"Geef er maar een patat op!": hoe materiaalman Chris 50 jaar geleden Lucien van Impe naar Tourwinst loodste

De vriendschap tussen Lucien Van Impe en zijn materiaalman begon al diep in de jaren 60. In 1964 lag Chris Van de Gehuchte in het leger op de kamer met Marcel Van Impe, de broer van Lucien. Zo ging hij regelmatig mee naar de koers kijken en leerde hij ook Lucien kennen. 

Lucien reed zijn eerste deelnames aan de Ronde van Frankrijk (van 1969 tot en met 1974) nog zonder Van de Gehuchte. In 1975 ging de materiaalman voor de eerste keer een 'halve' Tour mee, om vanaf 1976 tot en met zijn laatste Tour in 1985 zijn vaste materiaalman te worden.

"Het klikte al snel tussen ons", vertelt de oud-materiaalman. "Lucien was soms misschien een beetje roekeloos, maar hij was ook een nadenker. Als er twijfel was, kwam hij naar mij om raad te vragen."

"Ik hielp hem met de berekeningen voor de ritten, zonder hem een bepaald koersplan op te dringen. Het was ook niet aan mij om dat te doen, maar wel aan sportdirecteur Cyrille Guimard, met wie ik ook altijd een heel goed contact onderhield."

De extreme hitte in 1976 zorgde destijds voor grote logistieke uitdagingen voor Lucien en zijn materiaalman. "Door het vele remmen in de afdalingen van de cols smolt de lijm, waardoor de tubes van de velgen konden draaien. Dat was toen een heel groot probleem dat de nodige stress met zich meebracht."

"Ik stond daarom elke ochtend om 4 of 5 uur op om handmatig nieuwe banden te leggen. Er waren genoeg reservewielen en ik wilde niets aan het toeval overlaten." Hij zorgde er vervolgens voor dat het op maat gemaakte frame van de 60 kilo wegende Van Impe voor elke rit perfect in orde was.

Onder meer de beslissende rit naar Pla d'Adet herinnert Chris zich nog levendig: "Aan de voet van de klim moest Luis Ocaña lossen en Lucien vroeg wat hij moest doen. Ik zei: 'Doorrijden, geef er maar een patat op!' en Lucien vertrouwde me blindelings."

"Vanaf de voet van de berg liep ik vervolgens met Luciens reservefiets op mijn schouder achter de auto aan tot aan de aankomst. Dat was een klim van kilometers met die fiets op mijn nek", lacht hij.

Tijdens die bewuste rit naar Pla d'Adet pakte Van Impe de gele trui, die hij niet meer afgaf. Toch volgde er in de voorlaatste etappe nog een kleine ontgoocheling. "Op de laatste klim van die etappe zag het ernaar uit dat Van Impe ook de bolletjestrui (een trui die Van Impe toen al 3 keer had gewonnen) zou winnen."

"Van Impe had 1 punt voorsprong op de 2e in de stand van dat klassement, de Italiaan Giancarlo Bellini. Helaas was het die dag enorm aan het regenen en vielen de 2 vluchters (die Van Impe niet konden bedreigen voor de bolletjestrui) bij een grote valpartij.

Het gevolg: Bellini pakte 2 punten en snoepte de bolletjestrui alsnog af van Lucien. "Het was jammer dat hij er zo niet in is geslaagd om 2 truien te winnen, maar eigenlijk zat Lucien daar niet zo hard mee in. Het allerbelangrijkste was in principe al gelukt: het winnen van die gele trui."

Om de Tour officieel te winnen, moest Van Impe alleen veilig aankomen in Parijs. "Ik zat in de volgauto, dus ik moest tot het einde toe volgen en hopen dat er niets meer gebeurde", aldus materiaalman Chris. "Pas toen we over de finish kwamen, viel de spanning weg en overheerste een gevoel van trots."

Veel tijd om uit te blazen was er niet, want Chris werd samen met Van Impe verwacht in België, waar een massa fans stond te wachten. "Al in Frankrijk hoorden we dat er in België zoveel festiviteiten bezig waren rond de prestaties van Lucien, maar ik kon het pas geloven toen ik het zelf zag."

Veel rust kregen ze niet, want na de thuiskomst begon een reeks van na-Tourcriteriums. "Na het criterium van Aalst bleef ik bij Lucien thuis slapen, terwijl er buiten nog altijd een massa volk aan het vieren was. Gelukkig was ik zo moe dat ik het geluid amper hoorde en meteen in slaap viel."

Ook na het einde van de actieve wielercarrière van Van Impe in 1987 onderhield hij een goed contact met zijn oud-materiaalman. "We speelden samen in een voetbalploeg met renners en oud-renners en zagen elkaar nog geregeld, onder meer ook bij belangrijke feesten van de familie Van Impe."

"Zelfs nu bellen we elkaar nog af en toe", gaat Chris verder. "We praten dan vooral over hoe het nu nog gaat, niet per se over de koers. Over de Tourwinst in 1976 praten we zelden nog. Dat was natuurlijk een fantastische zomer, maar wat kunnen we daar nog over zeggen? Als ik hem hoor, wil ik vooral weten wat hij nog doet in het dagelijkse leven en hoe het gaat met zijn familie."