Mohamed had "altijd iets kapoenigs in zich", Arthur was "een zonnetje": slachtoffers van Buggenhout krijgen een gezicht

Mohamed Reda (15) en Arthur (12) zaten gisterenochtend op de bus, die hen van hun huis in Bornem naar hun school in Buggenhout zou brengen.

Een rit die ze zo vaak aflegden, maar die gisteren dramatisch eindigde. Op amper enkele honderden meters van hun school gebeurde het ondenkbare: hun busje botste tegen een trein. De 2 jongens zouden, net als de begeleidster en de chauffeur, de klap niet overleven.  

Een dag na het ongeval overheerst vooral verslagenheid. In de school, bij de rouwplekken, aan de spoorwegovergang. Leerkrachten, leerlingen en familieleden komen samen om hun verdriet te delen. Van de familie van de 2 tienerjongens krijgen we een foto toegestuurd, om te delen. Het beeld toont de 2 lachende jongens. 

Dat is ook het beeld dat de directie en leerkrachten van hun school schetsen. 

Het was het eerste jaar van Arthur in Buggenhout. "Hij was supervrolijk", vertelt directrice Jolien Roef. "Hij was anderstalig, en dat was wel heel spannend en met de nodige fouten, wat voor veel humor zorgde."

"Hij was nog jong, heel speels nog", vertelt ook leerkracht Jonathan Van Hemelryck. "Het kindse was nog heel merkbaar, er zat geen greintje kwaad in hem. Ik herinner vooral zijn oprechte vrolijkheid, zijn vriendelijkheid, zijn liefheid."

"Hij deed ons denken aan de zon", vat Roef het samen. "Hij had veel interesse in slakken en maakte fijne tekeningen." In zijn vrije tijd deed hij judo. 

Dat getuigt ook zijn rouwhoekje dat de school inrichtte. Op de tafel ligt een van zijn tekeningen, met tal van figuren, watermeloenen, een spin, een ananas. 

Het plekje van Mohamed Reda toont dan weer pakjes, die hij had ingepakt tijdens een les, en een reflectieopdracht over wie hij was. 

"Hij heeft zijn zoektocht hier gehad", vertelt Roef. "Maar hij is blijven doorzetten, heeft veel aansluiting gevonden, vrienden gemaakt, indruk nagelaten. Hij probeerde zijn weg en zijn plaatsje te zoeken en dat heeft hij de laatste weken ook echt gevonden."

Vorige week is hij nog op bosklassen geweest, vertelt ze. Een fijne periode, zegt ook Tiffany Hermans, een van zijn leerkrachten. "Hij lag goed in de groep, had ook op bosklassen een heel goed contact met andere leerlingen gehad. Hij was een hele vrolijke leerling, een tof, lief, aardig ventje. Hij had altijd iets kapoenigs in zich, een hele mooie jongen ook. Hij kon naar u kijken en dan stiekem petten, kapoenenstreken, uithalen."

Eenzelfde geluid bij leerkracht Nederlands Jonathan Van Hemelryck. Hij gaf in het verleden les en voetbaltraining aan Mohamed Reda. "Een goedlachse, speelse knul. Een echte tiener ook, ravotten en dollen. Zoals elke jonge gast dat zou moeten doen. Helaas kan dat nu niet meer."

Ook hij zal vooral zijn speelsheid herinneren. "Zijn fonkeloogjes, zijn kenmerkende krullen, zijn liefde voor het voetbal." In het rouwregister schreef hij: "Met je linkerbeen sleepte je dartelend, stijlvol de bal mee en genoot je van het spelletje. Het zijn de kleine, maar grootse dingen die ik mij herinner."

"Ze gaan absoluut, met zekerheid zo gemist worden. Allebei", vat Tiffany Hermans het nog eens samen.