70 jaar na de mijnramp in Bois du Cazier zijn nog 2 slachtoffers geïdentificeerd

Het onderzoek ging in 2019 van start op vraag van de zoon van een van de 262 slachtoffers van de ramp. Hij hoopte dat zijn vader formeel geïdentificeerd zou kunnen worden onder de 14 slachtoffers wiens lichamen zonder identiteit op het ereveld van de begraafplaats van Marcinelle lagen.

De onderzoekers moesten daarvoor de lichamen opgraven en naaste familieleden van de slachtoffers opsporen om DNA-vergelijkingen uit te voeren. Met behulp van moderne technieken werd in 2022 een eerste slachtoffer herkend. Een tweede en een derde volgden in 2024, en een vierde in 2025.

De ramp speelde zich af op 8 augustus 1956 in de steenkoolmijn. Er brak een brand uit in de mijngangen, waarbij 262 mijnwerkers, vooral Italianen, omkwamen. Het ongeval wordt gezien als de grootste industriële ramp in de Belgische geschiedenis. 

De ramp had wellicht vermeden kunnen worden, als de veiligheidseisen strenger waren geweest. Nochtans voldeed de mijn aan de toenmalige – erg lakse – Belgische wettelijke voorschriften. Voorschriften die vooral onder druk van de nog jonge Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal werden verstrengd.

De ramp leidde ook tot een verschuiving in de arbeidsmigratie naar België. Ons land had na de Tweede Wereldoorlog een samenwerkingsverdrag afgesloten met Italië om gastarbeiders aan te trekken. Na de mijnramp eiste de regering in Rome betere werkomstandigheden, maar de toenmalige Belgische regering koos liever voor nieuwe samenwerkingsverbanden met andere landen als Spanje en Griekenland, en later ook Marokko en Turkije.

De mijn werd pas eind jaren 60 definitief gesloten. Intussen is de gewezen steenkoolmijn omgebouwd tot herdenkingsplaats en museum.