Na een lange ziekte is de populaire en vaak bekroonde auteur Lieke Marsman gestorven. In Nederland was ze Dichter des Vaderlands. Ze leed aan een zeldzame vorm van kraakbeenkanker. Daar schreef ze over zonder taboes en met filosofische diepgang. Lieke Marsman is 35 jaar geworden.
"Op een andere planeet kunnen ze me redden": Nederlandse schrijfster Lieke Marsman (35) overleden
Kristien Bonneure
Gepubliceerd:
Lieke Marsman debuteerde in 2010 met de dichtbundel ‘Wat ik mijzelf graag voorhoud’. Die werd onder de prijzen bedolven. In 2014 volgde ‘De eerste letter’. Naast poëzie publiceerde ze ook de hybride roman ‘Het tegenovergestelde van een mens’, met essays en gedichten. Spelen met genres deed ze wel vaker.
In 2018 kreeg Lieke Marsman de diagnose van een zeldzame vorm van kraakbeenkanker. Een ongeneeslijke ziekte, waarvoor ze zeer ingrijpende behandelingen onderging. Ze verloor haar rechterschouder en -arm.
Marsmans ziekteproces en behandeling vonden hun weg naar haar werk. Al in 2018 kwam er de dichtbundel ‘De volgende scan duurt vijf minuten’. Daarin heeft ze het ook over politieke thema’s, zoals de gezondheidszorg, de macht van de farmasector.
Is het mijn sterfdag? De lucht is stil, als lucht op een kalender Is het mijn sterfdag? Vergeet klokken die luiden De lucht is stil, als lucht Is het mijn sterfdag? Vergeet engelen en psalmen Ik wil het vanille van een oud boek Ik wil een koud flesje bier en ik wil jou, nog één keer Vergeet vogels die zingen Ik wil mijn hond horen drinken
uit 'In mijn mand', 2021
Dichter des Vaderlands en bekroond voor hele oeuvre
Lieke Marsman was in 2021 en 2022 Dichter des Vaderlands in Nederland. In 2025 kreeg ze de Constantijn Huygensprijs voor haar hele oeuvre. Haar werk is "toonaangevend binnen de hedendaagse Nederlandse letteren. Ze durft met vorm te experimenteren en weet daarbij een groot, vaak opvallend jong publiek aan te spreken", stond te lezen in het juryverslag.
In 2025 schreef Marsman het boek ‘Op een andere planeet kunnen ze me redden’, een mix van dagboekfragmenten en filosofische bespiegelingen over haar nakende dood, over religie en spiritualiteit.
Marsman wilde alles uit het leven halen, zelfs al gaven de artsen al veel eerder op. Berusting stond niet in haar woordenboek. “Wie bepaalt wat zinloos lijden is, en wat niet? Wat als het voor mij heel veel zin heeft om tot het einde toe de zwaarste behandelingen te ondergaan, mee te doen aan medische onderzoeken, of zelfs middelen tot me te nemen die alleen nog maar op muizen zijn getest? Wat als dat is hoe ik – linksom of rechtsom – wil sterven? Omdat mijn kwaliteit van leven niet wordt bepaald door de afwezigheid van lijden maar door de aanwezigheid van hoop?”
Ik ben een materialist, maar ik ben liever een idealist
Lieke Marsman
Opmerkelijk was ook haar verkenning van fenomenen die niet door de harde wetenschap worden erkend, tot ufo's en bijna-doodervaringen toe. “Het idee van een universeel bewustzijn klinkt aanlokkelijk en er zijn momenten dat ik erin geloof. Het strookt met het beeld dat ik heb van God, een aanwezige afwezigheid die altijd en overal is en alles mogelijk maakt, maar eenieder wel zijn vrije wil gunt."
"Op andere momenten zit ik hier met mijn lichaam dat overduidelijk een hoopje falende materie is, geen God te bekennen, en kan ik er helemaal niets mee. (…) Wat vaststaat is dat ik het heerlijk vind om in ieder geval tussen de verschillende opties te kunnen schakelen. (…) Ik ben een materialist, maar ik ben liever een idealist.”
Op 9 juni verschijnt - postuum - de laatste bundel van Lieke Marsman, 'De dichter en de duivel'.