Nicolas Cage, film noir en een vermoeide Spider-Man: 3 redenen om 'Spider-Noir' te kijken

'Spider-Noir' speelt zich af in het New York van de jaren 1930, tijdens de Grote Depressie. Ben Reilly (Nicolas Cage) is een privédetective op retour. Jarenlang was hij The Spider, de enige gemaskerde held van de stad. Maar die periode is voorbij, uiteraard gemarkeerd door groot trauma. 

Maar dan staan plots zijn oude vijanden, zijn onopgeloste schuldgevoel en zijn persoonlijke tragedie weer voor de deur. Jazeker, 'Spider-Noir' is gebaseerd op een Marvel-superheld. Maar let op: dit is geen superheldenreeks.

Dit zijn 3 redenen waarom je deze allernieuwste held toch zal lusten.

In 'Spider-Noir' worden 2 genres samengevoegd die op zich niet in elkaar lijken te passen. Aan de ene kant zit er een klassiek Spider-Man-verhaal in: over verantwoordelijkheid, de morele plicht van macht. Aan de andere kant is het een thriller en detective-mysterie dat voelt als iets uit de jaren 1940.

De makers nemen beide genres héél serieus. Dit is geen superheldenverhaal verpakt als noir. Dit is noir met Spider-Man-elementen. Dit gaat over een man die uitgeteld is, cynisch, voorbij zijn hoogtepunt. Die mix van serieus drama, absurde situaties en droge humor werkt prima.

Natuurlijk, was deze nieuwste incarnatie nodig? Wel integendeel.

Voor rechtenhouder Sony is het belangrijk regelmatig nieuwe Spider-Man-afgeleiden te maken, als buitenbeentje binnen de Marvel-portefeuille die verder stevig wordt vastgehouden door Disney. Maar dat is een ander verhaal.

Nicolas Cage sprak in 2018 al de stem in van de minirol Spider-Noir in de schitterende animatiefilm 'Spider-Man: into the Spider-Verse'. Die stem met Humphrey Bogart-waardige intonatie was eigenlijk al de perfecte casting. Nu maakt hij zijn televisiedebuut in dezelfde rol, live-action deze keer.

En ja, Cage is bekend voor zijn onconventionele keuzes, voor zijn excentriciteit. Maar in een noir-reeks moet je net vreemd zijn, ongrijpbaar. De karakters mogen tragisch, cynisch, kapot zijn. Dat zijn exact de dingen waar Cage goed in is. Hij brengt een gekke, ongrijpbare energie die in deze context absoluut functioneert.

Hij draagt het seizoen. Niet omdat hij perfect is, maar omdat hij onverwacht goed is.

Je kan 'Spider-Noir' in 2 versies bekijken: 'Authentic black & white' (prachtig zwart/wit) of 'True-hue full color' (in kleur via gespecialiseerde kleurcorrectie). En je kan zelfs tijdens het kijken tussen de 2 switchen.

Leuke gimmick? Dat zeker. Maar het is meer dan dat.

Deze reeks voelt als zwart-wit. De noir-esthetiek, de sfeer, de hele aanpak: het is gemaakt voor monochroom. De kleurenversie werkt, maar je voelt dat die niet de originele vorm is. Veel mensen zullen deze reeks dus in zwart-wit bekijken, en terecht. Want dat voelt authentiek.

Kortom: 'Spider-Noir' ademt film noir, met keiharde dialogen, schaduwrijke cinematografie en moreel grijze karakters. Het voelt veel meer als een detective-mysterie dan als een avontuur. En een sterke Nicolas Cage maakt het plaatje compleet.