voor verkrachting in Verenigd Koninkrijk nadat onschuldige man 17 jaar gevangen heeft gezeten
Samenvatting:
De Britse verkrachter Paul Quinn is veroordeeld tot 24 jaar gevangenis voor de verkrachting van twee meisjes in 2003. Na 14 jaar kan hij al een aanvraag doen voor vervroegde vrijlating.
Andrew Malkinson zat 17 jaar onterecht vast voor de misdaden van Quinn. Pas na moderne DNA-analyse werd zijn veroordeling in 2023 vernietigd.
De strafmaat zorgt voor veel onbegrip, ook bij Malkinson zelf: "Paul Quinn kan nu al na 14 jaar vrij zijn, en zal zeker vrijkomen na 21 jaar. Alles minder dan dat is geen gerechtigheid."
Die gerechtelijke dwaling begint in 2003 in Salford. In de vroege uurtjes wordt een vrouw van 33 door drie mannen nagefloten op weg naar huis.
Eén man gaat een stap verder. Hij zegt dat hij gewapend is en verplicht haar de bosjes in te gaan. Weg van de straat slaat hij genadeloos toe.
Hij wurgt zijn slachtoffer vervolgens tot ze bewusteloos is. Daarna verkracht hij haar 2 keer. Ze liep ernstige verwondingen op, waaronder een gebroken jukbeen en letsels aan gezicht, nek, borst, armen en benen. De rechter noemde het later een "wonder" dat ze de aanval overleefde.
Verkeerde man in de cel
Aanvankelijk draait Andrew Malkinson, bewaker in het lokale winkelcentrum, op voor de verkrachting. Hij wordt opgepakt, omdat hij voldoet aan de beschrijving van het slachtoffer. Ze wijst hem later ook aan als dader.
In 2004 werd hij schuldig bevonden en kreeg hij een levenslange straf met een minimumtermijn. Hij bleef echter altijd zijn onschuld volhouden.
Ondanks de snelle veroordeling zijn er al vanaf het begin twijfels, zegt het slachtoffer later tijdens het proces. "Ik weet nog dat ik tegen een van de agenten (toen, red.) zei dat ik niet helemaal zeker was of hij wel de juiste man (Malkinson, red.) was." De politie wuifde dat echter weg en stak het op "stress, zenuwen".
Toch belandt Malkinson achter de tralies.
DNA-onderzoek brengt duidelijkheid
Jarenlang vocht Malkinson tegen zijn veroordeling. Pas in 2007 wordt DNA op de kleding van het slachtoffer teruggevonden en geïdentificeerd. Het bewijs sluit Malkinson uit, maar er gaan geen alarmbellen af bij de politie.
Malkinson tekent tevergeefs beroep aan tegen zijn veroordeling. In 2020 - 17 jaar nadat hij in de gevangenis belandde - komt hij vrij wegens goed gedrag.
Na nieuwe, recente DNA-analyse werd duidelijk dat het biologisch spoor van de verkrachter niet van hem was. In 2023 werd zijn veroordeling vernietigd door het . Moderne technieken koppelden het spoor uiteindelijk aan Paul Quinn.
Tijdens het proces blijkt dat er verschillende elementen zijn die wijzen in de richting van Quinn. Als tiener had hij al een lijvig voor onder meer inbraak, brandstichting en de verkrachting van een 12-jarig meisje (in 1990 en 1991). Bovendien woont hij in de buurt van het slachtoffer dat in 2003 wordt verkracht.
Daarnaast kwamen er belastende omstandigheden naar voren, waaronder internetzoekopdrachten die erop wezen dat hij de ontwikkelingen rond de zaak nauwlettend volgde. In april 2026 werd hij schuldig bevonden aan verkrachting, zware mishandeling en wurging. Nu kent hij zijn straf.
Onderzoekers vermoeden dat Quinn, inmiddels gescheiden en vader van 5 kinderen, wellicht nog meer zedenmisdrijven heeft gepleegd. "Ik heb mijn vrouw honderden keren bedrogen met meisjes die ik tijdens het uitgaan ontmoette", klinkt het tijdens zijn verhoor.
Het slachtoffer uit 2003 herkent hij niet. Quinn suggereert even dat er misschien seks met wederzijdse toestemming was geweest.
Malkinson 'beledigd' door vonnis
De zaak wordt beschouwd als een van de ernstigste gerechtelijke dwalingen in de moderne Britse geschiedenis. Niet alleen liep de echte dader meer dan twintig jaar vrij rond, ook hebben onderzoeken uitgewezen dat er tijdens het oorspronkelijke politieonderzoek en de latere behandeling van de zaak meerdere fouten zijn gemaakt. Daarom lopen er nog onderzoeken naar het handelen van politie en justitie.
Ook de uitspraak van de rechter kan op weinig begrip rekenen. Hij kreeg een straf van 24 jaar: 21 jaar gevangenisstraf en 3 jaar onder toezicht na vrijlating. Belangrijk is dat Quinn na 14 jaar een aanvraag kan doen voor vervroegde vrijlating. Dat betekent niet dat hij dan automatisch vrijkomt, maar het is wel het eerste moment waarop dat mogelijk wordt.
Mogelijk spendeert hij dus minder tijd achter de tralies dan de valselijk beschuldigde dader. Dat leidt bij veel mensen tot onbegrip, eerst en vooral bij Malkinson, die 17 jaar onterecht vastzat.
Paul Quinn liet mij wegkwijnen terwijl hij van zijn vrijheid genoot
Andrew Malkinson zat 17 jaar onterecht in de cel
"Ik kreeg een levenslange gevangenisstraf en heb meer dan 17 jaar in de gevangenis doorgebracht. Al die tijd wist ik niet of ik ooit zou worden vrijgelaten."
"Paul Quinn, die een geschiedenis heeft van geweld en zedendelicten, en die mij liet wegkwijnen terwijl hij van zijn vrijheid genoot, kan nu al na 14 jaar vrij zijn, en zal zeker vrijkomen na 21 jaar."
"Ik hoop dat deze man geen voorwaardelijke vrijlating krijgt en dat hij langer vastzit dan ik. Alles minder dan dat is geen gerechtigheid."
De rechter was in zijn pleidooi hard voor de (echte) dader. Hij noemde de aanval "barbaars en kwaad". Volgens hem was het een "klein wonder" dat het slachtoffer de aanval overleefde.
Krijgt Malkinson nu een schadevergoeding?
Dat kan, maar dat gaat niet automatisch en is vaak een lang en ingewikkeld proces.
In het VK kan iemand die onterecht veroordeeld is, zoals Andrew Malkinson, een vergoeding aanvragen via de staat onder de regeling voor “miscarriage of justice” (gerechtelijke dwaling). Daarvoor moet hij eerst officieel erkend worden als onterecht veroordeeld, wat in zijn zaak al gebeurd is.
Daarna volgt nog een aparte compensatieprocedure, waarin de staat beoordeelt hoeveel schadevergoeding iemand krijgt, onder meer voor verlies van inkomen, de schade door de gevangenisstraf en psychologische gevolgen. In zulke gevallen kunnen de bedragen oplopen tot miljoenen, zeker na een lange detentie van 17 jaar, maar het hele proces kan jaren aanslepen.
